Περικλής Κοροβέσης

με αφορμή την κατάσταση στην εφημερίδα «Ελευθεροτυπία»

Posted on

«Με αφορμή την κατάσταση της εφημερίδας «Ελευθεροτυπία» έχω να συστήσω το παράδειγμα της Le Monde diplomatique η οποία πουλήθηκε στους συντάκτες και στους αναγνώστες της, κι αυτή τη στιγμή έχει 2.400.000 φύλλα σε όλο τον κόσμο και βγαίνει σε 27 γλώσσες», ο Περικλής Κοροβέσης, με αφορμή την κατάσταση που έχει δημιουργηθεί στην εφημερίδα «Ελευθεροτυπία», μιλά στηνΚρυσταλία Πατούλη, για τον αέναο φαύλο κύκλο ενός οικονομικού πολέμου και προτείνει λύσεις.

Το συγκεκριμένο παράδειγμα, της Le Monde diplomatique δείχνει ότι υπάρχει και μια άλλη, εναλλακτική λύση στο χώρο των εντύπων και όχι μόνο, δηλαδή, να γίνουν συνεταιρισμοί, όπως υπήρχαν οι αγρότες που πουλούσαν τα προϊόντα τους στην αγορά, έτσι να μαζευτούν και οι συντάκτες, το διοικητικό προσωπικό κλπ. της εφημερίδας, και να πουλάνε οι ίδιοι κατευθείαν το δικό τους προϊόν στον κόσμο.

Αυτή είναι μια βιώσιμη λύση και μπορεί τα έσοδα να είναι περιορισμένα σε μια τέτοια περίπτωση,αλλά είναι καλύτερα από το τίποτα και το κυριότερο θα είναι δικά τους.  Διότι τώρα είμαστε στο έλεος του κάθε εργοδότη που κάνει ότι θέλει και ο κάθε εργοδότης δεν εκδίδει ένα πολιτιστικό προϊόν, αλλά ένα εμπορικό προϊόν που θέλει να έχει κέρδος, οπότε, το βάρος του είναι οι εργαζόμενοι, γι’ αυτό έχουμε και όλες αυτές τις ελαστικές σχέσεις εργασίας.

Εάν, στη σημερινή κατάσταση, δεν πάρει ο ίδιος ο κόσμος πρωτοβουλίες σε όλους τους τομείς, όπως π.χ. αγροτικούς συνεταιρισμούς, εμπορικούς συνεταιρισμούς, εναλλακτικό εμπόριο, οτιδήποτε, έχοντας μπει στον αστερισμό του κέρδους θα πηγαίνουμε από φτώχεια σε φτώχεια.  Ανάλογα παραδείγματα, συνεργασιών υπάρχουν σε όλο τον κόσμο: Γερμανία, Γαλλία, Σουηδία, και πολλές άλλες χώρες, που οδήγησαν π.χ. φτωχούς φοιτητές, να μένουν ο καθένας στο δωματιάκι του με κοινή κουζίνα, ή στη Δανία να υπάρχει ένα δίκτυο με κοινά αυτοκίνητα, ή στη Σουηδία (παραδείγματα πλούσιων, μάλιστα, χωρών) να έχουν δημοτικά ποδήλατα, τα οποία τα παίρνεις πηγαίνεις στη δουλειά σου και τα αφήνεις σε ένα άλλο χώρο στάθμευσης, οπότε διευκολύνεται το κοινό και χαμηλώνει το κόστος.

Δεν πρέπει να  δεχτούμε παθητικά όλη αυτή την επίθεση και να φύγουμε από τη νοοτροπία του υπαλλήλου και του ατομικού και μόνο συμφέροντος. Δεν μπορεί να επιβιώσει μόνος του κάποιος σε μια τέτοια κατάσταση.

Προσωπικά πιστεύω, άλλωστε, ότι όλη αυτή η υπόθεση του χρέους είναι μία μπούρδα. Στην ουσία είναι ένα σχέδιο κατάκτησης της Ελλάδας. Μεταξάς και χρέος. Βενιζέλος και χρέος… κλπ., η  Ελλάδα, με λίγα λόγια, είχε χρέος από τότε που γεννήθηκε ως κράτος, αφού από το 1830 με το πρωτόκολλο του Λονδίνου ήταν ήδη προτεκτοράτο. Ποτέ δεν ήταν ανεξάρτητο κράτος. Οπότε, από τη μία μας έκαναν επιθέσεις με πραγματικούς πολέμους και από την άλλη με οικονομικούς που συνεχίζονται μέχρι τώρα.

