ευρωπαική ένωση

«Η ευρωζώνη ανάμεσα στη λιτότητα και την αθέτηση των πληρωμών»

Posted on Updated on

Η κρίση του ευρώ
Το καινούργιο βιβλίο του καθηγητή του πανεπιστημίου του Λονδίνου Κώστα Λαπαβίτσα και των συνεργατών του «Η ευρωζώνη ανάμεσα στη λιτότητα και την αθέτηση των πληρωμών» (εκδόσεις Λιβάνη) θα παρουσιαστεί την ερχόμενη Τρίτη, 21 Δεκεμβρίου, στις 19.30, στην αίθουσα εκδηλώσεων της ΕΣΗΕΑ (Ακαδημίας 20, Αθήνα). Για το βιβλίο θα μιλήσουν ο καθηγητής Κώστας Βεργόπουλος, ο βουλευτής Παναγιώτης Λαφαζάνης και ο δημοσιογράφος Πέτρος Παπακωνσταντίνου. Θα ακολουθήσει συζήτηση.Η εκδήλωση αποκτά ιδιαίτερη πολιτική επικαιρότητα στο φόντο της πρόσφατης συνόδου κορυφής της Ε.Ε. και των κρίσιμων αποφάσεών τους, που αναδεικνύουν την Ελλάδα σε πειραματόζωο για την επιβολή οικονομικής κατάστασης εκτάκτου ανάγκης στους λαούς όλης της Ευρώπης, χωρίς ημερομηνία λήξης. Ένα εφιαλτικό τοπίο, που θέτει τα ερωτήματα για τη διαγραφή του χρέους, για την ανατροπή της ΟΝΕ και για το μέλλον της ίδιας της Ε.Ε. στην ημερήσια διάταξη.

Το βιβλίο του Κ. Λαπαβίτσα και των συνεργατών του (Α. Καλτενμπρούνερ, Γ. Λαμπρινίδης, Ντ. Λίντο, Τζ.Μέντγουει, Τζ. Μίτσελ, Χ.Π. Παϊνσέιρα, Τζ. Πάουελ, Ε. Πίρες ,Α. Στένφορς, Ν. Τέλες) στηρίζεται σε πρόσφατη μελέτη για την κρίση της ευρωζώνης των οικονομολόγων της Σχολής Ανατολικών και Αφρικανικών Μελετών του Πανεπιστημίου του Λονδίνου (SOAS). Οι συγγραφείς ανήκουν στην ομάδα Έρευνα για το Χρήμα και τον Χρηματοπιστωτικό Τομέα (Research on Money and Finance, RMF) και συντονίζονται από τον καθ. Κώστα Λαπαβίτσα.

Η μελέτη διατείνεται ότι η κρίση της ευρωζώνη οφείλεται στην μεγάλη αναταραχή που ξέσπασε στις χρηματοπιστωτικές αγορές των ΗΠΑ το 2007 και γρήγορα εξελίχθηκε σε παγκόσμια ύφεση. Είναι επομένως μια περαιτέρω φάση της μεγάλης δομικής κρίσης που ξεκίνησε το 2007.

Η κρίση της ευρωζώνης όμως οφείλεται και στις δομικές στρεβλώσεις του ευρώ που επέτρεψαν στη Γερμανία να βελτιώσει της ανταγωνιστικότητά της, κυρίως μέσω πίεσης επί των γερμανών εργαζομένων. Προέκυψαν έτσι πλεονάσματα στο γερμανικό ισοζύγιο τρεχουσών συναλλαγών, τα οποία αντιστοιχούν σε ελλείμματα στα ισοζύγια της Ελλάδας, της Ισπανίας, της Πορτογαλίας και άλλων χωρών της περιφέρειας. Το ξέσπασμα της γενικευμένης αστάθειας στο τέλος του 2009 εκφράζει αυτές τις βαθιές ανισομέρειες εντός της ευρωζώνης.

Στη μελέτη καταδεικνύεται ότι η αύξηση του χρέους των περιφεριακών χωρών – δημόσιου, ιδιωτικού, εγχώριου και εξωτερικού – οφείλεται στην πτώση της ανταγωνιστικότητάς τους, και άρα στους μηχανισμούς της ευρωζώνης. Η συσσώρευση του περιφερειακού χρέους απειλεί τις ευρωπαϊκές τράπεζες.

Η πολιτική λιτότητας που εφαρμόζεται σήμερα αποβλέπει στη διάσωση των τραπεζών. Έχει πολύ μεγάλο κοινωνικό κόστος και πιθανώς θα οδηγήσει σε γενικευμένη ύφεση. Η λιτότητα επίσης θα μεταβάλει την ισορροπία ισχύος υπέρ του κεφαλαίου για πολλά χρόνια.

