δράσεις

από το Πέραμα….μέχρι την γραμμή των οριζόντων….

Posted on

Τραγούδα μου να φύγει το σκοτάδι

Οι Active Member ανταλλάσουν τραγούδια με τρόφιμα και φάρμακα… συναυλία αλληλεγγύης θα πραγματοποιήσει την Παρασκευή στο Ρέθυμνο το γνωστό συγκρότημα , για να ενισχύσει το έργο των Γιατρών του Κόσμου περισσότερα στο Tvxs

Σαββατοκύριακο όλοι στην Πλατεία!

Posted on Updated on

ΠΑΝΕΛΛΑΔΙΚΟΣ ΣΥΝΤΟΝΙΣΜΟΣ 9 ΚΑΙ 10 ΙΟΥΛΙΟΥ ΣΤΟ ΣΥΝΤΑΓΜΑ

Το Σαββατοκύριακο 9 και 10 Ιουλίου η Λαϊκή Συνέλευση της πλατείας Συντάγματος καλεί τις λαϊκές συνελεύσεις όλης της χώρας για ένα ουσιαστικό απολογισμό και προγραμματισμό των επόμενων βημάτων. Η Λαϊκή Συνέλευση της Πλατείας Συντάγματος την Κυριακή αποφάσισε: «Εδώ και 40 μέρες είμαστε στο δρόμο και στις πλατείες και γράφουμε μια από τις λαμπρότερες σελίδες του τόπου μας!
Το σύστημα ελπίζει ότι με την ψήφιση του μεσοπρόθεσμου και του εφαρμοστικού του νόμου το κίνημα μας θα εκτονωθεί.
Δεν μπορεί να εκτονωθεί ένα κίνημα που έχει διαμηνύσει ότι ήρθαμε εδώ για να πάρουμε τις ζωές μας στα χέρια μας.
Δεν μπορεί να εκτονωθεί ένα κίνημα σε μια χώρα που οι κάτοικοί της, οι εργαζόμενοι σε αυτήν, ο δημόσιος πλούτος, μέχρι και οι παραλίες της ξεπουλιούνται στους δανειστές και στους “εταίρους μας”. Η ενεργητική και μαζική παρουσία του κινήματός μας είναι σήμερα πιο επιτακτική από ποτέ μέχρι να φύγουν όλοι όσοι μας οδήγησαν στο σημερινό αδιέξοδο.
Καλούμε κάθε λαϊκή συνέλευση πλατείας απ’όλη τη χώρα σε μια μεγάλη πανελλαδική διαδικασία των πλατειών το Σαββατοκύριακο 9 και 10 Ιουλίου, εδώ στο Σύνταγμα, για να κάνουμε τον απολογισμό της μέχρι τώρα πορείας μας  και να σχεδιάσουμε τα επόμενα βήματά μας.
Καλούμε κάθε λαϊκή συνέλευση να εκπροσωπηθεί με τον τρόπο που αυτή θα κρίνει.
Για τον καλύτερο και πιο πλούσιο διάλογο μεταξύ μας και στο διαδίκτυο, είναι χρήσιμο  κάθε λαϊκή συνέλευση να εκθέσει με σύντομο και γραπτό τρόπο τους προβληματισμούς της  στα παραπάνω θέματα.
Καλούμε μαζικά σε δύο μέρες διαβούλευσης της Λαϊκής Συνέλευσης του Συντάγματος την  ερχόμενη Τρίτη και την Πέμπτη για να κάνουμε κι εμείς το ίδιο.
Οργανωνόμαστε, συντονιζόμαστε, συζητάμε, απαντάμε!
Οι πρώτες 40 μέρες ήταν μόνο η αρχή!
Δεν θα φύγουμε αν δε φύγουν!»

Στο μεταξύ……

     Πέμπτη, 7 Ιουλίου, ώρα 19:30, πλατεία Συντάγματος.

