history

τον Καιρό που γεννήθηκε ο Άρης….

Posted on Updated on

από το βιβλίο του Μπάμπη Κλάρα «Ο ΑΔΕΡΦΟΣ ΜΟΥ Ο ΑΡΗΣ»

Το πανηγύρι

Η ΓΕΝΝΗΣΗ του ήταν κανονική, όπως όλες οι φυσιολογικές γεννήσεις. Αλλά να που και σ’αυτήν, κατά πως λέει η παροιμία,θέλοντας ο βλάχος και μη θέλοντας ο Χριστός, του φόρεσε και αυτουνού τσαρούχια, θέλησε κι ο κόσμος της μικρής πόλης, να δει στη γέννησή του κάποια ιδιαίτερα σημάδια κι ας μην μπορούσε καλά- καλά να τα ξεδιαλύνει. Έτυχε, βλέπεις, και βγήκε από την κοιλιά της μάνας του την μέρα που άνοιγε το μεγάλο παζάρι της Λαμίας, 27 Αυγούστου, με το παλιό ημερολόγιο, και που κρατούσε ως τις 14 Σεπτεμβρίου, σαν μεγάλη εμποροπανήγυρη, που ήταν για όλη τη Φθιώτιδα, και πέρα ακόμη απ’ αυτή.

Εκεί να δεις πραμάτειες και τι πραμάτειες. Κι εκεί να δεις κόσμο και ντουνιά και τι ντουνιά. Υπεραγορά αληθινή και πιο μεγάλη απ’ τη σημερινή. Μ’ όλα τα καλούδια του καιρού και του τόπου. Όλα στη φτήνεια, σαν τις συγκαιρινές μας, πες, εκπτώσεις. Να μη χορταίνει το μάτι. Κι όλο να λύνεται το κομπόδεμα. Και δωσ’του να παίρνει και να δίνει το μικρό και το μεγάλο αλισβερίσι. Ήταν και το μεγάλογεγονός της χρονιάς για την επαρχία. Να κουβαλούν όλοι απο τα τριγύρω χωριά τα ζωντανά και τις σοδείες, πο ‘χαν γαι ξεπούλημα. Να ψωνίζουν οι χωριατοπούλες κάνα γιορτινό παπούτσι και κάνα ξόμπλι για τις μεγάλες μέρες του αρραβώνα και του γάμου-καλή του ώρα και να μην αργεί να ‘ρθει. Να κατηφορίζουν και οι νοικοκυροπούλες απ’ την πάνω την πλατεία της Ελευθερίας ως το Σταροπάζαρο, που το λένε πάρκο τώρα, να χαρούν και να χαζέψουν. Λεφούσι και οι παρακατιανοί απ’ την πλατεία Λαού και τις πέρα γειτονιές, να κάνουν το κουμάντο τους για το χειμώνα, λαοσύναξη γενική, πρωινή και απογευματινή ως αργά το βράδυ, με τις λάμπες της ασετιλίνης, που προμήθευε το εργοστάσιο του Γοργοποτάμου.

    Αλλά δεν ήταν μόνο εμπορική συναλλαγή. Ήτανε και πανηγύρι, αληθινή διασκέδαση, για μικρούς και για μεγάλους. Η αρχή γινότανε από την είσοδο, με τα ζαχαρωτά και τ’ άλλα εδέσματα, που είχανε από δω και από κει απλωμένα και που τα διαλαλούσανε με τις τραγουδιστές φωνές τους οι επιχώριοι παρασκευαστές και μεταπράττες. Από τη μια μεριά ο ξακουστός Φαρσαλινός σαπουν-χαλβάς να ευωδιάζει από το γίδινο βούτυρο και την ξηροψημένη κρούστα. Απ’ την άλλη, τ’ αρμυρά και αφράτα στραγάλια. Αχνιστά κι ανακατεμένα με σταφίδες ροζακιές ν’ ανοίγουν την όρεξη. Να παίρνουν τα χωνάκια τους και τα παιδόπουλα, αγόρια και κορίτσια, να βρίσκουν και την ευκαιρία, κρυφά- κρυφά, αθέατα, να τα σφεντονίζουν μεταξύ τους και ν’ ανοίγουν έτσι το μυστικό τους διάλογο.

Ύστερα ήτανε οι βόλτες στα στενά δρομάκια που χώριζαν τους πάγκους με τις πραμάτειες. Με την ποκιλία και την πολυχρωμία τους προσφέρανε ένα εξαίσιο θέαμα, που χαίρονταν όλοι να το απολαμβάνουν. Τι θαυμάσιες, ήτανε εκείνες οι πλουμιστές μπατανιές, οι υφασμένες στον παλιό ξύλινο αργαλειό, οι φλοκότες βελέντζες οι χτυπημένες στη νεροτριβή, τα κιλίμια με τα λουλουδάτα σχέδια. Κατασκευάσματα όλα της οικοτεχνίας, που άνθιζε εκείνον τον καιρό στην κλειστή αγροτική οικονομία. Χωρίς βέβαια, να λείπουν και τα είδη της αστικής βιοτεχνίας που λαχταρούσαν νοι κυράδες κι οι κοπέλες των χωριών κι αγοράζανε οι αρχοντοπούλες θαρώντας πως ανέβαιναν έτσι ένα σκαλί παραπάνω, νοθεύοντας μ’ αυτά τις πλουμιστές χωριατικες φορεσιές.

Όξω πάλι, απο την εμπορική αγορά, στον περίγυρό της, ήτανε το αλογοπάζαρο. Με τ’ αλόγατα και τα πουλάρια που ήταν για πούλημα. Με τα γαιδουράκια που ξεπουλούσαν οι γύφτοι. Με τα μουλάρια για τα βαριά φορτώματα και με τα καματερά τα βόδια. Να τα περιεργάζονται οι τσαμπάσηδες, να τα ορέγονται κι οι αλογοσύρτες, να τα χαίρονται και τ’ αντράκια για καβάλα, ψαριά, ντοριά, αράπικα και κανελιά, ξεσαμάρωτα και σαμαρωμένα. Ακόμη και σελωμένα-μεγάλη αυτή η πολυτέλεια-να τριποδίζουν και να καλπάζουν, φτερό απάνω τους κι ο καβαλάρης.

Που να τα γευτούν τέτοια πράματα τα παιδόπουλ, που να τ’ άφηναν οι μεγάλοι. Προτιμούσαν κι αυτά, αναγκαστικά, τον εσωτερικό περίγυρο του παζαριού, που ήταν στα μέτρα τους. Κι εδώ που τα λέμε, ήταν και πιο γουστόζικος με τα πράματα και τα θάματα που παρουσίαζε. Εκεί να δεις μύλους και ροκάνες και καραμούζες. Ακόμα και πίπιζες και φλογέρες, κύκλους και σκοποβολή, κι άλλα τυχερά παιχνίδια, σαν και αυτά που γεμίζουν τα σημερινά λούνα-παρκ. Αλλά και δυο παραπάνω θάματα πο τα ‘χουν σήμερα παραμερίσει.

Το ένα ήταν οι απίστευτές ταχυδακτυλουργίες, που κάνανε οι ταχυδακτυλουργοι. Σπαθιά ολόκληρα να καταπίνουν. Να τους τυλίγουν τα φίδια και αυτοί να κουβεντιάζουν μαζί τους. Να μιλεί πιο κει και η ασώματος κεφαλή

Το άλλο ήταν ο Καραγκιόζης. Άρχιζε το βραδάκι να φωτίζει το πανί του και οι φιγούρες του  ξεκινούσαν με τραγούδι και χορό. Από κοντά τα πρόσωπα ν’ ανιστορούν τα ελληνοτουρκικά τους μπλεξίματα, έξω από το σαράι του Πασά και την καλύβα του Καραγκιόζη. Να ξυλοφορτώνει ο Δερβέναγας τον Καραγκιόζη, να παρεμβαίνει ο Μπαρμπα-Γιώργος και να τρέπει τον Βεληγκέκα σε φυγή με τη γκλίτσα του. Να βαράει και ο Καραγκιόζης τον Χατζηαβάτη:-Τι με βαράς βρε, το καλό σου εγώ θ’ελω, να παραπονιέται εκείνος. Παλικαράς να προβαίνει ο Σταύρακας. Κι ο σιορ Διονύσης, ο Νιόνιος, να κρούει την κιθάρα τουκαι να τραγουδάει την αγάπη του στην άπιστη καλή του. Να ξεφυτρώνει στο τέλος κι ο Μέγας-Αλέξανδρος  καβάλα στο φαρί του και με υψωμένο το ακόντιο να τραντάζει κόσμο και κοσμάκη με τη δυνατή φωνή του.

– Έξελθε κατηραμένε όφι δια να μη σε εξέλθω…-σίγουρος πια κι ο κοσμάκης πως στον Τουρκαλά Αφέντη τα λέει και πως ο καταραμένος όφις δε θ’ αργήσει κουλουριασμένος να σπαράξει, χτυπημένος απ’ του Μεγα-Αλέξανδρου το δόρυ. Αλλά που να τα ξέρεις όλα αυτά εσύ αγαπητέ μου αναγνώστη. Γίνονται σήμερα τέτοια πράματα και θάματα; Τι να τα πολυλογούμε κι εμείς.