Αντί για την καταστροφική επιλογή της λιτότητας οι συγγραφείς προτείνουν την αθέτηση πληρωμών που όμως θα καθοδηγείται από τον οφειλέτη και όχι τον πιστωτή. Απαραίτητη είναι η διαφάνεια και η συμμετοχή των εργατικών οργανώσεων και της κοινωνίας των πολιτών στην επαναδιαπραγμάτευση του χρέους.

Η αθέτηση πληρωμών με πρωτοβουλία του οφειλέτη θα θέσει αμέσως θέμα εξόδου από την ευρωζώνη. Η προοπτική αυτή μπορεί να λειτουργήσει θετικά στην κατεύθυνση ενίσχυσης της εγχώριας παραγωγικής υποδομής και στήριξης της απασχόλησης. Θα πρέπει όμως να στηρίζεται σε πλαίσιο μέτρων, όπως εθνικοποίηση τραπεζών και προοδευτική αναμόρφωση της φορολογίας, που σηματοδοτούν ευρύτερες και βαθύτερες κοινωνικές μεταβολές και ανατροπές.

Η μελέτη του RMF συνάντησε μεγάλο ενδιαφέρον από τον ελληνικό και ξένο τύπο. Εκτενείς αναφορές στη μελέτη έκαναν η ισπανική El Pais, ο βρετανικός Guardian, η καταλανική La Vanguardia, οι πορτογαλικές Jornal de Negocios και Publico, οι ελληνικές Ελευθεροτυπία, Ημερησία και ΠΡΙΝ, η ιταλική Sbilanciamoci κ.α.

πηγή:Αριστερό Βήμα

Ο πατριωτισμός του Γιώργου «θαλάσση» Παπανδρέου

Posted on Updated on

Το περήφανο ΟΧΙ στη Μέρκελ και άλλες περιπέτειες του θρυλικού ΓΑΠ

Του Πέτρου Παπακωνσταντίνου

Η υποτροπή της δημοσιονομικής κρίσης στην Ιρλανδία πυροδοτεί αλυσιδωτές αντιδράσεις στις περιφερειακές χώρες της Ευρωπαϊκής Ένωσης, που τείνουν να ξεφύγουν από κάθε έλεγχο. Ο πρόεδρος της Ευρωπαϊκής Ένωσης, Χέρμαν βαν Ρομπέι, δεν υπερέβαλε όταν έλεγε ότι η κατάσταση θέτει «υπαρξιακό ζήτημα για το ευρώ» και η Αγκελα Μέρκελ δεν είχε άδικο όταν εκτιμούσε ότι «αν πέσει το ευρώ, θα πέσει και η Ευρωπαϊκή Ένωση», τουλάχιστον με τη σημερινή της μορφή.
Αφορμή για την υποτροπή της κρίσης στάθηκαν οι δηλώσεις Μέρκελ κατά τις οποίες το κόστος της ελεγχόμενης χρεωκοπίας περιφερειακών χωρών- την οποία προετοιμάζουν ήδη οι χώρες του πυρήνα υπό γερμανική ηγεμονία- πρέπει να επωμιστούν όχι μόνο τα κράτη, αλλά και οι τράπεζες, οι οποίες θα πρέπει να κληθούν να «κουρέψουν» τα ομόλογα των υπερχρεωμένων κρατών (π.χ. να εισπράξουν 60 λεπτά σε ονομαστική τιμή ενός ευρώ). Προεξοφλώντας τις μελλοντικές απώλειες λόγω «κουρέματος» των ομολόγων, οι τράπεζες και τα επενδυτικά ταμεία ανέβασαν κατακόρυφα το κόστος δανεισμού της Ιρλανδίας, της οποίας οι τράπεζες βρίσκονται ήδη σε τραγική κατάσταση, λόγω του κραχ στη φούσκα της αγοράς ακινήτων. Με τη σειρά της, η κρίση της Ιρλανδίας παρέσυρε Πορτογαλία και Ελλάδα, άρχισε μάλιστα να απειλεί και την Ισπανία, ακόμη και τη Γαλλία. Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