Η άμεση δημοκρατία και το Σύνταγμα: ημέρα λαϊκής διαβούλευσης

Συμμετέχουν, ως ομιλητές:

* Ο Χρήστος Γραμματίκας, εκδότης
* Ο Περικλής Κοροβέσης, συγγραφέας-δημοσιογράφος
* Ο Μιχάλης Λιανός, καθηγητής Κοινωνιολογίας
* (Université de Rouen- Haute Normandie)
* Η Ματίνα Παπαχριστούδη, δημοσιογράφος
* Ο Κωστής Τριανταφύλλου, συγγραφέας

με τοποθετήσεις:

* Ο Λευτέρης Καραγιάννης, εμπειρία από τις ομάδες βάσεις στη Γερμανία- προοπτικές ανάπτυξης άμεσης δημοκρατίας.
* Μέλος από την συλλογικότητα για το δίκαιο και εναλλκτικό εμπόριο ‘Σπόρος’. Αναφορά στην αυτoοργάνωση στην διακίνηση προϊόντων στα πλαίσια της αλληλέγγυας οικονομίας.

Θα ακολουθήσουν ερωτήσεις και τοποθετήσεις από όλον τον παρευρισκόμενο κόσμο.

real-democracy.gr

Τί είναι αυτό που χρειάζεται επειγόντως σήμερα;

Posted on

αναδημοσίευση απο το Radical desire 

Τί είναι αυτό που χρειάζεται επειγόντως σήμερα;

Του Δημήτρη Καζάκη*

Στην Αριστερά κυριαρχούσε, ανέκαθεν, μια ιδιότυπη έπαρση. Για κάποιον περίεργο και μεταφυσικό λόγο θεωρείται, ως δεδομένο από πολλούς, ότι ο λαός, οι εργαζόμενοι, η εργατική τάξη έχουν απόλυτη ανάγκη την Αριστερά και, μάλιστα, ανεξάρτητα από την πραγματική κατάσταση της ίδιας της Αριστεράς.

Επομένως, το κυρίαρχο ζήτημα είναι πρώτα να κάνει διάλογο η Αριστερά, να τα βρει με τον εαυτό της και κατόπιν να αναλάβει τα ηνία του λαού, ο οποίος υποτίθεται ότι δεν τον απασχολεί τίποτε άλλο εκτός από το πότε και το πώς θα τεθεί επικεφαλής η Αριστερά.

Μέχρι, όμως, να γίνει κάτι τέτοιο θα πρέπει υπομονετικά να περιμένει πότε θα είναι έτοιμη η αριστερά για να ηγηθεί του αγώνα.

Το σκηνικό είναι γνώριμο από παλιά. Το έργο έχει παιχτεί πολλές φορές από την εποχή της «ενωμένης αριστεράς» του 1974, του πάλαι ποτέ ενιαίου συνασπισμού της δεκαετίας του ’80 και πάει λέγοντας μέχρι της μέρες μας. Κάθε φορά που η ζωή και η ταξική πάλη επιτάσσει να στραφούμε στον κόσμο, στους απλούς εργαζόμενους, να οργανώσουμε τη μαζική πάλη τους, να βοηθήσουμε στο ξεκαθάρισμα των άμεσων στόχων και των αιτημάτων εκείνων που θα επιτρέψουν να γεννηθεί ένα αληθινό πλειοψηφικό κίνημα μέσα στο λαό και την εργατική τάξη, ορισμένοι αναζητούν καταφύγιο στο διάλογο της Αριστεράς στη βάση του «όλοι αριστεροί είμαστε, προς τι το μίσος και ο αλληλοσπαραγμός».

Η περίοδος στην οποία βρισκόμαστε δεν είναι συνηθισμένη. Οι εξελίξεις είναι καταιγιστικές και αδυσώπητες. Δεν αφήνουν περιθώρια για γενικές αναζητήσεις στο χώρο της Αριστεράς. Τα πράγματα είναι εξαιρετικά απλά. Ή θα κινητοποιηθεί η μεγάλη πλειοψηφία της εργατικής τάξης, των εργαζομένων, του λαού και της νεολαίας, ή θα ζήσουμε πρωτόγνωρες καταστάσεις κοινωνικής αποσύνθεσης και διάλυσης.