Κακογλωσσιές και συχαρίκια

ΣΑΝ να μην έφθαναν όλ’ αυτά, ήρθε από πάνω τη μέρα εκείνη του Τρυγητή και το μεγάλο νέο:

-Τα μάθατε; Η Κλάραινα γέννησε!

-Και τι έκανε;

-Αγόρι!

-Αγόρι!…

Τα θαυμαστικά δεν έιναι δικά μας.  Επιφωνήματα είναι του κόσμου.Ε, δεν ήταν και μικρό πράμα για μια μικρή πολιτεία. Αν το Παζάρι ήταν το μεγάλο γεγονός της χρονιάς, ήταν κι αυτό, το γεγονός της ημέρας. Βούιξε ο τόπος.

Πόσος άλλωστε ήταν αυτός ο τόπος. Όμορφη ήτανε, φυσικά, από τότε η Λαμία, το παλιό Ζητούνι. Με το Κάστρο της από τη μια μεριά και τα βενετσιάνικα τειχιά του, όπου είχαν τότε τις φωλιές τους τα μικρά κοράκια, τα καργάκια. Μαθαίνανε  και να μιλούνε ακόμα, κατά πως  μολογάνε οι παλιότεροι. Στολισμένα, όταν πιάνονταν, με λειριά από κόκκινη τσόχα, κοροιδεύανε με την καργίσια τους λαλιά ερείπια και ξεπεσμένα μεγαλεία. Ν’ αγναντεύει ο κόσμος απ’ το Κάστρο τον ανοιχτό ορίζοντα κατά τον Μαλιακό κόλπο, τη γαλάζια θάλασσα,την πάντα ερωτιάρα και απάντα αγαπημένη, με το επίνειό της τη Στυλίδα και την Αγιά Μαρίνα της στη μέση. Με τον Αη-Λουκά απ’ την άλλη μεριά, μικρό και θαυμαστό οροπέδιο, ν’ απλώνει τη ματιά του στην εύφορη κοιλάδα του Σπερχειού, λουσμένη με τα νερά του, με πλουμιστές τις φορεσιές της κατά τη μόδα των καιρών. Με την ανοιξιάτικη πράσινη ελπίδα, με τη χρυσαφένια περιβολή των καρπών της γης το καλοκαίρι, χρώματα θαμπά φθινοπωρινής ομίχλης και μελαγχολικής ανίας κατόπι, ωσπού να περιβληθεί αργότερα το χειμωνιάτικο λευκό χιτώνα της ευγονίας. Καμαρωτοί ν’ αγρυπνούν αντίκρι της, ο γραφικός Καλλίδρομος και η μπουρινιασμένη Οίτη με την τέφρα του Ηρακλή και πιο βαθιά πιο πέρα το Βελούχι με την δίκορφη περηφάνεια του.

  Ανάμεσα στο Κάστρο και στον Αη-Λουκά, στην πόλη κάτω, ισοδρομούσε ο μεγάλος δρόμος προς τα Πηγαδούλια. Έφτανε ως απάνω στην Ταράτσα με την Αγία της Παρασκευή , που σταμάτησε εκεί τους τούρκους το 1897. Έμεινε ακόμα γυρισμένη η παλάμη του χεριού της  στη στάση του σταματημού τους, για να βάζουν τα παιδιά επάνω τις δεκάρες τους και να μαθαίνουν αν θα γίνει η όχι η παιδική τους πεθυμιά. Αν έμενε η δεκάρα κολλημένη στην εικόνα, η πεθυμιά τους θα γινόταν. Αν έπεφτε, δεν θα γινόταν. Πέρα από την αγία Παρασκευή ξάνοιγε ο δρόμος με στροφές κατά το Δομοκό και τη Θεσσαλία. Από κει ξεκινήσανε οι κατοπινές ελευθερώσεις του 1912-1913, κι ακόμα παρακάτω, του 1914 με 1920.

Ήταν ένας μοναδικός δρόμος αυτός. Ξεκινούσε από την επάνω πλατεία της Ελευθερίας όπου είχε την πρωτοκαθεδρία της η αριστοκρατία, αλλά στη στράτα του ένωνε μαζί της και τον κοσμάκη από τις παρακατιανές πλατείες του Λαού και της Σιταγοράς σε ωραίους βραδινούς περιπάτους, ανάμεσα σε μια θαυμάσια δεντροστοιχία απο λεύκες και δροσοπηγές.  Πέρναγε από τον δεντρόφυτο λοφίσκο του αγίου Μιχαήλ και Γαβριήλ, από σειρά εξοχικά κέντρα με πράσινη μπροστά τους απλοχωριά, χώριζε στα δυο τα Γαλανέικα, ενωνόταν με τον περιφερειακό δρόμο και περνώντας ανάμεσα από δεντροφυτεμένους λοφίσκους στο Ισαδάκι, έφτανε ως τον Αη-Λουκά για ναγυρίσει πάλι στο κέντρο της πολιτείας.

Στο γυρισμό, κατά το έθιμο και τη συνήθεια, κάθε τάξη έπιανε και την πλατεία της, της Ελευθερίας η αριστικρατία, του Λαού ο λαουτζίκος, της Σιταγοράς, οι άνθρωποι της συναλλαγής. Στημένα τους περίμεναν τα τραπεζάκια στα ωραία ζαχαροπλαστεία με το Λαμιώτικο παντεσπάνι, τους μπεζέδες της και τα παστίτσια. Όλο γεύση, ευωδία και νοστιμιά, τα καφενεία με τα περιποιημένα ουζάκια, ελιά και χταποδάκι, χωρίς να λείπει σ’ αυτά και ο ναργιλές για τους παλιούς μερακλήδες. Αγόρια και κορίτσια φέρνανε βόλτες στην απάνω πλατεία αλλάζοντας κρυφές ματιές κι ακούγοντας την Φιλαρμονική του δήμου που έπαιζε στην εξέδρα τις ωραίες οπερέτες του έρωτα και του γλεντιού. Με τις μανάδες και τους πατεράδες να καμαρώνουν από τα τραπεζάκια τους. Με στηλωμένα, για καλό και γαι κακό πάνω τους τα μάτια, να λένε όμως και τα δικά τους για τη ζωή και την πολιτική, ώσπου να ‘ρθει η ώρα του βραδινού φαγητού για ν’ αδειάσει και η πλατεία.

Αλλού φωναχτή κι αλλού σιγανή, η βραδινή κουβεντίτσα, που ερχόταν σαν ξεκούραση και βάλσαμο από τον κάματο της μέρα, δεν έλειπε κι από τις άλλες πλατείες.Παρέες-παρέες και παρείτσες, μ’ όλα τα παλιά του καιρού κι όλα τα νέα της μέρας, με κρίσεις κι επικρίσεις, με κομπασμούς και χάχανα, με ανεκδοτάκια και καλμπουράκια. Και φυσικά, με το απαραίτητο, σαν το αλατοπίπερο, κουσκουσουριό, καλόβουλο κατά συνήθεια, κάποτε και μοχθηρό. Αυτό δα, αν ήτανε κι αν δεν ήτανε το καθημερινό ψωμοτύρι του κόσμου όλου και του κοσμάκη. Γιατί όπως βλέπεις, όμορφη ήτανε η μικρή μας πόλη αλλά μικρός ο τόπος, μικρός και ο κόσμος. Κι όπως συμβαίνει σ’ όλες τις μικρές πολιτείες, έπαιρνε και έδινε το κουτσομπολιό και σ’αυτήν. Για τα πιο επίκαιρα, βέβαια, θέματα. Και τι άλλο, τη μέρα εκείνη, πιο επίκαιρο, απο το Αυγουστιάτικο παζάρι και τα Κλαρέικα γεννητούρια.

Για τη χρησιμότητα και τη χαρά του παζαριού, ήταν όλοι σύμφωνοι. Για τα γεννητούρια όμως, τα σχόλια διχάζονταν. Κι όπως ήταν επόμενο, βούιξε ο τόπος.

– Παζαριώτης βγήκε ο γιός του Κλάρα, παζαριώτης…

Έτσι, με τον συσχετισμό των δύο γεγονότων, του παζριού και της γέννας, από στόμα σε στόμα, λες και συνεννοήθηκε με μιας όλος ο κόσμος, του κόλλησε και μονομίας, πριν ακόμη βαφτιστεί το παιδί, το πρώτο του παρανόμι. Καλοάρεσε και στον λαουτζίκο η προσωνυμία, μ’ αγαθή καρδιά και καλή θέληση.

-Να σου ζήσει, κυρ-Μήτσο, και ναμας ζήσει, δικός μας είναι αυτός.Σαν να χαίρονταν αληθινά γι’ αυτό, μικροέμποροι και μικροβιοτέχνες, εργατικοί της πόλης και του χωραφιού, λέγανε τα συχαρίκια τους και σφίγγανε το χέρι που χαρούμενα τους άπλωνε κι ο πατέρας.

Υ.Γ. ευχαριστώ τον φίλο και πατριώτη μου δημοσιογράφο Δημήτρη Κρικέλα που μου παραχώρησε το παραπάνω  απόσπασμα  απο το δυσεύρετο βιβλίο του Μπάμπη Κλάρα για τον Άρη Βελουχιώτη » Ο ΑΔΕΡΦΟΣ ΜΟΥ Ο ΑΡΗΣ» Εκδόσεις ΔΩΡΙΚΟΣ .