Η Deutsche Bank είχε χρηματοδοτήσει το Νταχάου. Ήταν ο σπόνσορας. Ο Ford είχε δώσει όλα τα φορτηγά και τα τζιπ για τον Χίτλερ. Η Mercedes τι έκανε στον πόλεμο; Η IBM δεν είχε κάνει εκείνα τα εξελιγμένα μηχανήματα για να βρίσκουν τους Εβραίους; Η Siemens δεν είχε όλες τις επικοινωνίες; Η BOSS δεν είχε κάνει τα ρούχα των ναζί; Κι αυτές οι εταιρείες ακόμα κυριαρχούνε και καμία δεν έπαθε τίποτα. Δεν υπήρχε «Νυρεμβέργη» των εταιρειών, να τους καθίσουνε, δηλαδή, στο σκαμνί. Μόνοι τους έκαναν τον πόλεμο οι γερμανοί; Όχι. Ήταν, μια ολόκληρη οικονομική κοινωνία από κάτω, βιομηχανική, τραπεζική κλπ., που ενίσχυσε τον Χίτλερ. Τι έγιναν όλες αυτές οι εταιρείες; Δεν έχουν καμία ευθύνη; Και τι κάνανε τα όπλα; Για παράδειγμα, η εταιρεία Remington, με τις γραφομηχανές, προηγουμένως είχε τα όπλα.

Υπήρχε, λοιπόν, και υπάρχει, ένα πλέγμα που αντί να κάνει πόλεμο με όπλα κάνει οικονομικό πόλεμο.

Η απλή λογική, λοιπόν, λέει, όπως έχουν πει και πάρα πολλοί οικονομολόγοι, θα έπρεπε να δούμε από την αρχή: «Ποιο είναι αυτό το χρέος;». Υπάρχουν διεθνής επιτροπές, κινήσεις κλπ. σε όλο τον κόσμο, να καθίσουμε όλοι κάτω, να διερευνήσουμε τι είναι αυτό το χρέος. Γιατί εκείνο που λένε ακόμη και οι δεξιοί οικονομολόγοι, είναι ότι δεν γίνεται να παίρνουμε ένα νέο δάνειο για να πληρώσουμε ένα προηγούμενο, όταν το 2020 θα έχουμε φτάσει στο επίπεδο του 2009. Τι νόημα έχει;

Από την άλλη, δεν πιστεύω στην ικανότητα των πολιτικών κομμάτων και βάζω μέσα σε αυτά και τα κόμματα της Αριστεράς, διότι έχει διαμορφωθεί ένα μέτωπο από τα κάτω, από τους χούλιγκανς, από τους δημόσιους υπαλλήλους, από τους δασκάλους, από τους ταξιτζήδες κλπ., ένα μέτωπο, που πρέπει επιτέλους να του δώσουν μία πολιτική προοπτική. Δεν γίνεται να συνεχίσει να αντιμετωπίζεται αυτό το μέτωπο από την αριστερά με αντίστοιχη λογική: Μέτωπο ο ένας, μέτωπο κι ο άλλος.

