-

Αθήνα

κι όμως υπάρχει ζωή…

Posted on

paths...

φωτογραφία στο κέντρο της Αθήνας…
(φωτο Θάνος Τσιμέκας)

περάσματα…

Posted on Updated on

εκεί το νερό περνά ,εκεί περνάνε οι σκέψεις, κι ύστερα έρχεται ο άνθρωπος…

παράλληλες ιστορίες

paths...

Ραντεβού στην Ομόνοια!

Posted on

 

Παρασκευή βράδυ στο κέντρο της πόλης.
Αθηναίοι που δεν φοβούνται το σκοτάδι και τις προκαταλήψεις φέρνουν φως, μουσικές και χαμόγελα στην μεγάλη πλατεία.
Έλα κι εσύ, όπως είσαι:  με το ποτό σου, το ποδήλατό σου, και τους φίλους σου. Αν δεν φέρεις, θα βρεις εκεί (όλα εκτός από το ποδήλατο).

Ένα μεγάλο αυτοσχέδιο πάρτι: Μουσικοί, φέρτε κιθάρες και κρουστά, ερασιτέχνες φέρτε ό,τι έχετε: μαράκες, ντέφι, τριγωνάκια, καραμούζες. Οι υπόλοιποι σφυρίχτρες να ξεσηκώσουμε την πόλη.

Κι όλοι μαζί κατηφορίζουμε με κέφι στους σκοτεινούς δρόμους κάτω από την Ομόνοια σε μια αληθινή κινητή γιορτή για την Αθήνα.

http://www.atenistas.gr/

«Η Ψυχή στο Δρόμο»

Posted on

Το 2ο Διεθνές Φεστιβάλ Θεάτρου Δρόμου, με κεντρικό σύνθημα «Η Ψυχή στο Δρόμο», θα πραγματοποιηθεί από 30 Σεπτεμβρίου έως Δευτέρα 4 Οκτωβρίου

Το Φεστιβάλ Θεάτρου Δρόμου κρατά την υπόσχεσή του, ότι ο θεσμός θα συνεχιστεί και θα εδραιωθεί, κόντρα στους καιρούς και τις όποιες οικονομικές δυσκολίες και θα σταθεί επάξια δίπλα στην επιτυχία του 1ου Φεστιβάλ, το 2009, όπου 50 ομάδες από την Ελλάδα και 10 από το εξωτερικό (Πολωνία, Γαλλία, Ουρουγουάη, Βραζιλία, Ολλανδία, Βουλγαρία και Ιταλία), με πάνω από 240 παραστάσεις και 400 καλλιτέχνες, έδωσαν δημιουργικό «παρών» στο Καλλιμάρμαρο, στο Ζάππειο, στην Ερμού, την Καπνικαρέα, το Μοναστηράκι, την Κλαυθμώνος, το Θησείο και την Αποστόλου Παύλου, μετατρέποντας για ένα 5ήμερο το κέντρο της Αθήνας σε μια πανέμορφη και με ουσιαστικό περιεχόμενο γιορτή

περισσότερα στο http://kala-nea.gr/?p=7211

Αu revoir έτσι και αλλιώς!

Posted on Updated on

Τα πρώτα ραντεβού με την Αγγελική στο πατάρι του «Αu revoir»  στην Πατησίων 136 πριν 13 χρόνια …

καπνίζαμε, πίναμε , παίρναμε ανάσες, ορκιζόμαστε, ονειρευόμαστε ,σε ένα τόσο μικρό  χώρο στο ισόγειο μιας πολυκατοικίας…

Αu revoir έτσι και αλλιώς!

Στις 10 Μαρτίου 1958 άνοιξε το «Αu Revoir», ένα από τα πρώτα της Αθήνας, στο ισόγειο μιας πολυκατοικίας της Πατησίων 136, αλλά εδώ και λίγους μήνες είναι κλειστό. Οι ιδιοκτήτες του, τα αδέλφια Λύσανδρος και Θόδωρος Παπαθεοδώρου, αφού το δημιούργησαν και το δούλεψαν για περισσότερα από 50 χρόνια, έφθασε η στιγμή να συνταξιοδοτηθούν.