Πώς όμως θα γίνει να κινητοποιηθεί η πλειοψηφία του λαού; Με εκκλήσεις για να βγει στο δρόμο και να ανατρέψει την κυβέρνηση και τα μέτρα; Αρκεί αυτό, ή αποτελεί ένα βολικό άλλοθι για να χρεωθεί στους ίδιους τους εργαζόμενους η ήττα, σύμφωνα με το γνωστό «εμείς τα λέγαμε, καλούσαμε τον κόσμο να ξεσηκωθεί, αλλά αυτός είναι βλάκας και δεν καταλαβαίνει».

Απαιτείται ενότητα δράσης του λαού
Το ζητούμενο σήμερα δεν είναι η ενότητα της Αριστεράς, ούτε ένα αριστερό μέτωπο, όπως κι αν το εννοεί κανείς, αλλά η ενότητα δράσης της πλειοψηφίας του λαού. Και η πλειοψηφία αυτή δεν βρίσκεται σήμερα στην Αριστερά, ούτε καν έχει εμπιστοσύνη στην Αριστερά.

Όχι γιατί η Αριστερά είναι διασπασμένη, αλλά γιατί δεν απαντά στα άμεσα προβλήματα του με τρόπο πειστικό και ρεαλιστικό από τη σκοπιά των συμφερόντων του. Γι’ αυτό και η ενότητα δρασης του λαού δεν περνά αναγκαστικά μέσα από την κοινή δράση της Αριστεράς, αλλά μέσα από ένα ενιαίο κοινωνικοπολιτικό μέτωπο των ίδιων των εργαζομένων.

Κι αυτό απαιτεί μια εντελώς διαφορετική ενότητα. Όχι μια ενότητα για την ενότητα. αλλά μια ενότητα ανοιχτή σε όλους, σε όλες τις δυνάμεις του λαού, που αποδέχονται την κοινή δράση ενάντια στον κοινό εχθρό στη βάση των πιο άμεσων και ζωτικών αιτημάτων για την επιβίωση των εργαζομένων και της χώρας.

Για να κατακτηθεί μια τέτοια ενότητα στην πράξη πρέπει πρώτα να χωρίσουμε για να ενωθούμε. Όχι για να ενωθούμε μεταξύ μας, αλλά για να ενωθούμε πρώτα και κύρια με τον απλό κόσμο. Και πρέπει πρώτα να χωρίσουμε με όλους εκείνους που μπορεί να φωνάζουν πιο δυνατά απ’ όλους ενάντια στην κυβέρνηση, τα μέτρα, το ΔΝΤ, το Μνημόνιο, αλλά δεν τολμούν να απαντήσουν ανοιχτά και ξεκάθαρα -από τη σκοπιά των συμφερόντων των εργαζομένων και του λαού- τι πρέπει να κάνουμε με το χρέος και με το ευρώ.

Αυτό το ενιαίο μέτωπο της πλειοψηφίας των εργαζομένων δεν μπορεί να το εκφράσει κανένα σχέδιο της «παναριστεράς», όσο ριζοσπαστικό κι αν εμφανίζεται στα λόγια, όπως άλλωστε δεν το εξέφρασε ποτέ έως τώρα. Όσοι συναρπάζονται με τέτοια εγκεφαλικά σχέδια, αρνούνται ή αδυνατούν να κατανοήσουν ότι η Αριστερά έχει μόνο ένα χρέος: Να φανεί χρήσιμη στον αγώνα που διεξάγει σήμερα η εργατική τάξη και γενικά ο λαός για την επιβίωση του.

Αν δεν μπορεί να το κάνει αυτό, οφείλει να καταλήξει στο σκουπιδοτενεκέ της ιστορίας.