Από την εποχή που ο Τσίπρας μπήκε επικεφαλής του Συριζα, είχαμε  διάσπασηΘεοδωράκη, διάσπαση Κουβέλη, διάσπαση Αλαβάνου… Αρκετά! Μπείτε μέσα και βοηθήστε τον κόσμο, δώστε μία πολιτική προοπτική και μία ανατροπή του συστήματος και όχι μονάχα σε ελληνικό επίπεδο, αλλά σε ευρωπαϊκό και σε παγκόσμιο. Διότι, το ξέρουμε, η κρίση αυτή δεν είναι ελληνική. Είναι δομική του παγκόσμιου καπιταλισμού, που τώρα είναι η αδύναμή του στιγμή. Δώστε, λοιπόν, μια προοπτική που θα στηρίζεται σε μια κοινωνία με κοινότητες, με εναλλακτικούς οργανισμούς, με αυτοδιοίκηση, με συνεργασία.  Δεν είναι τυχαίο, το ότι διαβάζουμε από τη Wall Street και από όλες τις χώρες, Ισπανία, Αγγλία, Γαλλία κλπ, πως πάνω-κάτω σε αυτό το πλαίσιο, πλέον, κινείται ο κόσμος παγκοσμίως.
Κάτι πρέπει να γίνει να πάρει ο κόσμος την εξουσία. Αλλά αυτό είναι δύσκολο,γιατί υπάρχουν οι εγωισμοί, υπάρχουν τα συμφέροντα, υπάρχουν οι σημαίες, υπάρχουν πολλά πράγματα, γι αυτό ο  καθένας πρέπει να κάνει μία ανατροπή του εαυτού του.
Που καταλήγουμε, δηλαδή, ξεκινώντας με αφορμή την Ελευθεροτυπία; Ότι αυτή τη στιγμή, το λόγο έχει η αυτοδιαχείριση του ατόμου, εφόσον δεν έχουν πολιτική λύση τα κόμματα και δεν υπάρχει πολιτική ηγεσία που να μπορεί να δημιουργήσει διέξοδο από αυτόν τον φαύλο κύκλο του οικονομικού πολέμου.  Άρα το μήνυμα του κινήματος του Συντάγματος δεν ήταν ανούσιο. Δεν βγαίνει τίποτα με το να λειτουργούμε σαν κόμματα. Οπότε, τουλάχιστον στους αριστερούς, λέω, να χωθούν μέσα στον κόσμο και να δώσουν άλλη πολιτική προοπτική.

Εγώ, λόγου χάριν, είμαι συγγραφέας και έχω συμβόλαια με τους εκδοτικούς οίκους που μου χρωστάνε. Γιατί να μη βγάλω ένα βιβλίο στο διαδίκτυο; Ποιο είναι το νόημα να είμαι σε με έναν εκδότη, να μου δίνει ένα ποσοστό και να μη βγαίνει μετά ούτε στο τηλέφωνο, ασχέτως εάν και αυτός, έχει τα δικά του δίκια ενδεχομένως; Αφού, όμως, έχω διάθεση να δουλέψω για τον κόσμο, γιατί να μην το κάνω;

Καταλήγω λοιπόν, όπως ήδη είπα, ότι  οι εργαζόμενοι της Ελευθεροτυπίας θα μπορούσαν να κάνουν διαπραγματεύσεις, όπως έγινε και με την Le Monde diplomatique, να καλέσουν π.χ. τρεις ειδικούς για να τους δώσουν το know how, εφόσον ανάλογοι συνεταιρισμοί υπάρχουν στον κόσμο και είναι πάρα πολλοί.  Χρειάζεται δημιουργικό μυαλό και συνεργασία, δηλαδή, να καθίσουμε όλοι μαζί και να δούμε τι μπορούμε να κάνουμε, και  όχι τι θα κάνω εγώ που είμαι εκδότης ή εσύ που είσαι εργαζόμενος.

Από εκεί και πέρα, ίσως να μην μπορούμε να πούμε στην εκδότρια της Ελευθεροτυπίας, «Μάνια Τεγοπούλου, άφησε τα στάνταρ ζωής που έχεις…» αλλά «…Μείωσέ τα. Και αφού είσαι το ιστορικό πρόσωπο της εφημερίδας, πάρε έναν καλό μισθό και άσε τους υπόλοιπους, εμάς δηλαδή τους εργαζόμενους, να μοιραστούμε τα υπόλοιπα».

Αυτό δεν θα έδειχνε και ότι πραγματικά θέλει να την κρατήσει την εφημερίδα; Νομίζω πως ναι. Επειδή παρακολουθώ πολλές ξένες εφημερίδες, η Ελευθεροτυπία σε ευρωπαϊκό επίπεδο, έχει τους πιο πολλούς ελεύθερους συντάκτες, δηλαδή, έχει 10, 15, 30; δεν ξέρω ακριβώς πόσους, με πολύ καλά άρθρα τα οποία δεν τα συναντάς στον ευρωπαϊκό τύπο, παρά μόνο στον ειδικό τύπο.

Ε, δεν μπορεί μία μεγάλη εφημερίδα, καθημερινή, να έχει τόσα πολλά ελεύθερα άρθρα. Και νομίζω αυτό ήταν που ενόχλησε και την κυβέρνηση του Πασοκ. Γιατί οι φήμες λένε, αν και όχι επιβεβαιωμένα, ότι η κυβέρνηση εμπόδισε τις τράπεζες να δώσουν χρήματα. Δεν τους κάνει αυτή η εφημερίδα. Να το πω αλλιώς, είναι μια πολιτική δίωξη. Δεν μπορούν να την κλείσουν με λογοκρισία, μπορούν, όμως, να την κλείσουνε μη δίνοντας χρήματα.