Σε αμηχανία βρέθηκε το Κεντρικό Συμβούλιο Νεωτέρων Μνημείων του υπουργείου Πολιτισμού, το οποίο κλήθηκε την περασμένη Πέμπτη να αποφασίσει για τον χαρακτηρισμό του ως μνημείου, αφού παρόμοια ζητήματα δεν ανακύπτουν συχνά (αν και ίσως θα έπρεπε). Και παρά τη μα κρά συζήτηση, δεν κατέληξε σε απόφαση ζητώντας πρώτα τη λεπτομερή καταγραφή των αντικειμένων του μπαρ. Ως σήμερα άλλωστε μόνον ορισμένοι κινηματογράφοι έχουν χαρακτηρισθεί διατηρητέοι, όπως το διπλανό «Αελλώ», κηρυγμένο μνημείο είναι το βιβλιοπωλείο «Ικαρος» στο ισόγειο παλαιάς πολυκατοικίας, αλλά και ακίνητο του Ορφανίδη, με ατυχή πάντως, όπως χαρακτηρίζεται, εξέλιξη.

Από την άλλη, το «Αu Revoir» παραμένει για την αρχιτεκτονική αλλά και για την αστική μνήμη της Αθήνας ένα τοπόσημο με ιδιαίτερη αξία. Ο σχεδιασμός των επίπλων, η επένδυση των τοίχων και τα φωτιστικά από ψάθα, ο ανάγλυφος πάγκος του από σκυρόδεμα με γεωμετρικά διακοσμητικά σχέδια, η οροφογραφία, ακόμη και τα χρώματα των υφασμάτων, του ξύλου και των βαμμένων υλικών όλα είχαν σχεδιαστεί από τον αρχιτέκτονα Αριστομένη Προβελέγγιο.

«Δεν θέλουμε να το κλείσουμε, ούτε να αλλάξει και να γίνει κάτι άλλο. Το φτιάξαμε με μεράκι και το αγαπάμε» δηλώνουν οι ιδιοκτήτες. Ωστόσο, «προσπαθήσαμε να το νοικιάσουμε, επί ένα χρόνο υπήρχε η αγγελία, αλλά το ενδιαφέρον ήταν μικρό και καμία από τις προτάσεις δεν ταιριάζει με την ιστορία του.Ενας ενοικιαστής μάς έλεγε ότι θα βάλει “γυναίκες”, ένας άλλος ήθελε να το κάνει φαστ φουντ.Δεν είναι αυτά τα πράγματα για το “Αu Revoir”».

Διαβάστε περισσότερα: http://www.tovima.gr/default.asp?pid=2&ct=34&artId=355370&dt=19/09/2010#ixzz1008ZXD5F

πηγή: BHMA

εξαιρετικά  το κείμενο του Γιάννη Τριάντη στην Ελευθεροτυπία

και τουΓιώργου -ικαρου Μπαμπασάκη στο ΒΗΜΑ


να καθαρίσουν τα αυτιά και η ψυχή μας…

Posted on Updated on

Jan Lundgren Trio – European Standards Live

Ένας από τους καλύτερους τζαζ πιανίστες της Ευρώπης έρχεται με το τρίο του να παίξει τα European Standards: μουσική των Beatles, των Kraftwerk, των Abba, του Ennio Morricone, του Michel Legrand, του Luis Bacalov, του Krzysztof Komeda κ.ο.κ.

Σάββατο, 20 Μαρτίου 2010 στις 9:00 μ.μ.

Κυριακή, 21 Μαρτίου 2010 στις 12:00 π.μ.

Αμφιθέατρο Αθήνα 9,84 (Τεχνόπολις)

Διοργάνωση: περιοδικό Jazz&Τζαζ (www.jazzntzaz.gr)

Ο Θόρυβος…

Posted on Updated on

Ο Θόρυβος μοιάζει να είναι τραγούδι…

τραγούδι άγριο μελωδικό πένθιμο χαρούμενο …

Ο  θόρυβος μοιάζει να είναι σιωπή…η σιωπή της μάνας,

ο θόρυβος μοιάζει να είναι παιδί…

είναι παιδί ,κρεμασμένο στα σύρματα ,πεσμένο στα πεζοδρόμιο,

που κρέμεται απο την κλαδί της νερατζιάς  και αιωρείται…

picture-016

Όλα είναι μπερδεμένα…

Posted on Updated on

Διάσβασα στον ΣΚΑΙ την συνέντευξη του  Παναγιώτη Παπαδόπουλου ,του Κάιν με το άσπρο ποντίκι του,μέλος του αναρχικού κινήματος   , της δεκαετίας του ’80, που έζησε από πολύ κοντά τις εξεγέρσεις της εποχής και τα γεγονότα που ακολούθησαν τη δολοφονία του 15χρονου Μιχάλη Καλτεζά , στην δημοσιογράφο  Λαμπρινή Θωμά για τα σημερινά γεγονότα.

Τούτες τις ώρες τούτες τις μέρες χρειάζεται να  βάλουμε τις σκέψεις μας σε μια σειρά  και τα παρακάτω λόγια βοηθούν, για αυτά και τα μεταφέρω……..

……………………………………………………………………………………………………..

>>Δε νομίζω ότι έχουν καταλάβει τίποτε ούτε οι δημοσιογράφοι ούτε οι αναρχικοί. Αυτή εδώ είναι η εξέγερση των δεκαπεντάρηδων που βλέπουν μόνο αδιέξοδο και έχουν εισπράξει την ανυπαρξία χώρων γύρω τους.>> Και τότε με τον Καλτεζά, εκείνα τα χρόνια, που χιλιάδες κατέβηκαν στο δρόμο, λέγαμε τι κύμα είναι αυτό, τι ελπίδα, τι εξέγερση, ο κόσμος αφήνει τα σπίτια, τον καναπέ, την τηλεόραση… και όλος αυτός ο κόσμος, ο μεγαλύτερος κόσμος που τον θεωρούσες ελπίδα πολιτικής δύναμης, χάθηκε. Και αυτό γιατί τόσο η αριστερά όσο και ο αντεξουσιαστικός χώρος δεν μπορούν να εξελιχθούν και να λάβουν τα μηνύματα την εποχή που συμβαίνουν τα γεγονότα.>> Οι πιτσιρικάδες, αυτοί που συμμετέχουν στην εξέγερση των 15αρηδων γράφουν στα παλιά των υποδημάτων τους χώρους, κινήματα, αναρχικούς. Είναι δική τους υπόθεση όσα συμβαίνουν. Είναι ταυτισμένοι με το συμμαθητή τους αλλά η αντίδρασή τους έχει και άλλες ρίζες, βαθιές. Βλέπουν τις δυσκολίες των γονιών τους, βιώνουν αδιέξοδα, είναι παιδιά φυλακισμένα μεταξύ ίντερνετ και διαμερίσματος, χωρίς χώρους να κινηθούν, μακρυά και φυσικά τοπια, σε μια πόλη φυλακή – και φυλακή δεν είναι μόνο η Αθήνα, αλλά και η επαρχία που είναι ένα αντίγραφο της Αθήνας.

>>To ζήτημα ειναι η απουσία κινημάτων με συγκροτημένα αιτήματα. Δεν έχει πολιτικό στίγμα αυτή η εξέγερση. Φοβάμαι ότι όλα αυτά θα έχουν συνέχεια, θα ξαναγίνουν, η Ευρώπη θα τα ξαναζήσει όσο τα παιδιά είναι απέναντι σε ένα σκοτεινό, γκρίζο μέλλον, χωρίς δουλειά, με τα πτυχία στον τοίχο και την ανεργία να επικρέμεται από πάνω τους, με την αστυνομοκρατία… Όλα αυτά δεν έχουν πολιτικό στίγμα και επειδή είναι βία για τη βία και οργή για την οργή δεν έχει ελπίδες για κάτι βαθύτερο, πέραν της δήλωσης «είμαι και εγώ εδώ, με έχετε βάλει στο περιθώριο μα θα με ακούσετε με αυτό τον τρόπο», τρόπο που φτάνει στη βαρβαρότητα.

>>Είναι αλήθεια πως τότε, στη γενιά μας, οι περισσότεροι δε θα λεηλατούσαν. Όμως εδώ το χτύπημα είναι τυφλό. Είναι έφοδος μες στην κοινωνική αδικία χιλιάδων νεολαίων που ζουν σε έναν κόσμο θερμοκήπιο – τρωνε, πίνουν, αναπνέουν, έχουν μπροστά τους συνέχεια ένα τοίχος που αισθάνονται ότι δεν μπορούν να υπερβούν. Όλα είναι μπερδεμένα. Από τη μια καταναλωτισμός και από την άλλη απέχθεια και η σκέψη «γιατί να μη το πάρω από αυτόν που μου το πουλάει πανάκριβα;». Όλα ανακατεύονται, μπερδεύονται, όταν δεν υπάρχει πολιτικό πρόταγμα. Και θα μπορούσε να υπάρχει. Ας πούμε, να αφοπλιστεί η αστυνομία.

