Μανώλης Κυπραίος

ΑΠΑΙΤΗΣΕ ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗ ΓΙΑ ΤΟΝ ΜΑΝΩΛΗ ΚΥΠΡΑΙΟ

Posted on

Καμπάνια με τίτλο «Απαίτησε δικαιοσύνη για το Μανώλη Κυπραίο» ξεκίνησε η διεθνής οργάνωση για τα ανθρώπινα δικαιώματα, ανακινώντας την υπόθεση του δημοσιογράφου που, το περασμένο καλοκαίρι, έχασε την ακοή του από διαδοχικές επιθέσεις αστυνομικών εναντίον του

Τον Ιούνιο του 2011, ο Μανώλης Κυπραίος, δημοσιογράφος, βρέθηκε στην πλατεία Συντάγματος για να καλύψει τις διαδηλώσεις ενάντια στα νέα μέτρα λιτότητας. Κατά τη διάρκεια των διαδηλώσεων, ο ίδιος είδε αστυνομικούς να ρίχνουν χημικά και χειροβομβίδες κρότου λάμψης σε ειρηνικούς διαδηλωτές και να τους χτυπούν βίαια με γκλομπ. Όπως ανέφερε ο ίδιος, όταν είπε στον επικεφαλής της μονάδας ΜΑΤ -ο οποίος τον ρώτησε γιατί έβγαζε φωτογραφίες- ότι είναι δημοσιογράφος, εκείνος τον έβρισε και τον έδειξε σε έναν άλλο αστυνομικό της μονάδας του. Μέσα σε λίγα δευτερόλεπτα, ο αστυνομικός έριξε μια χειροβομβίδα κρότου λάμψης μπροστά του, η οποία εξερράγη περίπου 50 εκατοστά μακριά. Ο Μανώλης έπεσε στο έδαφος και, όταν κατάφερε να σηκωθεί με τη βοήθεια κάποιων διαδηλωτών, συνειδητοποίησε ότι δεν μπορούσε να ακούσει.

Λίγο αργότερα, και ενώ περπατούσε προς το νοσοκομείο, είδε μια ομάδα αστυνομικών να περικυκλώνουν ειρηνικούς διαδηλωτές και να τους επιτίθενται με γκλοπ. Ο Μανώλης παρενέβη για να προσπαθήσει να προστατεύσει έναν έφηβο, καλύπτοντάς τον με το σώμα του. Ως αποτέλεσμα, δέχτηκε ο ίδιος αρκετά χτυπήματα. Μετά από μερικά λεπτά, οι αστυνομικοί έφυγαν και ο Μανώλης προσπάθησε και πάλι να πάει στο νοσοκομείο. Όταν τα κατάφερε, οι γιατροί τον ενημέρωσαν πως και τα δύο αυτιά του έχουν υποστεί σοβαρά τραύματα και πως είχε χάσει εντελώς την ακοή του πια.

Στις 9 Αυγούστου, ο Μανώλης υποβλήθηκε σε χειρουργική επέμβαση για την εγκατάσταση εμφυτευμάτων που παρέχουν μια αίσθηση ήχου σε ένα κωφό άτομο. Σε περίπτωση επιτυχίας, θα μπορούσε να ανακτήσει ένα μικρό μέρος της ακοής του σε ένα από τα αυτιά του (το δεύτερο αυτί είναι μόνιμα και εντελώς κατεστραμμένο). Εξαιτίας της αναπηρίας του και του ψυχολογικού του τραύματος, η καριέρα του ως δημοσιογράφου έχει ουσιαστικά τερματιστεί.

Η Διεθνής Αμνηστία ζητά από τους υποστηρικτές και τα μέλη της να στείλουν γράμμα προς τις ελληνικές αρχές, με το οποίο να απαιτούν:

– Η ποινική έρευνα για την υπόθεση του Μανώλη να είναι άμεση, ενδελεχής, αμερόληπτη και αποτελεσματική και να οδηγηθούν οι υπεύθυνοι ενώπιον της δικαιοσύνης,
– Να ληφθούν πειθαρχικά μέτρα εναντίον των αστυνομικών που χρησιμοποίησαν υπερβολική βία,
– Να αποζημιωθεί ο Μανώλης για τη ζημιά που υπέστη λαμβάνοντας υπόψη όλες της συνέπειες από την απώλεια ακοής που υπέστη,
– Να τερματιστεί η χρήση δακρυγόνων ουσιών, χειροβομβίδων κρότου λάμψης και άλλων χημικών εναντίον ειρηνικών διαδηλωτών με τρόπο που παραβιάζει τα διεθνή πρότυπα και η αστυνόμευση των διαδηλώσεων να γίνεται σύμφωνα με τα διεθνή πρότυπα εφαρμογής του νόμου.

Διαβάστε περισσότερα εδώ και ΥΠΟΓΡΑΨΤΕ!

