σκέψεις

πήγαινα το δρόμο, δρόμο…

Posted on

Ο πόνος είναι αναπόφευκτος· η δυστυχία, όμως, είναι επιλογή – που θαλεγε κι ο Χαρούκι Μουρακάμι, και εμείς στα μέρη μας τον πόνο τον τραγουδάμε και την δυστυχία την αρνιόμαστε την πολεμάμε δεν την πολεμάμε;

αφιερωμένο στην καλή φίλη Γιούλα Ράπτη

από την αρχή…

Posted on

Είμαστε υ'"πατμό''ν για ταξίδιΑπό την αρχή της μέρας
Από την αρχή της Λεωφόρου
Περπατάς να φτάσεις την νύχτα , να φτάσεις την θάλασσα .
Τρέχουν τα φώτα , οι φοίνικες , οι φωτεινές επιγραφές ,απλώνουν δρόμο πάνω σε περάσματα νερών και ανθρώπων .
Πίσω σου ,φτηνά υφάσματα, μπαντιέρες ζωής .
Θυμάσαι το μέλλον ;
Κοιτάς ολόισια , πιάνεις να τραγουδάς …
Άρχισες να τρέχεις.
Σταμάτησαν τα φώτα , οι φοίνικες , οι φωτεινές επιγραφές , απλώνεις δρόμο πέρασμα νερών και ανθρώπων…

άχρηστη πληροφορία…

Posted on Updated on

Μεστά ΧίοςΑνάμεσα σε νερατζιές ,σε άχρηστες πληροφορίες, ο δρόμος κυλά, τα νερά της βροχής παρασύρει…
Με πλάγιο τρόπο κατεβαίνεις τον δρόμο, τα σκυλιά κοντοστέκονται , μυρίζονται.
Η καμπάνα αλλάζει τον χρόνο μονότονα,
Σκυμμένος, μισό σώμα μέσα σε πράσινο κάδο , ψάχνει τα άχρηστα .
Με πλάγιο τρόπο το μάτι σκαρφαλώνει στην νερατζιά ,η κορυφή ακουμπά το τζάμι της μπαλκονόπορτας.
Ο πράσινος κάδος ξεκίνησε…η νερατζιά πήδηξε μέσα του…άχρηστη…κανένας δεν σταματά στον ίσκιο της, κανένας δεν σταματά στο άρωμα της…
Άστεγος καλοντυμένος , στέκει στο πλατύσκαλο της πολυκατοικίας ,δεν σκέφτεται…κενό… μυρίζει ,παρατηρεί την βροχή , τον κάδο την νερατζιά , ένα αυτοκίνητο να το σκεπάζει το νερό.
Έγειρε ο δρόμος , τίναξε στην άκρη στο χαντάκι , την λάσπη ,τις πέτρες, τα μπουκάλια , σκατά σκύλων, τις πατημασιές…
Άστεγος καλοντυμένος σκαρφάλωσε στις νερατζιές , έσπασε πόρτες παράθυρα ,χωρίς φόβο με πίστη…
τίποτα δεν έμοιαζε πια άχρηστο, ούτε καν ο άνθρωπος…

ποιός θα ταράξει τα νερά;

Posted on Updated on

Μια μικρή πέτρα μπορεί να ταράξει τα νερά .
Μια βουτιά ενός ανθρώπου, ενός απο εμάς, μπορεί να ταράξει τα νερά.
Μια βάρκα ,τα κουπιά μπορούν να ταράξουν τα νερά.
Μια μπόρα , ένας σεισμός ,το τέρας που κρύβεται χρόνια τώρα μπορεί να ταράξει τα νερά.
Κι ύστερα η ομίχλη, μετά ο ήλιος …οι σκέψεις , οι θύμησες, το μέλλον.

Lake Kastoria boat

Υ.Γ.κρέμασα ξανά τούτο το ποστάκι αργά το βράδυ της 5ης Μαίου του 2010

να βγώ να συναντήσω τον καιρό…

Posted on Updated on

Σκέφτομαι
πόσο όμορφη είναι η Βροχή
πόσο όμορφος έίναι ο Αέρας ,τα Σύννεφα
πόσο όμορφος είναι ο Ήλιος