από το Tvxs.gr

Σαββατοκύριακο όλοι στην Πλατεία!

Posted on Updated on

ΠΑΝΕΛΛΑΔΙΚΟΣ ΣΥΝΤΟΝΙΣΜΟΣ 9 ΚΑΙ 10 ΙΟΥΛΙΟΥ ΣΤΟ ΣΥΝΤΑΓΜΑ

Το Σαββατοκύριακο 9 και 10 Ιουλίου η Λαϊκή Συνέλευση της πλατείας Συντάγματος καλεί τις λαϊκές συνελεύσεις όλης της χώρας για ένα ουσιαστικό απολογισμό και προγραμματισμό των επόμενων βημάτων. Η Λαϊκή Συνέλευση της Πλατείας Συντάγματος την Κυριακή αποφάσισε: «Εδώ και 40 μέρες είμαστε στο δρόμο και στις πλατείες και γράφουμε μια από τις λαμπρότερες σελίδες του τόπου μας!
Το σύστημα ελπίζει ότι με την ψήφιση του μεσοπρόθεσμου και του εφαρμοστικού του νόμου το κίνημα μας θα εκτονωθεί.
Δεν μπορεί να εκτονωθεί ένα κίνημα που έχει διαμηνύσει ότι ήρθαμε εδώ για να πάρουμε τις ζωές μας στα χέρια μας.
Δεν μπορεί να εκτονωθεί ένα κίνημα σε μια χώρα που οι κάτοικοί της, οι εργαζόμενοι σε αυτήν, ο δημόσιος πλούτος, μέχρι και οι παραλίες της ξεπουλιούνται στους δανειστές και στους “εταίρους μας”. Η ενεργητική και μαζική παρουσία του κινήματός μας είναι σήμερα πιο επιτακτική από ποτέ μέχρι να φύγουν όλοι όσοι μας οδήγησαν στο σημερινό αδιέξοδο.
Καλούμε κάθε λαϊκή συνέλευση πλατείας απ’όλη τη χώρα σε μια μεγάλη πανελλαδική διαδικασία των πλατειών το Σαββατοκύριακο 9 και 10 Ιουλίου, εδώ στο Σύνταγμα, για να κάνουμε τον απολογισμό της μέχρι τώρα πορείας μας  και να σχεδιάσουμε τα επόμενα βήματά μας.
Καλούμε κάθε λαϊκή συνέλευση να εκπροσωπηθεί με τον τρόπο που αυτή θα κρίνει.
Για τον καλύτερο και πιο πλούσιο διάλογο μεταξύ μας και στο διαδίκτυο, είναι χρήσιμο  κάθε λαϊκή συνέλευση να εκθέσει με σύντομο και γραπτό τρόπο τους προβληματισμούς της  στα παραπάνω θέματα.
Καλούμε μαζικά σε δύο μέρες διαβούλευσης της Λαϊκής Συνέλευσης του Συντάγματος την  ερχόμενη Τρίτη και την Πέμπτη για να κάνουμε κι εμείς το ίδιο.
Οργανωνόμαστε, συντονιζόμαστε, συζητάμε, απαντάμε!
Οι πρώτες 40 μέρες ήταν μόνο η αρχή!
Δεν θα φύγουμε αν δε φύγουν!»

Στο μεταξύ……

     Πέμπτη, 7 Ιουλίου, ώρα 19:30, πλατεία Συντάγματος.

Η άμεση δημοκρατία και το Σύνταγμα: ημέρα λαϊκής διαβούλευσης

Συμμετέχουν, ως ομιλητές:

* Ο Χρήστος Γραμματίκας, εκδότης
* Ο Περικλής Κοροβέσης, συγγραφέας-δημοσιογράφος
* Ο Μιχάλης Λιανός, καθηγητής Κοινωνιολογίας
* (Université de Rouen- Haute Normandie)
* Η Ματίνα Παπαχριστούδη, δημοσιογράφος
* Ο Κωστής Τριανταφύλλου, συγγραφέας

με τοποθετήσεις:

* Ο Λευτέρης Καραγιάννης, εμπειρία από τις ομάδες βάσεις στη Γερμανία- προοπτικές ανάπτυξης άμεσης δημοκρατίας.
* Μέλος από την συλλογικότητα για το δίκαιο και εναλλκτικό εμπόριο ‘Σπόρος’. Αναφορά στην αυτoοργάνωση στην διακίνηση προϊόντων στα πλαίσια της αλληλέγγυας οικονομίας.