στο βάθος του δρόμου…

Posted on

Το τέλος του Τρίτου Δρόμου

Του Πέτρου Παπακωνσταντίνου

Σε ευρωπαϊκή κλίμακα, οι εκλογές είχαν δύο μεγάλους ηττημένους: Την Ευρώπη του νεοφιλελευθερισμού και τη σοσιαλδημοκρατία του Τρίτου Δρόμου. Το γεγονός αυτό συνιστά, εκ πρώτης όψεως, διπλό πολιτικό παράδοξο. Οι ευρωεκλογές έγιναν σε συνθήκες αυξανόμενης ανεργίας, ανέχειας και ανασφάλειας λόγω της χειρότερης κρίσης του διεθνούς καπιταλισμού κατά τα τελευταία 80 χρόνια. Η συγκυρία θα έπρεπε, φυσιολογικά, να ευνοεί τις φιλο-Ε.Ε. πολιτικές δυνάμεις, καθώς η Ενωση εμφανίζεται ως σωτήριο καταφύγιο απέναντι στην απειλή της οικονομικής κατάρρευσης. Οπως θα έπρεπε να στρέφει τα λαϊκά στρώματα στη σοσιαλδημοκρατία, τουλάχιστον στις χώρες με συντηρητικές κυβερνήσεις.

Η πρωτοφανής έκταση της αποχής, σε συνδυασμό με τη συχνά εντυπωσιακή μεγέθυνση των κομμάτων που απορρίπτουν το σημερινό μοντέλο της Ενωσης, μαρτυρούν ότι στα μάτια της μεγάλης πλειονότητας των Ευρωπαίων, οι Βρυξέλλες δεν είναι μέρος της λύσης των προβλημάτων τους, αλλά μέρος των ίδιων των προβλημάτων τους.

Η ευρωπαϊκή σοσιαλδημοκρατία (με την Ελλάδα να αποτελεί εξαίρεση) κατέγραψε την πλέον συντριπτική ήττα της στα μεταπολεμικά χρονικά. Τα δύο ιστορικά κόμματα-οδηγοί της Σοσιαλιστικής Διεθνούς, οι Βρετανοί Εργατικοί και οι Γερμανοί σοσιαλδημοκράτες, υπέστησαν πραγματική πανωλεθρία. Το γεγονός αυτό λέει πολλά, γιατί ήταν ακριβώς αυτά τα δύο κόμματα εκείνα που ηγήθηκαν της δεξιόστροφης μετάλλαξής τους, με το περίφημο μανιφέστο των Μπλερ και Σρέντερ περί «Τρίτου Δρόμου – Νέου Κέντρου», το οποίο προσφυώς χαρακτηρίστηκε «Θατσερισμός με παντελόνια». Η Κεντροαριστερά εμφανίστηκε βασιλικότερη του βασιλέως στην υπεράσπιση της νεοφιλελεύθερης και ατλαντικής Ευρώπης των ελίτ, με χαρακτηριστικά δείγματα γραφής την υπεράσπιση του Ευρωσυντάγματος και την ένταξη της Τουρκίας στην Ενωση. Αποκορύφωμα ήταν η συγκυβέρνηση σε Γερμανία και Αυστρία, η οποία λειτούργησε, φυσικά, υπέρ της Δεξιάς.

Η ενίσχυση «ατυπικών», «αντισυστημικών» κομμάτων, στο δεξιό και στο αριστερό τμήμα του φάσματος, υποδηλώνει ένα «θυμωμένο κοινό», που απορρίπτει τη συναίνεση των ελίτ και αναζητά σαφείς διαχωριστικές γραμμές και κοινωνικές αναφορές. Το γεγονός αυτό τονίζει την ευθύνη της πέραν της σοσιαλδημοκρατίας Αριστεράς να δώσει πολιτική διέξοδο στις αγωνίες των λαϊκών στρωμάτων, τα οποία, σε διαφορετική περίπτωση, θα κατευθυνθούν στην απειλητικά ανερχόμενη ακροδεξιά. Αλλωστε, η πολλή συναίνεση σκοτώνει τη Δημοκρατία – ας αφήσουμε που μακροπρόθεσμα, από κανέναν μας δεν θα λείψει η απόλυτη ηρεμία.

απο την Καθημερινή

Οτι φάμε οτι πιούμε …και ότι αρπάξει ο κώλος μας!

Posted on Updated on

Είμαστε …τι είμαστε;

Αυτό που τρώμε ,είμαστε ! Σκατά τρώμε σκατά είμαστε !

Οτι φάμε οτι πιούμε και οτι αρπάξει ο κώλος μας ,αυτό είμαστε κυριολεκτικά και μεταφορικά. Κατεβάσαμε τα παντελόνια μας και νομίσαμε οτι απελευθερωθήκαμε.

Σας βαραίνει το παρελθόν -μας είπανε – να το αποτινάξετε …

και τώρα μας πλακώνει το παρών και το μέλλον.