Με την ευχή μου να πραγματοποιήσει το όνειρο του…

Υ.Γ. 2 οι φωτογραφίες της παλιάς Λαμίας είναι απο την ιστοσελίδα του 3ο Γενικού Λυκείου Λαμίας (Μουστάκειο) ΕΔΩ

Ο αντιήρωας που δεν γνωρίζουμε…

Posted on Updated on

35 χρόνια μετά….
άκουσα για πρώτη φορά το όνομα του Γιώργου Κυρήκου σήμερα 16 Νοέμβρη του 2008 στην εκπομπή του Σεραφείμ Φυντανίδη στην Νετ ¨Σήμερα Χθές Αύριο΅ απο το στόμα της Ευγενίας Φακίνου.
Ενας αντιήρωας , ένας άνθρωπος που δεν γνωρίζουμε οι περισσότεροι και για αυτό θα πρέπει να ντρεπόμαστε !
Ενα ολόκληρο σύστημα τον αγνοεί, μια ολόκληρη κοινωνία τον αγνοεί ,προφανώς η Στάση Ζωής του Κυρήκου είναι επικίνδυνη  ….

polytexneio

Ας τον γνωρίσουμε λοιπόν συνάνθρωποι………

Απο το ιστολόγιο Το Μεγάλο μας Τσίρκο αντιγράφω:

Η ιστορία του αγωνιστή που κάηκε το 1993 στη φωτιά της Ικαρίας

Μετά τα γεγονότα του Πολυτεχνείου τον Νοέμβριο του 1973, πολλοί εκ των συμμετεχόντων στην εξέγερση έσπευσαν να διεκδικήσουν τις δάφνες για την παρουσία τους, να ζητήσουν στον πολιτικό και κοινωνικό στίβο το «αντίτιμο» για τον ρόλο που είχαν στη σύγκρουση με τις δυνάμεις του δικτατορικού καθεστώτος.

Υπήρξε όμως και ένα πλήθος πρωταγωνιστών των δραματικών γεγονότων ­ κυρίως εκτός του φοιτητικού χώρου ­ που συνειδητά έμειναν στην αφάνεια, που δεν επεδίωξαν να καταγραφούν σε καμιά λίστα «ηρώων του Πολυτεχνείου». Αποφεύγοντας την αποπληρωμή της δημοσιότητας και την απαίτηση «αναγνώρισης» της προσφοράς τους.

Ανθρωποι που, όπως έδωσαν το παρών τον Νοέμβριο του ’73 στο Πολυτεχνείο, έτσι διακριτικά αποχώρησαν. Για πάντα! Εχοντας μόνο την αίσθηση ότι έπραξαν το καθήκον τους. Γι’ αυτούς, για τη δική τους δημοκρατία, για κανένα αντάλλαγμα, για καμιά ίσως καπηλεία.

Η περίπτωση που παρουσιάζει «Το Βήμα», του Γιώργου Κηρύκου, ενός ανθρώπου που πρωτοστάτησε στην εξέγερση, βασανίστηκε στα κρατητήρια της ΕΣΑ και ύστερα φρόντισε να μην «πουλήσει» τίποτε από τις «ημέρες της επανάστασης», είναι συμβολική. Και η ζωή του, η κατοπινή θυσία του, δείγμα της αντίληψής του.
Της γενιάς των «αντιηρώων» του Πολυτεχνείου…

Ο προβολέας του τεθωρακισμένου που στεκόταν μπροστά στην πύλη του Πολυτεχνείου εκείνο το βράδυ της 17ης Νοεμβρίου 1973 ήταν ο μόνος που φώτισε το πρόσωπό του. Εκείνη τη νύχτα, μα και τα επόμενα χρόνια…

Η στεντόρεια κραυγή «όχι αδέλφια, δεν μπορείτε να το κάνετε αυτό» τη στιγμή που ανέμιζε την ελληνική σημαία σκαρφαλωμένος στην κεντρική πύλη του Πολυτεχνείου το μοναδικό άκουσμα της ύπαρξής του. Η πρώτη και η τελευταία «δήλωση» ως το απροσδόκητο τέλος…

Το καρέ στο περιώνυμο φιλμ της εισβολής του τεθωρακισμένου στο Πολυτεχνείο, όπου διακρίνεται να καταρρέει και να χάνεται δίπλα από τις ερπύστριες του τανκ, ήταν το τελευταίο που ήθελε να αποτυπώνεται η παρουσία του, ο αγώνας, η προσφορά του. Οπως αυτός τουλάχιστον τη θεωρούσε και τη μετρούσε…

Πιστεύοντας ότι τίποτε δεν χρειαζόταν εξαργύρωση. Μόνο η ίδια του η ζωή χαμένη πάντα σ’ ένα παρανάλωμα.

Ο Γιώργος Κηρύκου, ο άνθρωπος που φαίνεται να «καταπίνει» το στρατιωτικό άρμα όταν εισβάλλει στο Πολυτεχνείο και του οποίου ουδείς γνώριζε για πολλά χρόνια μετά τα γεγονότα του 1973 το όνομά του, επέζησε, συνελήφθη, βασανίστηκε, αποσύρθηκε, σιώπησε, επέλεξε, κάηκε ζωντανός στην καταστρεπτική φωτιά της Ικαρίας το 1993.

Προσπαθώντας να απεγκλωβίσει από τον πύρινο κλοιό μια γερόντισσα που κουβαλούσε στην πλάτη του.

Είκοσι χρόνια μετά, η νέα, η τελευταία θυσία.

Ο 39χρονος Γιώργος Κηρύκου, ένα από τα πέντε παιδιά μιας φτωχής οικογένειας από τα Λιόσια, είχε επιλέξει τον δρόμο της φωτιάς ως το τέλος.

Σαν εκείνη της ψυχής του, που σιγόκαιε τον Νοέμβριο του ’73 για ελευθερία, σαν αυτή που κατέκαιε, που αποψίλωνε, 20 χρόνια μετά, ολόκληρο το νησί…

* Η διαδρομή του αφανούς

Κανένα αρχείο, κανένα βιβλίο δεν κατέγραψε την παρουσία του στο Πολυτεχνείο. Ποτέ κανένας επισήμως δεν έμαθε το όνομα του νεαρού που φαίνεται να πέφτει κάτω από τις ερπύστριες του τεθωρακισμένου κρατώντας την ελληνική σημαία. Σαν ο ίδιος να ήθελε μ’ αυτή την πτώση, το χάσιμό του κάτω από το τανκ να κλείσει τη μικρή «επαναστατική» του ιστορία.

Σαν να επεδίωκε όλοι αυτοί που «εισέπραξαν» το αντίτιμο της συμμετοχής τους στα γεγονότα του Νοεμβρίου να τον θεωρούν «νεκρό».

Ο Γιώργος Κηρύκου ζούσε όλα αυτά τα χρόνια μετά το Πολυτεχνείο από τα λίγα λεφτά που έβγαζε από μαθήματα κιθάρας, από κάποιες πρόσκαιρες δουλειές στην Αθήνα και από το μπάρκο του ­ στα τέλη της δεκαετίας του ’70 ­ σε γκαζάδικα.

Το όνομά του στον κατάλογο των 13 νεκρών του τραγικού περιστατικού της Ικαρίας, όπου έμενε δίπλα στη μητέρα του για πολλά χρόνια, δεν σήμαινε σε κανέναν τίποτε. Κανένας δεν μπορούσε να γνωρίζει το τερτίπι της μοίρας. Η αλληλεγγύη στον αγώνα των φοιτητών η ίδια που καθόριζε όλες τις επιλογές του, ακόμη και τη μοιραία, την τελευταία. Δεν είχε επιτρέψει σε κανέναν, παρά μόνο σε λίγους συγγενείς και φίλους, να γνωρίζει, να θρηνήσει, να καταλάβει.

Να γνωρίζει την ιστορία του ήρωα δίχως ταυτότητα. Του συμβόλου της «άγνωστης» γενιάς του Πολυτεχνείου.

Ο πατέρας του Γιώργου, που δούλευε σε μια χαρτοβιομηχανία, πέθανε το 1970 από πνευμονία στέλνοντάς τον από τα 16 χρόνια του στον αγώνα για το μεροκάματο. Η μάνα του έφυγε για την Ικαρία όπου ήταν το πατρικό της σπίτι και ο Γιώργος για να βοηθήσει όλους δούλευε σε οικοδομές, ελαιοχρωματιστής, κλητήρας σε διάφορες εταιρείες. Μόνο αποκούμπι η κιθάρα του, οι μπαλάντες που δημιουργούσε και τραγουδούσε στον λίγο ελεύθερο χρόνο του.

«Ο Γιώργος το μόνο που ήξερε ήταν να αγωνίζεται. Με τον πιο αγνό τρόπο. Για τα ιδανικά του. Χωρίς να πουλάει τίποτε» θυμάται η αδελφή του Κωνσταντίνα, που εξακολουθεί να ζει στη γειτονιά όπου μεγάλωσε. Το άλλο κορίτσι, η Ολγα, ζει στην Πετρούπολη, ο ένας αδελφός του, ο Θόδωρος, στο Μενίδι και ο Φώτης μόνιμα στην Αυστραλία.

Ο αγώνας για την ελευθερία μα και η αγάπη του για μια φοιτήτρια, τη Μαρία, που έχασε μέσα στη δίνη των γεγονότων, τον έφεραν στα 19 του χρόνια στο Πολυτεχνείο.

«Τον θυμάμαι συνέχεια πάνω στην πύλη, να κρατάει τη σημαία, να φωνάζει συνθήματα. Ηταν με μια παρέα φίλων από την Ικαρία και γειτονόπουλων από τα Λιόσια. Δεν ήταν στο μπλοκ των φοιτητών, δεν γνώριζε κανέναν, όμως αυτό δεν τον εμπόδισε να είναι μαχητικός, να παρασέρνει τους υπόλοιπους» ξαναφέρνει στη μνήμη της η Θάλεια Φράγκου, φοιτήτρια τότε της ΑΣΟΕΕ, που καταγόταν από την Ικαρία και ήξερε τον Γιώργο.

Ο Γιώργος Κηρύκου κατέρρευσε μπροστά στα μάτια της. Εκείνη στεκόταν λίγα βήματα πιο πίσω. Χαθήκανε. Η Θάλεια οδηγήθηκε στο Αστυνομικό Τμήμα του Γκύζη και βασανίστηκε. Ο Γιώργος κρατήθηκε ένα μήνα στο ΚΕΒΟΠ και στην ΕΣΑ, όπου ξυλοκοπήθηκε δίχως έλεος.

«Δεν ξέραμε πού βρισκόταν. Οταν πήγαμε στο Χαϊδάρι, μας είπαν ότι δεν είχαν κανένα κρατούμενο με το όνομα αυτό. Οταν ήλθε σπίτι μας, τα ρούχα του ήταν γεμάτα αίματα. Τον χτυπούσαν με δύναμη στο στομάχι και αυτό του δημιούργησε χρόνιο πρόβλημα υγείας. Το στομάχι του τον βασάνιζε ως το τέλος» θυμάται με δυσκολία και με πνιγμένη φωνή η μητέρα του κυρία Χρύσα Κηρύκου.

Ο Γιώργος μόλις συνήλθε γύρισε στη δουλειά. Ποτέ δεν θέλησε να δημοσιοποιήσει οτιδήποτε, να αναδείξει τον ρόλο του στα γεγονότα του Νοέμβρη. Ποτέ δεν πέρασε από το «γκισέ» της δημοσιότητας να εισπράξει κάτι.

«Γνωρίζω ότι υπάρχουν χιλιάδες άνθρωποι που συμμετείχαν στα γεγονότα του Πολυτεχνείου και δεν εμφανίζονται πουθενά. Τον Κηρύκου δεν τον ήξερα, ούτε ότι ήταν αυτός που έπεσε μπροστά στο τανκ. Δεν ήξερα ποιο ήταν αυτό το άτομο. Στο βιβλίο μου υπάρχουν πολλά κενά…» αναφέρει ο κ. Δημήτρης Φύσσας, συγγραφέας του βιβλίου «Η Γενιά του Πολυτεχνείου» όπου συγκεντρώνει πληροφορίες από τα πάσης φύσεως αρχεία και έχει κατάλογο χιλιάδων συμμετεχόντων στα γεγονότα της 17ης Νοεμβρίου 1973.

* Ο αλτρουισμός και η αυτοθυσία

Στα τέλη της δεκαετίας του ’70 ο Γιώργος, αφού τελείωσε το στρατιωτικό του, μπαρκάρισε. Το καράβι έπιανε σε όλα τα λιμάνια της Αμερικής. Στη Νέα Υόρκη γνώρισε μια κοπέλα από το Κολοράντο, παντρεύτηκαν και έμεινε εκεί ως το 1983. Επαιζε κιθάρα σε μαγαζιά της Αστόριας και ζούσαν ανεκτά. Απέκτησε και έναν γιο. Προσπάθησε να έλθει με την οικογένειά του στην Ελλάδα, όμως η γυναίκα του επέστρεψε γρήγορα πίσω, μαζί με το παιδί του. Δούλεψε σε μερικά μπαρ της Αθήνας αλλά τον περισσότερο καιρό έμενε στην Ικαρία, μαζί με τη μητέρα του. Στο νησί παρέδιδε με ελάχιστο αντίτιμο μαθήματα κιθάρας. Οι μαθητές, λόγω του λυρισμού, της γλυκιάς φωνής του, τον φώναζαν «Αλμπάνο». Εμοιαζε και λίγο στον ιταλό τραγουδιστή. Για το Πολυτεχνείο, για την εξέγερση, για την εισβολή του τανκ, για ό,τι ακολούθησε μιλούσε πλέον σπάνια.

Δεν ήταν η πρώτη φορά που έπιανε φωτιά στην Ικαρία, που ο Γιώργος Κηρύκου έτρεχε πρώτος για να βοηθήσει. Ετσι και εκείνο το καλοκαίρι του 1993. Οταν άκουσε ότι στην περιοχή Παναγιά είχε ξεσπάσει φωτιά και είχαν παγιδευθεί τέσσερις γέροντες έτρεξαν με τους φίλους του, τον Δημήτρη Τσαγανό και τον Ηλία Φυσίδα, να τους σώσουν. Τους άρπαξαν στα χέρια και τους μετέφεραν σε άλλο μέρος. Πίστεψαν ότι ήσαν ασφαλείς. Ο αέρας όμως γύρισε ξαφνικά και η φωτιά ήλθε επάνω τους. Εγκλωβίστηκαν. Προσπάθησαν να σώσουν τους γέροντες. Κάηκαν όλοι.

Τα τρία παιδιά τιμήθηκαν από την Ακαδημία για την αυτοθυσία τους.

«Οχι αδέλφια, δεν μπορείτε να το κάνετε αυτό».

Το ανέμισμα της σημαίας, το μάγκωμα της ερπύστριας δίπλα από το κορμί του, τα βογκητά από τον ξυλοδαρμό, τα λόγια της δικής τους γενιάς στο ικαριώτικο καφενείο, η γλυκιά μελωδία της μπαλάντας του, το πύρινο αγκάλιασμα, το τέλος, η παντοτινή σιωπή.
Β. Γ. ΛΑΜΠΡΟΠΟΥΛΟΣ

Το Βήμα

www.nikaria.gr

Είναι μια απ οτισ άγνωστες ισορίες ανθρώπων που στάθηκαν απέναντι στην ζωή, στις ιδέες, τις αξίες, τα ιδανικά μέχρι το τέλος, δεν έβγαλαν σε πληστειριασμό στο παζάρι των αργυροαμοιβών

τον αγώνα τους . Θα προσπαθήσω να μιλήσω ψάχνοντας για αυτούς βρίσκοντας ότι μπορεί να βρεθεί, οι άγνωστοι ήρωες.

Στα 19 ανέμιζε τη γαλανόλευκη στο Πολυτεχνείο, στα 38 χάθηκε στις φλόγες στην καταστροφική πυρκαγιά της Ικαρίας, το 1993

ΝΥΧΤΑ 17ης Νοεμβρίου 1993… Το εκτυφλωτικό φως των εισβολέων «δείχνει τον δρόμο» στο τεθωρακισμένο. Διαβολικοί ήχοι από τις μηχανές και τις ερπύστριες των τανδς. Κλαγγές όπλων. Μετά το νεύμα του αξιωματικού, η … εισβολή.
Αυτός σκαρφαλωμένος στην κεντρική πύλη του Πολυτεχνείου ανεμίζει την ελληνική σημαία και φωνάζει, «οχι, αδέρφια, δεν μπορείτε να το κάνετε αυτό».
Μαζί με την πόρτα του Πολυτεχνείου, όλα γκρεμίστηκαν μέσα του, έγιναν συντρίμμια. Ποτέ όμως δεν φοβήθηκε για την τύχη του. Γνώριζε καλά πως χρειαζόταν αγώνας για το ταξίδι που τελειωμό δεν είχε. Αγώνας κι αγωνία για τη ζωή, που μας ξεπερνάει και συνεχίζεται… Το όνομά του: Γιώργος Κηρύκου!!
Είναι ένας από τους αφανείς ήρωες του Πολυτεχνείου. Αυτός συνέχισε, επέζησε, συνελήφθη, βασανίστηκε, αποσύρθηκε, σιώπησε και δύο δεκαετίες μετά την εξέγερση κάηκε στην καταστρεπτική φωτιά της Ικαρίας, το 1993, στην προσπάθειά του να απεγκλωβίσει από τον πύρινο κλοιό μια γερόντισσα που κουβαλούσε στην πλάτη του. Μία ακόμη θυσία…

Κυνηγώντας το όνειρο

Ο 38χρονος Γιώργος Κηρύκου, ένα από τα πέντε παιδιά μιας φτωχής οικογένειας από την Ικαρία, είχε επιλέξει τον δρόμο της φωτιάς ως το τέλος.
Η επανάσταση δεν ήταν κάτι που γινόταν έξω απ’ αυτόν. Η μικρότερη αδελφή του, Όλγα, μόλις 11 ετών τότε, θυμάται τον Γιώργο να λέει με υπερηφάνεια: «αντε ν’ αστράψει το όραμα, να φωτιστεί η ύπαρξή μας, μπας και πάρει φωτιά ο κόσμος».
Παλικαράκι 18 ετών, με ένα σακίδιο στον ώμο και με λιγοστά χρήματα, έφυγε από το νησί για να κυνηγήσει το όνειρο στη μεγαλούπολη. Οικοδομή, ελαιοχρωματιστής, ήταν μερικές από τις δουλειές που έκανε εκείνον τον καιρό. Το όνειρό του όμως και η μεγάλη του αγάπη ήταν η κιθάρα. Του άρεσε να φτιάχνει στιχάκια και να τραγουδάει για τους ανθρώπους, για τη ζωή, για το άγνωστο αύριο που ξημερώνει.
Ο αρραβώνας του με μια φοιτήτρια, τη Μαρία, που έχασε μέσα στη δίνη των γεγονότων, τον έφεραν στα 19 του χρόνια στο Πολυτεχνείο.
«Δεν άρεσε στον αδερφό μου να μιλάει για το Πολυτεχνείο, γιατί θεωρούσε ότι δεν είχε κάνει κάτι σημαντικό», αναφέρει η 42χρονη, σήμερα, αδελφή του Όλγα και συνεχίζει, «δεν είχε πάει ποτέ σε επέτειο εορτασμού του. Την ώρα που μπήκαν μέσα τα τανκς, αυτός ήταν κρεμασμένος πάνω στην κολόνα και κρατούσε την ελληνική σημαία. ‘Αρχισε να τρέχει μαζί με άλλους και, όπως μου είχε πει, κρύφτηκε σ’ έναν φωταγωγό. Τον έπιασαν όμως και φυλακίστηκε για έναν μήνα στο Χαϊδάρι. Οι βασανιστές του τον χτυπούσαν ανελέητα, τα ρούχα του ήταν ποτισμένα από το αίμα, αλλά ο Γιώργος άντεξε. Η μητέρα μου είχε τρελαθεί, έκλαιγε και έλεγε συνέχώς ‘χάθηκε το παιδί μου’. Οι μέρες περνούσαν και οι ελπίδες εξανεμίζονταν, ώσπου ένα γράμμα της Μαρίας έφερε ξανά στο σπίτι μας τη χαρά. Ο Γιώργος ήταν ζωντανός. Μέσω ενός φαντάρου ο αδελφός μου επικοινώνησε με την αγαπημένη του και λίγες μέρες μετά είχε αποφυλακιστεί», θυμάται η Όλγα.

Σε Βραζιλία και ΗΠΑ

Πέρασε αρκετός καιρός μέχρι να συνέλθει από τον ξυλοδαρμό και το σοκ που είχε υποστεί ο Γιώργος. Ποτέ όμως δεν θέλησε να δημοσιοποιήσει οτιδήποτε για την ιστορία του Πολυτεχνείου. Λίγους μήνες μετά μπαρκάρισε λόγων των οικονομικών δυσκολιών που αντιμετώπιζε και ταξίδεψε μέχρι τη μακρινή Βραζιλία. Γύρισε όμως γρήγορα, αφού ήταν παράνομος και δεν είχε κανένα χαρτί μαζί του. Έμεινε για λίγο στην Αθήνα και ύστερα έφυγε για την Αμερική, όπου γνώρισε μία κοπέλα από το Κολοράντο, παντρεύτηκε απέκτησε κι έναν γιο κι έμεινε εκεί δέκα χρόνια. Έπαιζε κιθάρα σε μαγαζιά της Αστόριας.
«Έκανε αυτό που αγαπούσε», αναφέρει η 42χρονη Όλγα.
«Χώρισε όμως με τη γυναίκα του και το ’87 επέστρεψε στην Ικαρία και έμεινε μαζί με τη μητέρα μας, όπου έφτιαξε ξανά τη ζωή του κι έκανε έναν δεύτερο γάμο με τη Φανή». Στο νησί παρέδιδε μαθήματα κιθάρας. Το παρατσούκλι του ήταν «Αλμπάνο» κι όλο το χωριό έτσι τον αποκαλούσε.

ΟΛΑ στη ζωή του Γιώργου κυλούσαν ομαλά, ώσπου το καλοκαίρι του 1993 θα γραφόταν ο τραγικός επίλογος. Όταν άκουσε ότι στην περιοχή Παναγιά είχε ξεσπάσει φωτιά και είχαν παγιδευτεί τέσσερις γέροντες, έτρεξε με τους φίλους του, τον Δημήτρη Τσαγανό και τον Ηλία Φυσανίδα, να τους σώσουν. Τους μετέφεραν σε άλλο μέρος, πιστεύοντας ότι ήταν ασφαλείς.
Ο αέρας όμως γύρισε ξαφνικά και η φωτιά ήρθε επάνω τους. Εγκλωβίστηκαν και κάηκαν όλοι. «Είμαι υπερήφανη για τον αδελφό μου», λέει συγκινημένη η Όλγα.
«Για μας ο Γιώργος ζει, δεν έχει πεθάνει. Μιλάω γι αυτόν συνεχώς στα δυο μου παιδιά. Η γλύκα του συναισθήματος και η τρυφεράδα του γεννάει τη μνήμη και το όνειρο. Μπορεί να συντρίψει και την πιο σκληρή πραγματικότητα. Η αγάπη μας γι αυτόν γεμίζει τα κενά της απώλειάς του», προσθέτει η 42χρονη Όλγα.

ΜΑΡΙΝΑ ΖΙΩΖΙΟΥ (Εφημερίδα «Εθνος» 14/11/2004)¨

για την μεταφορά μαραδό

Υ.Γ.όταν μιλήσουμε στα σχολεία για αυτόν τον άνθρωπο τότε η κοινωνία θα φωτίσει …

Επικήδειος στη μνήμη του δικού μας ανθρώπου…

Posted on Updated on

Επικήδειος στη μνήμη του κομαντάντε Τσε Γκεβάρα που εκφωνήθηκε από το Φιντέλ Κάστρο σε δημόσια συγκέντρωση στην Πλατεία της Επανάστασης, στις 18 Οκτώβρη του 1967

Συντρόφισσες και σύντροφοι επαναστάτες,

   Ήταν μια μέρα του Ιούλη ή του Αυγούστου του 1955 όταν πρωτογνωρίσαμε τον Τσε. Και μέσα σ’ ένα βράδυ- όπως ο ίδιος διηγείται στις εξιστορήσεις του- έγινε ένας από εκείνους που έμελλαν να συμμετάσχουν στην εκστρατεία του Γκράνμα, αν και εκείνη την εποχή δεν υπήρχε ούτε πλοίο, μήτε όπλα και στρατός για αυτή την εκστρατεία. Έτσι πάντως, μαζί με τον Ραούλ, ο Τσε έγινε ένας από τους δύο πρώτους στον κατάλογο των μελών του Γκράνμα.

συνέχεια στη Λέσχη της Ανυπότακτης θεωρίας στο λινκ που ακολουθεί:

Επικήδειος στη μνήμη του δικού μας ανθρώπου… Τσέ Γκεβάρα.

Αύριο Φώς

Posted on Updated on

Την νύχτα της Πρωτομαγιάς του 76 ο Παναγούλης σκοτώθηκε σε «ύποπτο» τροχαίο δυστύχημα στη Λεωφόρο Βουλιαγμένης.

pana1.jpg

                                                                                 Αύριο Φώς

Γέλια ζωής
Χαρές μακρυνές
Σκέψεις αγάπης
Στιγμές φωτεινές

Ελπίδες θρεμμένες
Πίστης δουλειά
Μνήμες κρυμμένες
Πόνου Φωτιά

Λεύτερη σκέψη
Δούλο κορμί
Θλιμμένη όψη
Χαρούμενη ορμή

Τέτοιο σημάδι
Αγώνα αδελφός
Τώρα σκοτάδι
Αύριο φώς

Αλέκος Παναγούλης

φωτογραφίες που αξίζει να δείτε…

Posted on Updated on

Έκθεση φωτογραφίας στο  Μουσείο Μπενάκη Κτήριο Οδού Πειραιώς με θέμα :

Κώστας Μπαλάφας
Το Αντάρτικο στην Ήπειρο, 1941-1944

«»Ο Κώστας Μπαλάφας συγκαταλέγεται ανάμεσα στους κορυφαίους Έλληνες εκπροσώπους της ανθρωπιστικής φωτογραφίας κατά τη μεταπολεμική περίοδο. Το έργο του αφιερωμένο στον απλό άνθρωπο του μόχθου και ιδιαίτερα στους κατοίκους των απομακρυσμένων χωριών της Ηπείρου, έχει προβληθεί επανειλημμένα τα τελευταία 20 χρόνια μέσα από εκθέσεις και εκδόσεις.»»