Θα ακολουθήσουν ερωτήσεις και τοποθετήσεις από όλον τον παρευρισκόμενο κόσμο.

real-democracy.gr

Το καινούργιο θα χτίζεται μέσα στην παλιά κοινωνία και είναι αυτό που θα αναπτυχθεί για να δώσει τη μελλοντική κοινωνία.Αρα χειμερινά ανάκτορα δεν υπάρχουν για να καταληφθούν.

Posted on Updated on

αφιερωμένο στα ξυνισμένα μούτρα μέρους της αριστεράς γι αυτό που συμβαίνει στις πλατείες…
Población La Victoria
by Dinko Eichin Frost

Τι λοιπόν να κάνουμε*

Του ΠΕΡΙΚΛΗ ΚΟΡΟΒΕΣΗ

«Ολοι μας οι φόροι εισπράχθηκαν διά της βίας. Οι θεσμοί μας (τα δικαστήρια, η αστυνομία μας αλλά -πάνω από όλα- οι στρατοί μας) πρέπει να καταργηθούν».

Αυτά έγραψε ο Τολστόι στον Γκάντι στις 7.9.1910. Αυτή η επιστολή υπάρχει ολόκληρη στο υπέροχο βιβλίο του Τζέι Παρίνι, «Ο τελευταίος σταθμός », που αφορά τον τελευταίο χρόνο της ζωής του Τολστόι (Εκδόσεις «Τόπος»). Πέρασαν από τότε εκατό ολόκληρα χρόνια. Οι δύο αυτοί σοφοί επαναστάτες είχαν μια πυκνή αλληλογραφία, που εκδόθηκε σε βιβλίο. Από ό,τι γνωρίζω, αυτό το έργο δεν έχει μεταφραστεί στα ελληνικά. Εγώ ξέρω ένα μέρος αυτής της αλληλογραφίας. Το βιβλίο αυτό με την αλληλογραφία Τολστόι – Γκάντι εκδόθηκε στη Νέα Υόρκη περίπου το 1910 και είναι δυσεύρετο για έναν κοινό θνητό. Αλλά το έργο τους υπάρχει και μας δίνει ιδέες και εμπνεύσεις για την εποχή μας.

Σήμερα οι κομμουνιστικές ιδέες όπως αυτές διαμορφώθηκαν στην ΕΣΣΔ ή οι σοσιαλδημοκρατικές θεωρίες στη Δύση βρίσκονται σε πλήρη εκφυλισμό και αποσύνθεση. Είναι πια οργανικό μέρος του καπιταλιστικού συστήματος. Η γλώσσα που χρησιμοποιούν είναι ένας δημαγωγικός αριστερός βερμπαλισμός και ό,τι δηλώνουν σημαίνει ακριβώς το αντίθετο. Αποτέλεσμα: Η πλήρης ανυποληψία του κατεστημένου αριστερού λόγου που συχνά αγγίζει τα όρια της γελοιότητας. Αυτό μπορεί να έχει και ένα θετικό αποτέλεσμα. Μπορεί το παλιό να πεθάνει και να γεννηθεί κάτι καινούργιο. Οταν ένας άνθρωπος πεθαίνει το καταλαβαίνουμε αμέσως, όσο και αν είναι δύσκολο να το πιστέψουμε. Αν αυτό συμβεί σε κάποιο πολιτικό θεσμό, π.χ. ένα κόμμα, το πτώμα του μπορεί να περιφέρεται άθαφτο για πολύ καιρό.

Οι ιδέες των Γκάντι και Τολστόι σήμερα είναι πιο επίκαιρες από τότε που διατυπώθηκαν και έχουν πάρει μια παγκόσμια διάσταση, άσχετα αν δεν διαμορφώθηκε ποτέ ένα δόγμα Γκαντισμού – Τολστοϊσμού.

Ο Γκάντι στην εποχή του είχε δημιουργήσει ένα τεράστιο κίνημα και είχε υποστηρικτές σε όλο τον κόσμο. Αυτό είναι γνωστό. Αλλά το κίνημα των τολστοϊκών είναι σήμερα σχεδόν άγνωστο.

Παντού στη Ρωσία υπήρχαν οργανώσεις που επέζησαν για πολλά χρόνια και διαλύθηκαν βίαια από τους μπολσεβίκους και πολλοί τολστοϊκοί εξαφανίστηκαν χωρίς να αφήσουν πίσω τους κανένα ίχνος.

Σήμερα διαμορφώνεται σε όλο τον κόσμο μια Αριστερά του 21ου αιώνα. Μπορεί ακόμα να μην έχει αποκρυσταλλωθεί, να είναι ακόμα αδύνατη για να παίξει κάποιο κεντρικό ρόλο, αλλά εντούτοις η παρουσία της είναι ορατή και έχει αποδώσει ένα παγκόσμιο φόρουμ. Αλλά τώρα μπορούμε να δούμε τα χαρακτηριστικά της.

Το πρώτο είναι ο σαφής αντικαπιταλισμός της και προτείνει ένα εναλλακτικό μοντέλο, με το γνωστό σύνθημα «Ενας άλλος κόσμος είναι εφικτός». Το δεύτερο είναι η άρνηση της βίας ως πολιτικού εργαλείου αλλαγών και στη θέση της μπαίνει η ανυπακοή. Τρίτον, οι αλλαγές θα γίνουν με τη δύναμη των μαζικών κινημάτων που θα αντιπροσωπεύουν τη συντριπτική πλειοψηφία του λαού και θα δρουν με πλήρη συνείδηση των συμφερόντων τους. Το τέταρτο είναι η κατάργηση του ψευδοδιλήμματος, μεταρρύθμιση ή επανάσταση.

Το καινούργιο θα χτίζεται μέσα στην παλιά κοινωνία και είναι αυτό που θα αναπτυχθεί για να δώσει τη μελλοντική κοινωνία.Αρα χειμερινά ανάκτορα δεν υπάρχουν για να καταληφθούν.

Ενα ακόμα στοιχείο είναι αυτονομία των κινημάτων χωρίς πάτρωνες και καθοδηγητές, η αυτόβουλη συνεταιριστική οργάνωση που θα καταλήγει σε ένα συνομοσποδιακό καθεστώς που θα κυριαρχεί η άμεση δημοκρατία και θα βάλει σε αμφισβήτηση τον ρόλο του κράτους. Μοιάζουν ουτοπικά όλα αυτά. Αλλά καλύτερα ουτοπιστές μαζί με τους Γκάντι και Τολστόι παρά ρεαλιστές με την Παπαρήγα και τον Τσίπρα. Και μια που το έφερε η κουβέντα. Στο σημείο που η Αριστερά στην Ελλάδα δεν προσαρμόζει τα βήματά της με την εποχή της, τότε αντί για πολιτική, θα παίζει ένα θέατρο παραλόγου προς μεγάλη τέρψη των αρχόντων ετούτης της γης.

*Τίτλος βιβλίου του Τολστόι
πηγή Ελευθεροτυπία

Αριστερά καθώς μπαίνουμε η καθώς βγαίνουμε;

Posted on Updated on

ΣΥΡΙΖΑ – «μαϊμού»