Αντιγράφω:

»Ζούμε σε μία εποχή όπου όλα θυσιάζονται στον βωμό του κέρδους του μεγάλου κεφαλαίου και του «εκσυγχρονισμού» της κοινωνίας. Μιας κοινωνίας που θα πρέπει να μάθει να ζει εφεξής σύμφωνα με νέους κανόνες: της κυριαρχίας του πολυεθνικού κεφαλαίου, της πολυπολιτισμικότητας, της κατάργησης των εθνικών κρατών, της υπονόμευσης των λαϊκών κατακτήσεων και των συλλογικών μας δικαιωμάτων, της διάλυσης του κοινωνικού ιστού, της καταστροφής του περιβάλλοντος, του ασφυκτικού ελέγχου επάνω στη ζωή μας, της μετάλλαξης της ίδιας μας της ζωής και της κοινωνίας.

Στα πλαίσια αυτά εντάσσεται και η συστηματική προσπάθεια σε παγκόσμια κλίμακα απόλυτου ελέγχου από τα καρτέλ της βιομηχανίας τροφίμων (βλέπε μεταλλαγμένα) μέσα από τον πόλεμο που έχουν κηρύξει εναντίον των ανεξάρτητων και ελεύθερων ακόμα αγροτών. Η Ε.Ε. των πολυεθνικών έχει αναλάβει δράση κατά των Ελλήνων γεωργών και κτηνοτρόφων και με τις ντιρεκτίβες της, που κάθε τόσο αποστέλλει, λειτουργεί ως ο νεκροθάφτης της ελληνικής αγροτιάς. Χάριν της «κοινής ευρωπαϊκής πολιτικής» που ακολουθείται και εφαρμόζεται πιστά από τις κυβερνήσεις της ΝΔ και του ΠΑΣΟΚ, μέσα σε λίγα χρόνια το ποσοστό του ενεργού πληθυσμού της χώρας μας, που ασχολείται με τη γεωργία και την κτηνοτροφία, έχει συρρικνωθεί σε βαθμό ανησυχητικό (έχει πέσει σε μονοψήφιο αριθμό). Ο πόλεμος κατά των αγροτών μας μαίνεται. Υψηλό κόστος παραγωγής, χαμηλές τιμές πώλησης στους μεσάζοντες, ασφυκτικός έλεγχος παντού, που φτάνει στο σημείο της απαγόρευσης πώλησης ορισμένων παραδοσιακών προϊόντων, δήθεν για το καλό της υγείας μας.
Είναι γνωστό σε όλους μας ότι έχει απαγορευτεί η διάθεση του χύμα λαδιού των μικρών ελαιοπαραγωγών, με το πρόσχημα ότι δεν τηρούνται δήθεν οι προβλεπόμενες υγειονομικές διατάξεις και ότι δεν πληρούνται οι προδιαγραφές που έχει θεσπίσει η Ε.Ε. (αντιθέτως, π.χ., για το τυποποιημένο ηλιέλαιο που εισήχθη από την Ουκρανία «εμπλουτισμένο» με ορυκτέλαιο, ουδείς λόγος γίνεται). Όμως δεν διώκονται μόνον οι Έλληνες μικροκαλλιεργητές – παραγωγοί του αγνού ελαιολάδου, αλλά και οι φτωχοί κτηνοτρόφοι – παραγωγοί παραδοσιακών γαλακτοκομικών προϊόντων. Έτσι, στις 26 Αυγούστου 2008, στο χωριό Φιλώτι της Νάξου δύο ηλικιωμένοι αγρότες συνελήφθησαν από την αστυνομία κατόπιν επιθεωρήσεως της κτηνιατρικής υπηρεσίας, με την κατηγορία ότι πωλούσαν αρσενικό, το φημισμένο τυρί της ορεινής Νάξου (το οποίο σημειωτέον παρασκευάζεται μόνο σε οικογενειακές μονάδες και όχι σύμφωνα με τις «προδιαγραφές» της Ε.Ε.). Οι δύο βοσκοί, έπειτα από δύο ημέρες αφέθησαν τελικά ελεύθεροι, όμως το γεγονός αυτό αποτέλεσε πλήγμα για τις μικρές και οικογενειακές κτηνοτροφικές μονάδες του νησιού, αφού είναι αμφίβολο αν οι βοσκοί θα επιχειρήσουν άλλη φορά να πουλήσουν τα προϊόντα τους άφοβα. Το μήνυμα που στέλνει λοιπόν το κράτος προς τους κτηνοτρόφους μας είναι σαφές: μην παράγετε προϊόντα σε μικρές και αυτόνομες μονάδες, μην παράγετε και μην πουλάτε αγνά και παραδοσιακά προϊόντα, οφείλετε ή να κλείσετε και να εξαφανιστείτε ή να ενταχθείτε σε κάποια μεγάλη κτηνοτροφική μονάδα (βλέπε μεγάλο τυροκομείο), όπως επιτάσσει η Ε.Ε. και το μεγάλο κεφάλαιο.