Υπάρχει Αριστερά, σήμερα, που μπορεί και πρέπει να πρωτοστατήσει σ’ ένα τέτοιο ενιαίο μέτωπο: Ναι υπάρχει. Δεν θα τη βρείτε στις ηγεσίες και τους μηχανισμούς των κομμάτων της, ούτε στους διαλόγους των «επωνύμων» επί παντός επιστητού, θα την βρείτε να αναπτύσσεται ραγδαία μέσα στους χώρους δουλειάς και τις γειτονιές, εκεί όπου αρχίζουν να ξεπετάγονται για πρώτη φορά τα «έμβρυα» μιας αυθεντικής λαϊκής οργάνωσης, μέσα από επιτροπές και πρωτοβουλίες μέχρι χτες ανένταχτων, αλλά και ενταγμένων, που ψάχνουν να βρουν τρόπους κοινής δράσης με τους γείτονες και τους συναδέλφους τους για να αντιμετωπίσουν αποτελεσματικά τα πιο κρίσιμα και επείγοντα προβλήματα της περιόδου.

Πρόκειται για μια κρίσιμη μάζα αγωνιστών που διατρέχει οριζόντια τα κόμματα και τις οργανώσεις της Αριστεράς και ξέρει να θέτει τα πιο άμεσα αιτήματα της κοινής δράσης πάνω από τις γενικότερες ιδεολογικοπολιτικές διαφορές. Εκεί βρίσκεται η ελπίδα. Κι εκεί μόνο μπορεί να στηριχθεί μια αληθινή πολιτική πρωτοβουλία που δεν θα αναλώνεται με τα όποια κοινά σημεία της Αριστεράς, αλλά θα θέτει ως άμεση και επείγουσα ανάγκη το ενιαίο μέτωπο των ίδιων των εργαζομένων, της μεγάλης πλειοψηφίας του λαού.

* Ο Δημήτρης Καζάκης είναι οικονομολόγος, αναλυτής και το κείμενο του δημοσιεύεται στην εφημερίδα «Δρόμος της Αριστεράς».

πρέπει να υπογράψουμε…

Posted on Updated on

Αφου διαβάσετε το κείμενο υπογράψτε στο www.elegr.gr
απο το Αριστερό Βήμα
Έκκληση για Επιτροπή Λογιστικού Ελέγχου του ελληνικού δημόσιου χρέους

Οι υπογράφοντες πιστεύουμε ότι υπάρχει επιτακτική ανάγκη να δημιουργηθεί Επιτροπή Λογιστικού Ελέγχου (ΕΛΕ) η οποία θα εξετάσει το ελληνικό δημόσιο χρέος. Η τρέχουσα πολιτική της Ε.Ε. και του ΔΝΤ για την αντιμετώπιση του δημόσιου χρέους έχει επιφέρει μεγάλο κοινωνικό κόστος στην Ελλάδα. Κατά συνέπεια, ο ελληνικός λαός έχει δημοκρατικό δικαίωμα να απιτήσει πλήρη πληροφόρηση όσον αφορά το χρέος που είναι δημόσιο ή εγγυημένο από το κράτος.
Ο σκοπός της ΕΛΕ θα είναι η εξακρίβωση των αιτίων του δημόσιου χρέους, των όρων με τους οποίους έχει συναφθεί, καθώς και της χρήσης των δανείων. Στη βάση των συμπερασμάτων της, η ΕΛΕ θα διαμορφώσει κατάλληλες προτάσεις για την αντιμετώπιση τους χρέους, συμπεριλαμβανομένου του χρέους που θα αποδειχθεί παράνομο, μη νομιμοποιημένο ή απεχθές. Η επιδίωξη της ΕΛΕ θα είναι να συνδράμει την Ελλάδα ώστε να λάβει όλα τα απαραίτητα μέτρα για να αντιμετωπίσει το βάρος του χρέους, επιτρέποντας παράλληλα στη χώρα να διαπραγματευτεί καλύτερα με τους πιστωτές της. Τέλος, η ΕΛΕ θα επιχειρήσει να διαπιστώσει ευθύνες για τις προβληματικές συμβάσεις χρέους.
Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »