Ιστορία

Μαρτυρία

Posted on Updated on

Αναδημοσίευση
πηγή :Indymedia
a-la-folie_.jpg Τι πραγματικά συνέβη στο Πολυτεχνείο το 1973
[Το κείμενο που ακολουθεί αναδημοσιεύεται από τη Σοσιαλιστική Αλλαγή, αριθμός φύλλου 112, 13 Νοεμβρίου 1976. Η Σοσιαλιστική Αλλαγή ήταν εφημερίδα της Εργατικής Διεθνιστικής Ενωσης (EΔE) και του ΕΕΚ μέχρι το 1989. Αρχικά κυκλοφορούσε μια φορά την εβδομάδα και αργότερα δυο φορές την εβδομάδα. Η έκδοσή της διακόπηκε μετά το σχίσμα του 1989 και συνεχίζεται από τη Νέα Προοπτική]

Ο Τάκης Νικολαΐδης, ήταν μέλος της Συντονιστικής Επιτροπής κατάληψης του Πολυτεχνείου στην Aρχιτεκτονική Σχολή. Την εποχή της κατάληψης ήταν μέλος της παράνομης EΔE. Mετά την πτώση της χούντας ήταν μέλος της νεολαίας της EΔE, των Nέων Σοσιαλιστών. Σε κάποια από τις εσωκομματικές κρίσεις των πρώτων χρόνων της Mεταπολίτευσης αποχώρησε από την EΔE. Ίσως είναι η στράτευσή του στον τροτσκισμό που κάνει κάποιους – ηγετικά στελέχη του ΣYPIZA- να γράφουν βιβλία για το Πολυτεχνείο και να παραλείπουν το όνομα του Tάκη Nικολαΐδη, που την εποχή της κατάληψης ήταν ένας από εκείνους που έπαιζαν πρωταγωνιστικό ρόλο στα συγκλονιστικά γεγονότα.
Γραμματέας των Νέων Σοσιαλιστών – νεολαίας της EΔE το 1976 και αφηγείται:

Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Το παρελθόν μας βαραίνει …ας το γκρεμίσουμε!

Posted on

Απο τον Παρθενώνα μέχρι το Μουσείο της Ακρόπολης ο δρόμος είναι μεγάλος, μακρινός, το βλέμμα περνά ,σταματά ,ψάχνει στα έρημα δωμάτια τα γεμάτα  με  ιστορίες και μύθους  , με πρόσωπα γνωστά και άγνωστα που περιμένουν να τα συναντήσουμε…

Περισσότερα στο blog Αρεοπαγίτου 17.

Τι περιμένεις Γιώργιο Θαλάσση;

Posted on Updated on

5.jpg

» Είναι νύχτα. Μια ξάστερη γλυκιά ανοιξιάτικη νύχτα. Χιλιάδες ασημένια άστρα τρεμοπαίζουν γλυκά πάνω από την κοιμισμένη Αθήνα, σαν να προκαλούν τους κατοίκους της να βγουν έξω και να χαρούν την ομορφιά της νύχτας.
Μα οι κάτοικοι της Αθήνας δεν βγαίνουν από τα σπίτια τους. Ξέρουν ότι μέσα στη γλυκιά νύχτα παραμονεύει ο θάνατος!
Δεν είναι ελεύθεροι! Είναι σκλάβοι που στενάζουν κάτω από τη μπότα του σκληρού Γερμανού και το μαστίγιο του νικημένου Ιταλού!
Είναι κλεισμένοι στα σπίτια τους και περιμένουν. Περιμένουν με αγωνία μήπως ακούσουν το χτύπημα του θανάτου, το χτύπημα των Γερμανών στην πόρτα τους!
Και περιμένουν με λαχτάρα τη Μεγάλη Στιγμή όταν πίσω από τα μαύρα σύννεφα της σκλαβιάς θα ξεπηδήσει ο ήλιος της Ελευθερίας
�»

Πάνω στο άψυχο σώμα Έλληνα πατριώτη ο Γιώργος Θαλάσσης δίνει όρκο, ότι από εκείνη τη στιγμή, θα πολεμά ασταμάτητα για την απελευθέρωση της πατρίδας του. Τον όρκο, εκείνο τον ανακάλεσε στο νου του, στις λίγες φορές που λιποψύχησε.

«Εγώ, ο Γιώργος Θαλάσσης ορκίζομαι να αφιερώσω τη ζωή μου στην υπηρεσία της πατρίδας μου! Ορκίζομαι να κάνω ό,τι μπορέσω για να προστατεύσω τους συμπατριώτες μου από τους απάνθρωπους τυράννους, ορκίζομαι να πολεμήσω εναντίον των βαρβάρων επιδρομέων, ώσπου να δω την Ελλάδα ελεύθερη και ευτυχισμένη!»

logo.gif από το τεύχος 1 : «ΕΛΕΥΘΕΡΟΣ ΣΚΛΑΒΟΣ»

Υ.Γ. Γ.Θαλάσση, Σπίθα, Διαβολάκο ,Ζουζούνι τι περιμένετε;

Ξέχασέ το…

Posted on Updated on

Γιατί καταστρέψαμε πρίν χρόνια και μάλιστα με πανηγυρισμούς εκατομμύρια φακέλων της Ασφάλειας; Γιατί κουκουλώσαμε τα όσα φοβερά έγιναν σ’ αυτό τον τόπο τα τελευταία εξήντα χρόνια;
Για να γράψουμε επί το συναινετικότερον και ευρωπαικότερον την πρόσφατη Ιστορία μας;
Τώρα γίνετε προσπάθεια και για την πρότερη Ιστορία μας ;
Με την λήθη νομίζουμε αλήθεια, ότι θα μάθουμε να αγαπάμε και να μην μισούμε;
Με την λήθη νομίζουμε αλήθεια, ότι θα μάθουμε να διορθώνουμε τα λάθη μας;
Η Μνήμη καταγράφει ότι έγινε, είτε μας αρέσει είτε δεν μας αρέσει.
Το να ξεχάσουμε εμείς και να μην μάθουνε οι νεότεροι τι έγινε στην Σμύρνη το ’22 τι εξυπηρετεί, και ποιόν εξυπηρετεί;
Η Γενοκτονία των Ποντίων είναι μέρος της Ιστορίας μας, πρέπει να την γνωρίζουμε, και να την διδασκόμαστε στα σχολεία μας, ή μήπως ενοχλεί;
Φίλους μας κάνει ή δεν μας κάνει η ζωή με λαούς και ανθρώπους, ούτε τα ριάλιτι ούτε οι κουμπαριές, ούτε τα ζεϊμπέκικα (να ξερε να το χορεύει κιόλας) ούτε οι σκοπιμότητες μεγαλοεπιχειρματιών, ούτε τα σχέδια των Αμερικάνων.
Και η Αριστερά, που είναι, γιατί κρύβετε;
Γιατί αφήνει για μια ακόμη φορά το γήπεδο και την μπάλα στον Αρχιεπίσκοπο και στον Καρατζαφέρη; Κι ύστερα βγαίνει να καταγγείλει ως ακροδεξιούς και συνοδοιπόρους των Παπάδων και των Καρατζαφέρηδων όσους διαμαρτύρονται για τα βιβλία που διδάσκονται στο δημοτικό και στο Γυμνάσιο. Ελεός!!!
Όσα δεν φτάνει η αλεπού τα κάνει κρεμαστάρια λέει ο λαός, συγγνώμη… οι πολίτες.
Το κείμενο του Στάθη Σταυρόπουλου στην Ελευθεροτυπία, στις 29-01-2007 είναι εξαιρετικό, συνυπογράφω και προτείνω, επίσης το βιβλίο του Άρη Φακίνου «Το Καστρό της Μνήμης», εκδόσεις Καστανιώτη.
Τα σχολεία, τα πανεπιστήμια και τα βιβλία είναι σαν τα πιρούνια που βάζουμε στα χέρια των παιδιών για να μην τρώνε με τα δάχτυλα. Έλα όμως που καμιά φορά, αντί να χρησιμοποιήσουν τα πιρούνια για να φάνε εύκολα το φαί τους, τα παίρνουν κι αλληλοβγάζουν με δαύτα τα μάτια τους .
Τι πιρούνια θα δώσουμε στα παιδιά;
Θα μου πείτε ότι μάλλον τα έχουμε αφήσει χωρίς σερβίτσιο και όχι μόνο τρώνε με τα χέρια αλλά και ανθυγιεινά .