περισσότερες πληροφορίες στην ιστοσελίδα του Μουσείου Μπενάκη
και μια εξαιρετική συνέντευξη του που πρωτοδημοσιεύτηκε στο περιοδικό «Φωτογράφος», τ. 59 στην ιστοσελίδα  Αριστερό Βήμα

η διάρκεια της Έκθεσης είναι μέχρι της 30/4/2011

Μαύρο σε Άσπρο φόντο…

Posted on Updated on

19 Μάη

Μέρα Μνήμης

…Το κάστρο της Μνήμης Απόρθητο στέκει.

101.jpg

202.jpg

Ζωγραφιά

Να έμνεν έναν πετούμενον
σο ορμάν απές πουλόπο μ’
Κλαδίν κλαδίν επέτανα
και εράευα τ’ αρνόπο μ’

Γουρπάνι σ’ ζωγραφία
Λάσκεσαι σα ρασία
Κανείται αρ’ όσον έπιες
Αΐκα νερά τα κρύα.
Γουρπάνι σ’ ζωγραφία

 

Να έμνεν έναν πετούμενον
σο ορμάν απές πουλόπο μ’
Μοιρολογούνε τα ρασ(ι)ά
και σαίρεται το ψόπο μ’.

 

Μοιρολογούνε τα ρασ(ι)ά
κλαίγνε τα ποταμάκρ(ι)α
Ακούω πως μοιρολογούν
τρέχνε τεμά τα δάκρ(υ)α.

 

Μοιρολογούνε τα ρασ(ι)ά
κλαίγνε πουλί μ’ το ορμία
Ο κόσμος όλον έφυ(γ)εν
ε(γ)έντον ερημία.

Υ.Γ. οι φωτογραφίες είναι απο τον Πόντο και Αριστερά ,και τα λόγια απο παραδοσιακό ποντιακό τραγούδι.

Νεότερη ενημέρωση : διαβάστε για την γενεοκτονία του Ποντιακού Ελληνισμού στο ιστολόγιο του Πόντιο και Αριστερού.

περί πραγματικών καπεταναίων

Posted on Updated on

Δευτέρα 17 Μαΐου 2010, ώρα 19:00,
στο Πολεμικό Μουσείο Αθηνών.

Παρουσίαση του βιβλίου
«Ναύαρχος Νίκος Παππάς. Το Βέλος στην καρδιά της δικτατορίας»,
εκδόσεις Αφοι Μπατσιούλα.
Κωστής Γκορτζής

Louis the Greek

Posted on Updated on

Μέρες που είναι ,μέρες που έρχονται ας θυμηθούμε τον Λούη Τίκα…

Διαβάστε :

A . 120χρόνια πριν…95 χρόνια πριν ….

Διαβάστε:

B. Μια σταγόνα ιστορία: Τα έβαλε με τον Ροκφέλερ, έπεσε νεκρό

Ε! ρίζαμ’, ντο να λέγω σας, εμείς όντες εχπάσταμε σ’ ‘σην πατρίδαν να φέβομε για την Ελλάδαν, α τόσον και εσιασίρεψαμ’ τιδέν να παίρω κι’ εγροίξα. Την εικόναν είπα ας παίρω και τα ‘ άγια λείψανα και προστατεύνε μας σα δρόμους. Και με τα ‘εκείνα έρθαμε αδά σην Ελλάδαν και ντο εσύραμε, τα καριπίας, τα εφτωχίας, τα βάσανα!. Ο Θεός μονάχον εξέρει ατά

Posted on Updated on

pontiaki genoktonia

19 Μαίου και πως και γιατί να ξεχάσουμε;(μήπως να ρωτήσουμε τον Τρεμόπουλο και την Ρεπούση;)
Η ημέρα μνήμης της Γενοκτονίας των Ελλήνων του Πόντου (1916-1923).
Τριακόσιες πενήντα τρεις χιλιάδες εξοντώθηκαν από το επεξεργασμένο σχέδιο γενοκτονίας. Το μεγαλύτερο μέρος γυναίκες και παιδιά. «Ρίζα μ’ Κωστή, ας απόθανα εγώ κι ας εζήνες εσύ, πουλί μ’».
Ο τόπος του Πόντου που γέννησε πολιτισμό, μεταβλήθηκε σε τόπο εγκλημάτων και τόπο γέννησης προσφύγων…

Ενα τραγούδι λοιπόν για την Ημέρα ,τίποτε άλλο…

Ενα τραγούδι που όταν δεν ήταν νεκρικό μοιρολόι το τραγουδούσαν  συνήθως οι άντρες και εκφράζανε τους καημούς της ζωής. Μοιρολόι σαν αυτό λοιπόντραγουδούσανε και οι γέροντες που δεν μπορούσανε να ακολουθήσουνε τους νέους στον πόλεμο .Γι αυτό το λόγο συνήθως ακολουθούσε η Σέρρα ο Ποντιακός Πυρρίχιος .

ακούμε τον Γιώργο Αμαραντίδη στο τραγούδι και στην λύρα και στο νταούλι τον Γιάννη Ευφραιμίδη :

μοιρολόι-σέρρα

(με ένα κλικ ελάλησε)

Υ.Γ. τα λόγια στον τίτλο είναι τα λόγια μιας χαροκαμένης ποντίας, που έζησε τον ξεριζωμό

Οι Ινδιάνοι της Μεσογείου και οι Παλαιστίνοι της Αμερικής.

Posted on Updated on

Τι κοινό μπορεί να έχουν οι Ινδιάνοι με τους Παλαιστίνιους;

-Την  μοίρα!

Οι ινδιάνοι της Β. Αμερικής , μέσω του Εθνους των Λακότα Σιου και του Κινήματος Αμερικανών Ινδιάνων (ΑΙΜ) ,που μάχονται για αυτοδιεύθυνση στα προγονικά εδάφη, εξέδωσαν το παρακάτω κείμενο συμπαράστασεις :

«Αναγνωρίζοντας την αντιστοιχία του αγώνα μας με τον αγώνα του παλαιστινιακού λαού για ουσιαστική αναγνώριση του δικαιώματος να ζει στη γη του, διακρίνουμε επίσης τις ίδιες μεθόδους καταδυνάστευσης μέσα σε αβίωτα στρατόπεδα συγκέντρωσης και μετά από σφαγές, όπως ακριβώς συμβαίνει με τη λεγόμενη Ινδιάνικη Πολιτική της αμερικανικής κυβέρνησης», προλογίζουν το κείμενό τους οι βορειοαμερικανοί Ινδιάνοι. Και παραθέτουν τη λίστα των μεγάλων ψεμάτων, που θολώνουν την εικόνα της συντελούμενης σφαγής:

* Πρώτο ψέμα: Το Ισραήλ πλήττει στρατιωτικούς στόχους προσπαθώντας να αποφύγει τις απώλειες αμάχων. Ποτέ δεν στοχεύει πολίτες.

– Η αλήθεια: Η Λωρίδα της Γάζα είναι μία από τις πιο πυκνοκατοικημένες περιοχές στον κόσμο. Η παρουσία μαχητών μέσα στο γενικό πληθυσμό δεν στερεί από τους πολίτες, σύμφωνα με το διεθνές δίκαιο, το καθεστώς προστασίας τους, έτσι κάθε επίθεση εναντίον τους με σκοπό να πληγούν στρατιωτικοί στόχοι αποτελεί έγκλημα πολέμου.

* Δεύτερο ψέμα: Η Χαμάς παραβίασε την εκεχειρία. Οι βομβαρδισμοί είναι απάντηση στους παλαιστινιακούς πυραύλους και αποβλέπει στην εξάλειψή τους.

– Η αλήθεια: Κατ’ αρχάς, το Ισραήλ ποτέ δεν τήρησε την εκεχειρία. Από την πρώτη στιγμή δημιούργησε «ζώνη ειδικής ασφάλειας» διχοτομώντας τη Γάζα και ανακοίνωσε ότι θα πυροβολούνται όσοι Παλαιστίνιοι την περάσουν. Με άλλα λόγια, πυροβολούνταν οι αγρότες και οι πολίτες που ήθελαν να πάνε στα χωράφια ή τις περιουσίες τους, κατά παράβαση της εκεχειρίας και του διεθνούς δικαίου. Επιπρόσθετα, στις 4 Νοεμβρίου το Ισραήλ πραγματοποίησε βομβαρδισμό στη Γάζα σκοτώνοντας πέντε πολίτες, παραβιάζοντας και έτσι την εκεχειρία.

* Τρίτο ψέμα: Η Χαμάς χρησιμοποιεί ανθρώπινες ασπίδες, γεγονός που αποτελεί έγκλημα πολέμου.

– Η αλήθεια: Δεν υπάρχει καμία τέτοια ένδειξη. Το γεγονός είναι ότι σε τόσο πυκνοκατοικημένη περιοχή ο πληθυσμός δεν θεωρείται «ανθρώπινη ασπίδα» και, σύμφωνα με τις Συνθήκες της Γενεύης, το Ισραήλ διαπράττει έγκλημα πολέμου.

Δύο αραβικοί κόσμοι

* Τέταρτο ψέμα: Ο αραβικός κόσμος δεν καταδίκασε την ισραηλινή επίθεση, επειδή κατανοεί το δικαίωμα του Ισραήλ να αμύνεται.