πηγή:red notebook

γιατί δεν είναι όλοι οι δημοσιογράφοι αλήτες ρουφιάνοι

Posted on Updated on


Η  συγκλονιστική 
ομιλία του συναδέλφου δημοσιογράφου Μανώλη Κυπραίου, που έχασε την ακοή του στον Πόλεμο  της Τετάρτης 28-06-2011 στην Πλατεία Συντάγματος και ενώ  έκανε ρεπορτάζστη συνέντευξη Τύπου της ΠΟΕΣΥ σήμερα 12-07-2011

Αγαπητές φίλες, φίλοι και συνάδελφοι

Δεν μπορώ να σας ακούσω, αλλά μπορώ να σας μιλήσω. Αυτό, λοιπόν, θα κάνω τώρα.

Συγχωρήστε με, αλλά είναι ο μοναδικός τρόπος για να επικοινωνήσω μαζί σας και λυπάμαι που δεν άκουσα τους αγαπητούς συναδέλφους μου να μιλούν.

Είμαστε όλοι εδώ όχι ως ικέτες ή ελεήμονες. Είμαστε αρκετά αξιοπρεπείς όλοι μας.

Είμαστε εδώ για να διαμαρτυρηθούμε.

Έτυχε εγώ να είμαι ο βαρύτερα τραυματισμένος από την αστυνομική βία, που έλαβε χώρα τις τελευταίες δύο εβδομάδες στη χώρα μας. Ευτυχώς, δεν ήταν κάποιος νεότερος ή κάποιο παιδί από τα χιλιάδες που υπήρχαν στις διαδηλώσεις.

Ουσιαστικά, το συμβάν συνέβη τη στιγμή που κάλυπτα και μετέδιδα τα επεισόδια, όταν μετά από εντολή διοικητή διμοιρίας των ΜΑΤ, μια χειροβομβίδα κρότου-λάμψης έσκασε λίγα εκατοστά μπροστά μου αφήνοντάς με κωφό, παρά την επίδειξη της δημοσιογραφικής μου ταυτότητας. Ακολούθησαν και άλλες σκηνές αστυνομικής βίας και παρανομίας εναντίον μου, αλλά η παραπάνω είναι η σημαντικότερη και η μοιραία.

Αυτό που θέλω να πω είναι πως είμαστε κι εμείς μέρος των «παράπλευρων απωλειών» της ανεξέλεγκτης βίας των ΜΑΤ, η οποία, κατά την ταπεινή μου άποψη, ξεπέρασε κάθε προηγούμενο τις τελευταίες δύο δεκαετίες. Το ότι δεν είχαμε νεκρού,ς εγώ το αποδίδω σε θαύμα.

Όλοι οι συνάδελφοί μου, δημοσιογράφοι, φωτορεπόρτερ, τεχνικοί, όπως και οι υπόλοιποι πολίτες, πέσαμε θύματα αυτών των ενεργειών, που μόνο απέχθεια και προβληματισμό μπορούν να προκαλέσουν για την «ποιότητα» της Δημοκρατίας μας.

Όταν οι αστυνομικές δυνάμεις έριξαν σε μερικές ώρες την 29 Ιουνίου, 2.800 χημικά -όταν συνήθως δεν χρησιμοποιούνται πάνω από 140- τι να σχολιάσει κανείς;

Να ξέρει ο λαός πως όλοι μας, εμείς οι άνθρωποι του Tύπου και της Eνημέρωσης, από τους δημοσιογράφους και τους φωτορεπόρτερ έως τους τεχνικούς, είμαστε αλληλέγγυοι και αποτελούμε αναπόσπαστο κομμάτι της κοινωνίας. Σαφέστατα, υπάρχουν και τα «κακώς κείμενα», αλλά αυτά είναι λίγα και ανούσια μπροστά στην πλειοψηφία των χιλιάδων εργατών του Tύπου.

Γιατί κι εγώ εργάτης είμαι. Και εγώ φοβάμαι για το αύριο. Και εγώ έχω απολυθεί. Και εγώ έχω αγχωθεί για το πώς θα τα «βγάλω πέρα». Και εγώ αναρωτιέμαι πού θα βρω τα χρήματα να πληρώσω τους λογαριασμούς μου και έχω μείνει ξάγρυπνος από τις σκέψεις.

Γιατί και η δημοσιογραφία στενάζει. Έχουμε κι εμείς ανέργους. Απλήρωτους. Συναδέλφους που υποφέρουν. Δεν ζούμε και εργαζόμαστε σε έναν «αγγελικά πλασμένο κόσμο» όπως πολλοί νομίζουν. Είναι και το δικό μας ψωμί πικρό.

Ο λαός, οι συμπολίτες μας, να ξέρουν πως μας έχουν δίπλα τους. Όχι μόνο γιατί θέλουμε, αλλά και γιατί είμαστε υποχρεωμένοι.

Είμαστε υποχρεωμένοι να προστατέψουμε αυτή την έρημη Δημοκρατία που έχει περάσει τα πάνδεινα στη χώρα μας.