Του ΠΕΡΙΚΛΗ ΚΟΡΟΒΕΣΗ

Ενα ποσοστό του 4,6% του ΣΥΡΙΖΑ θεωρήθηκε επιτυχία στις πρόσφατες εκλογές. Το 4,7% που πήρε ο ίδιος πολιτικός οργανισμός στις ευρωεκλογές χαρακτηρίστηκε ταπεινωτική ήττα. Η έκφραση αυτή ανήκει στον ιστορικό ηγέτη της Αριστεράς, τον Λεωνίδα Κύρκο. Υποκλίνομαι μπροστά στον Λεωνίδα, «και το αίμα του φιλώ», αν μου επιτρέπει ο Διονύσης Σαββόπουλος να χρησιμοποιήσω τον στίχο του (και δεν ξέρω τι θα κάνει η ΑΕΠΙ με τα δικαιώματα). Αλλά από κει και πέρα έχω δικαίωμα σε μια προσωπική γνώμη. Ο Λεωνίδας Κύρκος ήταν ο ιδρυτής ενός αποτυχημένου ΠΑΣΟΚ και σε όλη την πολιτική του διαδρομή μετά το ’74 δεν είχε άλλο πολιτικό προσανατολισμό από το να κολλήσει αυτό το αποτυχημένο «ΠΑΣΟΚ» στο πραγματικό ΠΑΣΟΚ, που κατάφερε να γίνει κόμμα εξουσίας. Μπορεί να μοιάζουν σκληρές αυτές οι φράσεις, αλλά για μας τους αριστερούς πολίτες, το πρόταγμα είναι η ελευθερία του λόγου. Και βρεθήκαμε σε μηχανισμούς και οργανώσεις που το μόνο που μισούσαν ήταν αυτήν ακριβώς την ελευθερία του λόγου. Σε αυτούς τους μηχανισμούς, οι πιο ασήμαντοι άνθρωποι, που δεν είχαν κάνει τίποτα στη ζωή τους, με την τακτική του καρκίνου, διέβρωναν έναν υγιή και ρομαντικό θα έλεγα οργανισμό, που τον είχαν δημιουργήσει άλλοι. Τα παραδείγματα από την ιστορία είναι πολλά, αλλά το πιο εκπληκτικό από όλα είναι ότι αυτό το σενάριο επαναλαμβάνεται. Ο ΣΥΡΙΖΑ σε αυτές τις εκλογές τα πήγε καλά. Εχασε μόνο έναν από τους δεκατέσσερις βουλευτές και δεν υπάρχει καμία αμφιβολία πως θα κάνουν μια καλή κοινοβουλευτική δουλειά. Και παράλληλα οι του ΣΥΝ θα κάνουν και την καριέρα τους, περιμένοντας τη σύνταξή τους και ενδιαμέσως να παίζουν σε κάποιο τηλεοπτικό παραθυράκι, προβάλλοντας την καράφλα τους, μια και άλλη αξία δεν είχαν. Αυτό δεν ισχύει για όλους. Κάποιους αγάπησα και εμπιστεύθηκα. Και ο κόσμος της Αριστεράς πού είναι; Είναι διάχυτος σε όλη την κοινωνία που ακόμα δεν έχει εμφανιστεί και ακόμα δεν έχει συγκροτηθεί. Και αυτό είναι το επόμενο στοίχημα. Ο σημερινός ΣΥΡΙΖΑ στη Βουλή, είναι ένας ΣΥΡΙΖΑ – «μαϊμού». Και αυτό να το εξηγήσουμε. Εκτός από τον Μουλόπουλο που δεν εκλέχθηκε, αλλά ήρθε μπόνους, οι υπόλοιποι δώδεκα είναι ΣΥΝ. Υπάρχουν βέβαια και οι ανεξάρτητοι. Αλλά μέχρι τώρα δεν έχει φανεί αυτή τους η ιδιότητα. Εχουν βολευτεί στο κυρίαρχο ρεύμα και δεν έχουν σκοπό να χαλάσουν την καλή τους πορεία. Αρα μπορούμε να μιλήσουμε για έναν «τραβεστί» ΣΥΝ στο όνομα του ΣΥΡΙΖΑ. Αλλά το παιχνίδι δεν τελειώνει εδώ. Αυτή η διάχυτη Αριστερά αργά ή γρήγορα θα πάρει επάνω της. Και θα καταλάβει πως η ψήφος ελεημοσύνης που δίναμε όλα αυτά τα χρόνια στην Αριστερά, αυτό ισχύει και για το ΚΚΕ, ήταν ψήφοι εναντίον μας. Απλά διορίζαμε, άθελά μας, τους ασήμαντους γραφειοκράτες που μιλούσαν για λογαριασμό μας. Εντούτοις, έχω μια αισιοδοξία για την Αριστερά. Για ποιο λόγο; Δεν δημιουργείται από μας. Τη δημιουργεί η ίδια η κοινωνία και μεις στρατευόμαστε σε αυτήν. Ερχόμαστε και παρερχόμαστε. Αλλά η ίδια η ζωή αντιστέκεται. Σε όλο τον πλανήτη και σε όλη την ιστορία της. Φτάνει μονάχα να καταλάβουμε πως ο Βάγκνερ ήταν ένα παιδί των οδοφραγμάτων και ίσως κάποιος δικός μας μουσικός μπορεί να ήταν το Δεκέμβρη στους δρόμους.

πηγή:Ελευθεροτυπία 16-10-2009