– Η αλήθεια: Οι λαοί των αραβικών κρατών είναι οργισμένοι από την ισραηλινή δράση και την απραξία των κυβερνήσεών τους και πραγματοποιούν διαδηλώσεις. Με απλά λόγια, οι αραβικές κυβερνήσεις δεν αντιπροσωπεύουν τους λαούς τους και η σιωπή τους δεν οφείλεται στο ότι συμφωνούν με το Ισραήλ αλλά στο ότι είναι υποταγμένες στις ΗΠΑ.

* Πέμπτο ψέμα: Το Ισραήλ δεν ευθύνεται για τους θανάτους αμάχων Παλαιστινίων, διότι τους προειδοποίησε να απομακρυνθούν.

– Η αλήθεια: Ο λαός της Γάζας είναι παγιδευμένος από το ίδιο το Ισραήλ, που εμποδίζει τη διέλευση των συνόρων. Εξαιτίας του ισραηλινού αποκλεισμού δεν έχουν τρόφιμα, νερό, ηλεκτρισμό και φάρμακα για την περίθαλψη των τραυματιών. Ετσι, μέσα στη Γάζα δεν υπάρχει ασφαλές σημείο.

πηγή : Κυριακάτικη Ελευθεροτυπία

Το παρελθόν μας βαραίνει …ας το γκρεμίσουμε!

Posted on

Απο τον Παρθενώνα μέχρι το Μουσείο της Ακρόπολης ο δρόμος είναι μεγάλος, μακρινός, το βλέμμα περνά ,σταματά ,ψάχνει στα έρημα δωμάτια τα γεμάτα  με  ιστορίες και μύθους  , με πρόσωπα γνωστά και άγνωστα που περιμένουν να τα συναντήσουμε…

Περισσότερα στο blog Αρεοπαγίτου 17.

πάντα θα σε τραγουδά ο κόσμος…

Posted on Updated on

Hasta Siempre – Boikot

40 χρόνια ….μετά
τον κάνανε μπλουζάκια , …ΜΟΔΑ
για να τον ξορκίσουν…
κι όμως τον φοβούνται , πάντα θα τον φοβούνται ,
πάντα θα τον έχουμε στο μυαλό μας στην ψυχή μας και αυτόν , και όλους τους καπεταναίους ,όπου γης
κι αν βουλιάζουμε στους καναπέδες μας είναι για να σας ξεγελάσουμε …
κι αν εμείς μεγαλώσαμε έρχονται τα παιδιά μας και μετά τα παιδιά των παιδιών μας…
Υ.Γ.Τσέ όπως Άρης….

γκρεμίζουν…

Posted on

nbnb.jpg

«…αίρουμε την ολική και διηνεκή προστασία τού επί της οδού Διον. Αρεοπαγίτου 17 πολυώροφου κτιρίου ευρισκόμενου εντός του κηρυγμένου αρχαιολογικού χώρου Ακρόπολης προκειμένου το νεοαναγερθέν Μουσείο Ακρόπολης, που θα στεγάσει τα αριστουργήματα της ελληνικής πλαστικής από τα μνημεία της Ακρόπολης, να έχει απρόσκοπτη επαφή με τον αρχαιολογικό χώρο του ιερού βράχου με τον οποίο αποτελεί αδιάσπαστη πολιτιστική ενότητα. Στόχος η ενότητα αυτή να μη διακόπτεται από την παρεμβολή και το φράγμα του πολυώροφου διατηρητέου κτιρίου επί της οδού Διον. Αρεοπαγίτου 17, καθώς και του χαρακτηρισμένου από το ΥΠΕΧΩΔΕ όμορου πολυώροφου κτιρίου επί της οδού Διον. Αρεοπαγίτου 19» (οικία του μουσικοσυνθέτη Βαγγέλη Παπαθανασίου).

Αυτά αναφέρει σε απόφασή του ο Υπουργός πολιτισμού και υποψήφιος με την ΝΔ στην Α Αθηνών Γ. Βουλγαράκης  την οποία υπέγραψε στις 30 Αυγούστου 2007 και η οποία βρίσκεται ήδη προς δημοσίευση στην Εφημερίδα της Κυβερνήσεως .(πηγή ελευθεροτυπία 7/9/2007)

Δείτε πιο αναλυτικά στην Ελευθεροτυπία

Δείτε επίσης σχετικά με το θέμα   εδώ

Ο κύριος Βουλγαράκης δεν περίμενε ούτε οι εκλογές να περάσουν , μέσα στις φωτιές και στην καταστροφή έβαλε την υπογραφή !!! για το γκρέμισμα στην ουσία
των δύο διατηρητέων πολυκατοικιών (Διον. Αρεοπαγίτου 17 και 19) από τα ελάχιστα εναπομείντα art deco κτίρια της Αθήνας του αρχιτέκτονα Β. Κουρεμένου.

«Ο οδηγός βγήκε έξω από το όχημα με τα χέρια ψηλά και τον πυροβολήσαμε.»

Posted on Updated on



 
 

 

usa.jpg

Ο Τζίμι Μάσεϊ πρώην πεζοναύτης του αμερικάνικου Στρατού με θητεία στο Ιρακ είναι αποκαλυπτικός στηναποκλειστική συνέντευξη που έδωσε στον Θανάση Διαμαντόπουλο,για τις «Εικόνες» του Εθνους και είναι αναρτημένο στην Ιστοσελίδα E-go

Ηταν ο πρώτος πεζοναύτης που μίλησε για τα εγκλήματα που έγιναν στον πόλεμο του Ιράκ, παραχωρώντας συνέντευξη στο Mountaineer, ένα τοπικό έντυπο της περιοχής του. Αμέσως μετά έχασε τη δουλειά του σε τοπικό κέντρο ενοικίασης αυτοκινήτων. Μια Γαλλίδα δημοσιογράφος, η Νατάσα Σαλνιέρ, τον έφερε σ’ επαφή με τις μεγαλύτερες αμερικανικές εφημερίδες, όπως τη Washington Post και περιοδικά όπως το GQ. Λίγο αργότερα οι μαρτυρίες του για τα εγκλήματα στο Ιράκ κυκλοφόρησαν σε ένα βιβλίο στη Γαλλία με τον τίτλο Kill!Kill!Kill!. Ακολούθησε μια συνέντευξη στην Guardian, στην εφημερίδα Humanite, στον Μάικλ Μουρ, στον Ρόμπερτ Φισκ. Ο Τζίμι Μάσεϊ έγινε έτσι ένας επώνυμος μαχητής της ειρήνης.

Εικόνες: Ποια είναι η πραγματική κατάσταση στο Ιράκ; Κυκλοφορεί ότι πολλοί Αμερικανοί πεζοναύτες στο Ιράκ καταναλώνουν αντικαταθλιπτικά. Αλλοι έχουν εγκεφαλικές ζημιές. Είναι αλήθεια;

Τζίμι Μάσεϊ: Οι στρατιωτικοί ήταν καλά προετοιμασμένοι για τα ψυχολογικά τραύματα. Εδιναν αντικαταθλιπτικά αρκετά ελεύθερα στα άτομα που τα χρειάζονταν. Οι τραυματικές εγκεφαλικές πληγές έρχονται από τα θραύσματα στρατιωτικών πυραύλων. Αλλά και από διαφορετικούς τύπους όπλων που προκαλούν ένα «κύμα σοκ». Το οποίο με τη σειρά του μπορεί να προκαλέσει διαταραχές στον ανθρώπινο εγκέφαλο. Αυτό γίνεται τόσο γρήγορα που οι στρατιώτες δεν συνειδητοποιούν τι συμβαίνει. Ετσι προκαλείται μετατραυματικό σοκ.

Αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο ένας στους δύο Αμερικανούς πεζοναύτες στο Ιράκ έχει αυτού του είδους τα ψυχολογικά προβλήματα;

Ναι. Οχι μόνο αυτό. Είναι και οι μόνιμες παραβιάσεις της συνθήκης της Γενεύης. Η ηθικότητα γίνεται παράγοντας-κλειδί όταν βρίσκεσαι στο πεδίο της μάχης. Εχεις πολλές τύψεις. Οχι μόνο για τους πεζοναύτες που σκοτώθηκαν αλλά και για τους Ιρακινούς που πιάστηκαν σε διασταυρωμένα πυρά. Ολα αυτά οδηγούν σε πνευματική κατάρρευση.

Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

ΤΙ ΑΝΘΡΩΠΟΙ ΕΙΝΑΙ;

Posted on Updated on

Σε αυτή την χώρα κάποιοι δεν σέβονται τίποτα !

Αφου κάψανε τα δάση

Αφου προσπαθούνε να αλλάξουνε την Ιστορία ,

Αφού,αφού…

Αποφασίσανε  την Τρίτη 3/7/2007 στο ΥΠΠΟ, σε πολύωρη κοινή συνεδρίαση του ΚΑΣ και του ΚΣΝΜ (που ορίστηκε αιφνιδιαστικά την Παρασκευή 29/6/07 χωρίς να ειδοποιηθούν οι έχοντες έννομο συμφέρον) , με μια ψήφο διαφορά (την διπλή ψήφο του προέδρου) ο αποχαρακτηρισμός του κτιρίου της Διονυσίου Αρεοπαγίτου 17 από Εργο Τέχνης, με σκοπό να ακολουθήσει αποχαρακτηρισμός και του αρ. 19 και να κατεδαφισθούν.Το διατηρητέο είναι έργο του 1930 του Ηπειρώτη αρχιτέκτονα Βασίλη Κουρεμένου (1875 – 1957) ,

Ο λόγος της κατεδάφισης;

ΓΙΑ ΝΑ ΦΑΙΝΕΤΑΙ Η ΕΞΕΔΡΑ ΤΟΥ ΕΣΤΙΑΤΟΡΙΟΥ ΤΟΥ ΜΟΥΣΕΙΟΥ ΤΗΣ

ΑΚΡΟΠΟΛΗΣ!!!!

και απο οτι φαίνεται δεν σταματάνε εδω….

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΑΝΑΛΥΤΙΚΑ ΓΙΑ ΤΟ ΘΕΜΑ

ΣΤΟ INDY

nbnb.jpg

trtr1.jpg

(οι φωτογραφίες είναι απο το indy)

«Άμμες δε γ’ εσόμεθα πολλώ κάρρονες»

Posted on Updated on

O Άρης ήξερε από την αρχή το τέλος του.Τις παλιές καλές ημέρες στο βουνό
έκανε καμιά φορά παρέα με τον μόνιμο λοχαγό Κουταλίδη, που έπαιζε
υπέροχα στο
βιολί του κάποια κλασικά κομμάτια. Μια ημέρα ο λοχαγός τού είπε με
θαυμασμό ότι
μοιάζει με τον επαναστάτη Πουγκατσέφ, που έφτιαξε δικό του στρατό και
κυριάρχησε
σε μεγάλο τμήμα της τσαρικής Ρωσίας.O αρχηγός τον ρώτησε με νόημα
– Θυμάσαι το τέλος του;
– Ναι, απάντησε ο λοχαγός. Κυκλώθηκε από τα τσαρικά στρατεύματα,
πιάστηκε αιχμάλωτος και το κεφάλι του έμεινε κρεμασμένο για ημέρες σε
κοινή θέα.
– Eμένα όμως δε θα με πιάσουν ποτέ αιχμάλωτο.
Κι αυτό έκανε.

15 Ιουνίου του 1945

Ο Άρης αυτοκτονεί με το πιστόλι του στο Φάγγο της Μεσούντας και ο Τζαβέλας
τον ακολουθεί στο θάνατο με μια χειροβοβίδα…

velouxiotis.jpg

ΜΕΡΙΚΑ ΟΝΟΜΑΤΑ
-Περικλής, τον πρώτο καπετάνιο του Άρη και μέλος του πρώτου τριμελούς
Αρχηγείου του ΕΛΑΣ .
-Ο γιγαντόσωμος μαυροσκούφης Παρούσης.
-Ο πάτερ Ανυπόμονος .
-Ο χαρισματικός «εθνικός μας εύελπις» Νικηφόρος .
-Ο μυθιστορηματικός ανθυπολοχαγός του ΕΛΑΣ Γαβριάς ο οποίος αμέσως μετά
το αντάρτικο έκανε τον κομπέρ σε πασίγνωστο καμπαρέ της πλατείας Συντάγματος
που τραγούδησε και η Εντίθ Πιαφ ενώ ματαίως τον ψάχνανε στο βουνό και στις 21.4.67
για να αποφύγει τη σύλληψη μπήκε λαθρεπιβάτης σ’ ένα καράβι και βρέθηκε για
χρόνια στο Μπουένος Άιρες.
-Ο μικροσκοπικός Μήλιος Ξεκάρφωτος .
-Ο, η……..πατριώτης,πατριώτισσα που παίρνει το όπλο και βγαίνει εθελοντικά
στο βουνό να πολεμήσει τον κατακτητή. Όπου κι αν ανήκε, είτε στον ΕΛΑΣ και
τον Άρη, είτε στον ΕΔΕΣ και τον Ζέρβα είτε στο 5/42 και τον Ψαρρό,ο αντάρτης είναι
άκριτος.
Αυτός έδινε τη ζωή του και όχι οι άλλοι που εκ του ασφαλούς τους κάνανε και τους
κάνουν ακόμη κριτική.

απο το βιβλίο του Διονύση Χαριτόπουλου «ΑΡΗΣ Ο ΑΡΧΗΓΟΣ ΤΩΝ ΑΤΑΚΤΩΝ»

120χρόνια πριν…93 χρόνια πριν ….

Posted on Updated on

 2007… πιο πίσω και απο το 1914

Πρωτομαγιά: αργία οχι απεργία ,τρείς διαφορετικές συγκεντρώσεις
,συνδικαλιστές -κομματόσκυλα ,μαύρη εργασία ,ελαστικοποίηση ωραρίου,ιδιωτικοποίηση ασφάλισης,κατάργηση κοινωνικής πρόνοιας…
Ας Θυμηθούμε τον Ηλία Σπαντιδάκη και αν δεν τον ξέρουμε ας τον μάθουμε γιατί οι εποχές μπορεί να αλλάζουνε μα οι αρχές και οι αξίες παραμένουν διαχρονικές …η ζωή κύκλους κάνει και θα χρειαστούμε να γνωρίζουμε την Ιστορία αυτού του τόπου αυτού του πλανήτη και τους ανθρώπους που την έχουν γράψει .

Στο Ιστολόγιο  στις 20/4 διάβασα το θέμα για τον Λούις Τίκα ,μέρος του οποίου παραθέτω αμέσως μετά ,με αφορμή την Πρωτομαγιά :

Ποιός θυμάται τον Λούις Τίκα;

.

Ο Ηλίας Σπαντιδάκης, από το Λούτρο Ρεθύμνου, γνωστός στις ΗΠΑ με το εξαμερικανισμένο όνομα Luis Tikas, υπήρξε ένας από τους μάρτυρες του Αμερικανικού Εργατικού κινήματος του 19ου και των αρχών του 20ου αιώνα: Ένα κίνημα που αντιμετωπίστηκε και τελικά αποδυναμώθηκε με πρωτοφανή βία και την συμπαιγνία κυβέρνησης, εταιρειών, ιδιωτικών αστυνομικών, πολιτοφυλακών και μαφίας – ακόμα και η καινούρια τότε πολεμική αεροπορία των ΗΠΑ χρησιμοποιήθηκε εναντίον των απεργών, στην μεγαλύτερη ένοπλη εργατική εξέγερση στην ιστορία των ΗΠΑ, την μάχη του Blair Mountain.

Ο Λούις Τίκας, ήταν ένας από τους ηγέτες της Μεγάλης Απεργίας των ανθρακωρύχων στο Κολοράντο [εμφανίζεται σωστά μόνο σε IE δυστυχώς], ο οποίος δολοφονήθηκε εν ψυχρώ από τους εθνοφρουρούς που έστειλε η πολιτεία εναντίον των ανθρακωρύχων προασπιζόμενη τα συμφέροντα του Rockefeller κατά την διάρκεια της σφαγής στο Λάντλοου, στις 20 Απριλίου του 1914, σαν σήμερα πριν από 93 χρόνια, ένα από τα 18 θύματα εκείνης της ημέρας – τα 11 από τα οποία ήταν παιδιά.

Προκαλεί εντύπωση σήμερα ο βαθμός της γενικής άγνοιας στις ΗΠΑ για την όψη αυτή της ιστορίας της χώρας. Ενδεικτικό παράδειγμα της εξαφάνισης των (μακρών και αιματηρότατων) εργατικών αγώνων από την συλλογική μνήμη της χώρας, αποτελεί το παράδοξο της Εργατικής Πρωτομαγιάς. Παρότι καθιερώθηκε για να τιμήσει τους νεκρούς του Σικάγο το 1886, το επίσημο εργατικό κίνημα κράτησε αποστάσεις και η μνήμη των γεγονότων διατηρείται μόνο μέσα στα αποδυναμωμένα συνδικάτα, στην ακτιβιστική αριστερά και στις σχολές ιστορίας των Αμερικανικών πανεπιστημίων.

Σημειώνω πως η μάχη στο Σικάγο πρίν από 120 σχεδόν χρόνια είχε γίνει για το οκτάωρο. Και ανάμεσα στα αιτήματα των ανθρακωρύχων του Κολοράντο ήταν πάλι το οκτάωρο. Μια μάχη που από ότι φαίνεται κερδήθηκε και χάνεται ήδη, για να ξαναγίνει σήμερα πάλι εξαιρετικά επίκαιρη σε όλον τον κόσμο…

Περισσότερα , διαβάστε,ακούστε στο Ιστολόγιο

ballonman.jpg

Η Ελπίδα πεθαίνει τελευταία δηλαδή ΠΟΤΕ!

Famagusta day-Δεν ξεχνώ

Posted on Updated on

Συμμετέχω στην κίνηση γιατί θέλω ενιαία Κύπρο, που να ανήκει στους πολίτες της ελληνοκύπριους και τουρκοκύπριους με δικαίωμα αυτοδιάθεσης όπως εκείνοι θα το κρίνουν, ειρηνική συνύπαρξη και αποχώρηση των εποίκων που μεταφέρθηκαν εκεί μετά το 1974. Έξω οι μεγάλες δυνάμεις Άγγλοι Αμερικάνοι από την Μεγαλόνησο, οι λαοί μπορούν μόνοι τους !