Όπως αναφέρει και η Αυτόνομη Πρωτοβουλία Νάξου στο indymedia: «Μετά από καταγγελίες ιδιωτικών τυροκομείων για λόγους ανταγωνισμού, οι αργόσχολοι χαρτογιακάδες απειλούν το βιός χιλιάδων βοσκών και των οικογενειών τους. Όταν μάλιστα πριν δυο χρόνια οι ίδιοι οι αγρότες απευθύνθηκαν στην κτηνιατρική υπηρεσία και στο επαρχείο προκειμένου να ενημερωθούν για τις προϋποθέσεις που χρειάζονται για να συνεχίσουν να τυροκομούν παραδοσιακά σκόνταψαν πάνω στο τείχος άγνοιας και αδιαφορίας των γραφειοκρατών. Κι ενώ στην αρχή τους κορόιδευαν λέγοντας ότι ο νόμος απαγορεύει την τυροκόμιση από νωπό γάλα, στο τέλος, μετά από τις πιέσεις των παραγωγών, αναγκάστηκαν να παραδεχτούν ότι κάτι τέτοιο δεν ισχύει. Απάντηση πάντως για τους όρους της παραδοσιακής τυροκόμισης δεν πήραν ποτέ. Παράλληλα,  κρατάνε τους αγρότες έρμαια σε έναν παράλογο γραφειοκρατικό κυκεώνα με ασαφείς νομοθεσίες που δεν αναγνωρίζουν την ιδιαιτερότητα του μικρού κλήρου στα νησιά κι έτσι αποκλείονται από επιλογές και δυνατότητες. Τρανό παράδειγμα είναι ότι με τους όρους που υπάρχουν σήμερα ελάχιστοι Ναξιώτες μπορούν να βγάλουν άδεια σταβλικών εγκαταστάσεων, αφού δεν υπάρχουν οι εκτάσεις που απαιτούνται. Επίσης, δεν λαμβάνουν υπόψη τους τις αλλαγές της χρήσης γης κάτω από την τουριστική πίεση, που συμπιέζουν ακόμα περισσότερο την επιβίωση των αγροτών.  Από την άλλη οι μηχανισμοί ελέγχου και επιβολής ισχυροποιούνται και αναβαθμίζονται. Ο ΕΦΕΤ επιβάλλει συνεχώς πρόστιμα και πραγματοποιεί κατασχέσεις στο όνομα της ασφάλειας των καταναλωτών. Για να δώσουν μάλιστα κίνητρα στους ελεγκτές, τους υποσχέθηκαν ως μερίδιο το 50% από τα πρόστιμα που θα επιβάλλουν… Σήμερα, το μεγαλύτερο μέρος των κτηνοτρόφων της ορεινής Νάξου είναι υπερχρεωμένοι και απλώς αναπαράγουν το βιός τους προς όφελος των δανειστών τους. Τα τυροκομεία είναι από τις τελευταίες ζωντανές παραδόσεις του τόπου και αποτελούν τον μοναδικό συνδετικό κρίκο που διατηρεί τον κοινωνικό ιστό της ορεινής Νάξου…».
Έπειτα απ’ όλα αυτά διερωτάται κανείς: Πώς να μην εγκαταλειφθεί η ελληνική ύπαιθρος; Πώς να μην καταντήσει η Ελλάδα μία χώρα σερβιτόρων και «ρουμιτζήδων»;
•     ΕΞΩ ΤΑ ΚΑΡΤΕΛ ΑΠΟ ΤΑ ΧΩΡΙΑ ΜΑΣ
•     ΘΕΛΟΥΜΕ ΤΑ ΤΥΡΙΑ ΤΩΝ ΠΑΡΑΓΩΓΩΝ
•     ΟΧΙ ΣΤΑ ΣΚΟΥΠΙΔΙΑ ΤΩΝ ΒΙΟΜΗΧΑΝΙΩΝ

ΚΑΤΟΙΚΟΙ ΤΗΣ ΟΡΕΙΝΗΣ ΝΑΞΟΥ¨¨
για την μεταφορά Μαραδό
Υ.Γ. οι παραπάνω γραμμές διαβάζονται και συνοδεία μουσικής ,ελαφρό κλικ στις μπλέ γραμμές και λαλά το κλαρίνο του Πετρολούκα Χαλκιά και η φωνή τουΛευτέρη Κράνια