>> Όταν δεν υπάρχουν πολιτικά προτάγματα και ο νεολαίος αυτός δεν ανήκει σε ένα, έστω αστικό, πολιτικό σχήμα, όλα μπερδεύονται. Πιστεύω ότι όλα όσα συμβαίνουν αυτές τις τελευταίες ημέρες είναι αυθόρμητα και γι” αυτό έχουν ημερομηνία λήξης. Ο αυθορμητισμός δεν πρέπει να μένει εκεί.

>>Σε μια τέτοια εποχή που υπάρχει βομβαρδισμός από τη βαρβαρότητα της εξουσίας διεθνώς, απουσιάζουν και τα κινήματα… Βλέπεις, μιλάμε για ζημιές και τόσοι άνθρωποι δεν καταγγέλουν και δεν κατανοούν τίποτε πέρα από το τζάμι. Ξεχνούν, ας πούμε, ότι πρόπερσι στην Ηλεία κάηκαν άνθρωποι, ότι είναι πιό σοβαρό να καίγονται άνθρωποι, δάση, να σκοτώνεται ένα παιδί από το τίποτε, από έναν Κλιντ Ίστγουντ από τις ζημιές, με τις οποίες σαφώς διαφωνώ.

>>Δε βγάζω τον πόνο μου, την κραυγή μου για το θάνατο του συντρόφου μου ή του παιδιού μου στο αυτοκίνητο ή το κατάστημα του άλλου. Αλλά, σε αυτούς που μετρούν τα υλικά θα έλεγα πως αν είχα να διαλέξω να καταστραφούν δέκα δικά μου αυτοκίνητα ή να μη ξαναδω το γέλιο των παιδιών μου, θα έλεγα να καούν τα αυτοκίνητα αρκεί να βλέπω τα παιδιά να παίζουν, να ζουν, να σκέφτονται.

>> Έχει απαξιωθεί η ανθρώπινη ζωή. Αγωνιστήκαμε γιά να καταξιώσουμε και όχι να απαξιώσουμε την ανθρώπινη ζωή, θεωρώντας κάτι τέτοιο είτε «επαναστατικό» είτε εξουσιαστικό.

>>Τα παιδιά πρέπει να βρουν ένα θερμοκήπιο διαφορετικό από αυτό που ζουν, του εφιάλτη και της βαρβαρότητας. Να μπορέσουν να γίνουν ελεύθεροι άνθρωποι με βούληση, να πετάξουν από πάνω τους τις εξουσίες.

>>Η εμπειρία δε μεταφέρεται. Το μόνο που μπορείς είναι, αν τα καταφέρεις, να απομακρύνεις τα παιδιά από την τυφλή βία, την απόλυτη βία που οδηγεί στην πλήρη απώλεια της επαφής με τον εαυτό σου και το συνάνθρωπό σου. Να μεταφέρουμε τα λάθη, να κάνουμε αυτοκριτική, να καταλάβουν ότι δε φτάνει η οργή για να αλλάξουμε τον κόσμο.

>>Για μένα ο αναρχισμός δεν είναι ιδεολογία. Η αναρχία είναι στάση ζωής, είναι μια ατελείωτη διαδρομή που συνέχεια ανοίγει παράθυρα στον κόσμο, γεννάει ιδέες, υποδέχεται όλους τους ανθρώπους που σήμερα βράζουν στο καζάνι της αβεβαιότητας και της ανασφάλειας.

>>Είμαστε όλοι θύματα της ίδιας σφαίρας που σκότωσε πριν τέσσερα βράδυα τον Αλέξανδρο. Ακόμη και αυτός που βρίζει και λέει «καλά του κάνανε», είναι θύμα της ίδιας σφαίρας, η οποία τον κάνει φασίστα. Αυτό θέλει η εξουσία, να κατακερματίσει σε διάφορους -ισμους τον κοινωνικό ιστό, την ώρα που ο εχθρός, ο πραγματικός μας εχθρός μας σκάβει το λάκκο. Είναι καιρός να αφήσουμε τις αγκυλώσεις και τις ιδεοληψίες.

πηγή : ΣΚΑΙ

Τα παιδιά!!!

Posted on

ballonman.jpg

Τώρα ας μιλήσουν τα παιδιά…τα παιδιά μας!
Εμείς ας σιωπήσουμε …αποτύχαμε…