Θέλω να σας πω πως αυτό που με τρόμαξε περισσότερο, είναι η «σιωπή» της Πολιτείας απέναντι σε όλα αυτά που έγιναν. Τουλάχιστον, βρέθηκε χθες ο υπουργός Δικαιοσύνης κύριος Μιλτιάδης Παπαϊωάννου, που ζήτησε μία «συγνώμη» δημοσίως, και τον ευχαριστώ, έστω και τρεις εβδομάδες μετά…

Μια συγνώμη που δεν ανήκει σε μένα μόνο, αλλά σε όλους τους συμπολίτες και συναδέλφους που τραυματίστηκαν αναίτια από τη δράση των ΜΑΤ.

Αγαπητές φίλες, φίλοι και συνάδελφοι

Εύχομαι -και θέλω- να είμαι ο τελευταίος. Δεν λύνονται τα προβλήματα με τη βία. Δεν πρέπει να λύνονται με τη βία. Τα προβλήματα σε μια Δημοκρατία μεταξύ πολιτών και κράτους λύνονται με τον διάλογο. Και πρέπει να λύνονται με τον διάλογο.

Τον λόγο τώρα τον έχει η Δικαιοσύνη, η οποία πιστεύω πως θα ξεκαθαρίσει το θολό τοπίο που έχει δημιουργηθεί από την υπέρμετρη χρήση πολλών «τακτικών και πολιτικών χημικών».

Θα ήθελα, επίσης, να ευχαριστήσω για την αμέριστη συμπαράστασή τους το Διοικητικό Συμβούλιο της ΠΟΕΣΥ και της ΕΣΗΕΑ, τον ΕΔΟΕΑΠ και το ΕΤΑΠ-ΜΜΕ, καθώς και όλους τους συναδέλφους μου, που μου έχουν σταθεί σαν πραγματική οικογένεια, νιώθοντας τυχερός μέσα στην ατυχία μου.

Και, κλείνοντας, θα ήθελα να απαντήσω στον αξιότιμο αντιπρόεδρο της Ένωσης Αστυνομικών Υπαλλήλων Αττικής κ. Δημήτρη Ντούμα, που έγραψε ότι στις διαδηλώσεις βρίσκονται: «ΔΗΘΕΝ «κοινωνικοί αγωνιστές», πρεζάκηδες, χαοτικοί, πρόστυχες γυναίκες, ξεπεσμένοι συνδικαλιστές, χούλιγκαν, σκίνχεντ και το κάθε «καρυδιάς καρύδι», που ερχόταν και «ξεφόρτωνε» μπροστά στους Συναδέλφους μας».

Δεν ήταν τίποτε από όλα αυτά. Εμείς που ήμασταν εκεί ξέρουμε. Και τους παρακρατικούς τους είδαμε και ξύλο φάγαμε και χημικά με τον τόνο εισπνεύσαμε. Και μάλιστα από την καινούργια παραγγελία της ΕΛ.ΑΣ. από τη Βραζιλία, τις λεγόμενες «παπαρούνες».

Αξιότιμε κύριε Ντούμα,

στις διαδηλώσεις ήταν άνθρωποι του μεροκάματου που βλέπουν πως δεν μπορούν να ζήσουν, νέοι με κατεστραμμένο μέλλον και ηλικιωμένοι που δεν έχουν να φάνε. Οικογενειάρχες. Σαν εσάς, σαν κι εμένα, σαν εκατομμύρια συμπολίτες μας.

Και αν ήταν πόρνες, ήμουν και εγώ μια πόρνη. Γιατί μπορεί να είναι πόρνες στο σώμα αλλά όχι στην ψυχή.

Αν ήταν «πρεζάκηδες», είμαι κι εγώ ένας «πρεζάκιας». Τρέχει δηλητήριο στο αίμα τους μα όχι στην καρδιά τους.

Και αν ήταν «Σκίνχεντ», είμαι και εγώ «Σκίνχεντ». Και για του λόγου το αληθές, μπορείτε να έρθετε σε λίγο καιρό στο νοσοκομείο, όταν λίγο πριν το χειρουργείο θα μου ξυρίζουν το κεφάλι για να μου ανοίξουν το κρανίο να μπουν τα εμφυτεύματα.

Και αν ήταν «αλήτες, ρουφιάνοι, δημοσιογράφοι», είμαι και εγώ ένας «αλήτης, ρουφιάνος, δημοσιογράφος», γιατί έμαθα να είμαι στο πεζοδρόμιο και να μεταδίδω όλα όσα βλέπω στους συμπολίτες μου, με όποιο τίμημα…

Σας ευχαριστώ!

Μανώλης Κυπραίος

Υ.Γ.μαζί με τους διαδηλωτές, συμπαραστεκόμενος με τους απολυμένους συναδέλφους του, βρέθηκε έξω από τον προαύλιο χώρο του Πήγασο σήμερα Τρίτη 12-07-2011  ο συνάδελφος-δημοσιογράφος Μανώλης Κυπραίος,