πολιτική

ο αντιήρωας που δεν γνωρίζουμε

Posted on

Ενας αντιήρωας , ένας άνθρωπος που δεν γνωρίζουμε οι περισσότεροι και για αυτό θα πρέπει να ντρεπόμαστε !
Ενα ολόκληρο σύστημα τον αγνοεί, μια ολόκληρη κοινωνία τον αγνοεί ,προφανώς η Στάση Ζωής του Κυρήκου είναι επικίνδυνη  ….

polytexneio

Ας τον γνωρίσουμε λοιπόν συνάνθρωποι………

Απο το ιστολόγιο Το Μεγάλο μας Τσίρκο αντιγράφω:

Η ιστορία του αγωνιστή που κάηκε το 1993 στη φωτιά της Ικαρίας

Μετά τα γεγονότα του Πολυτεχνείου τον Νοέμβριο του 1973, πολλοί εκ των συμμετεχόντων στην εξέγερση έσπευσαν να διεκδικήσουν τις δάφνες για την παρουσία τους, να ζητήσουν στον πολιτικό και κοινωνικό στίβο το «αντίτιμο» για τον ρόλο που είχαν στη σύγκρουση με τις δυνάμεις του δικτατορικού καθεστώτος.

Υπήρξε όμως και ένα πλήθος πρωταγωνιστών των δραματικών γεγονότων ­ κυρίως εκτός του φοιτητικού χώρου ­ που συνειδητά έμειναν στην αφάνεια, που δεν επεδίωξαν να καταγραφούν σε καμιά λίστα «ηρώων του Πολυτεχνείου». Αποφεύγοντας την αποπληρωμή της δημοσιότητας και την απαίτηση «αναγνώρισης» της προσφοράς τους.

Ανθρωποι που, όπως έδωσαν το παρών τον Νοέμβριο του ’73 στο Πολυτεχνείο, έτσι διακριτικά αποχώρησαν. Για πάντα! Εχοντας μόνο την αίσθηση ότι έπραξαν το καθήκον τους. Γι’ αυτούς, για τη δική τους δημοκρατία, για κανένα αντάλλαγμα, για καμιά ίσως καπηλεία.

Η περίπτωση που παρουσιάζει «Το Βήμα», του Γιώργου Κηρύκου, ενός ανθρώπου που πρωτοστάτησε στην εξέγερση, βασανίστηκε στα κρατητήρια της ΕΣΑ και ύστερα φρόντισε να μην «πουλήσει» τίποτε από τις «ημέρες της επανάστασης», είναι συμβολική. Και η ζωή του, η κατοπινή θυσία του, δείγμα της αντίληψής του.
Της γενιάς των «αντιηρώων» του Πολυτεχνείου…

Ο προβολέας του τεθωρακισμένου που στεκόταν μπροστά στην πύλη του Πολυτεχνείου εκείνο το βράδυ της 17ης Νοεμβρίου 1973 ήταν ο μόνος που φώτισε το πρόσωπό του. Εκείνη τη νύχτα, μα και τα επόμενα χρόνια…

Η στεντόρεια κραυγή «όχι αδέλφια, δεν μπορείτε να το κάνετε αυτό» τη στιγμή που ανέμιζε την ελληνική σημαία σκαρφαλωμένος στην κεντρική πύλη του Πολυτεχνείου το μοναδικό άκουσμα της ύπαρξής του. Η πρώτη και η τελευταία «δήλωση» ως το απροσδόκητο τέλος…

Το καρέ στο περιώνυμο φιλμ της εισβολής του τεθωρακισμένου στο Πολυτεχνείο, όπου διακρίνεται να καταρρέει και να χάνεται δίπλα από τις ερπύστριες του τανκ, ήταν το τελευταίο που ήθελε να αποτυπώνεται η παρουσία του, ο αγώνας, η προσφορά του. Οπως αυτός τουλάχιστον τη θεωρούσε και τη μετρούσε…

Πιστεύοντας ότι τίποτε δεν χρειαζόταν εξαργύρωση. Μόνο η ίδια του η ζωή χαμένη πάντα σ’ ένα παρανάλωμα.

Ο Γιώργος Κηρύκου, ο άνθρωπος που φαίνεται να «καταπίνει» το στρατιωτικό άρμα όταν εισβάλλει στο Πολυτεχνείο και του οποίου ουδείς γνώριζε για πολλά χρόνια μετά τα γεγονότα του 1973 το όνομά του, επέζησε, συνελήφθη, βασανίστηκε, αποσύρθηκε, σιώπησε, επέλεξε, κάηκε ζωντανός στην καταστρεπτική φωτιά της Ικαρίας το 1993.

Προσπαθώντας να απεγκλωβίσει από τον πύρινο κλοιό μια γερόντισσα που κουβαλούσε στην πλάτη του.

Είκοσι χρόνια μετά, η νέα, η τελευταία θυσία.

Ο 39χρονος Γιώργος Κηρύκου, ένα από τα πέντε παιδιά μιας φτωχής οικογένειας από τα Λιόσια, είχε επιλέξει τον δρόμο της φωτιάς ως το τέλος.

Σαν εκείνη της ψυχής του, που σιγόκαιε τον Νοέμβριο του ’73 για ελευθερία, σαν αυτή που κατέκαιε, που αποψίλωνε, 20 χρόνια μετά, ολόκληρο το νησί…

* Η διαδρομή του αφανούς

Κανένα αρχείο, κανένα βιβλίο δεν κατέγραψε την παρουσία του στο Πολυτεχνείο. Ποτέ κανένας επισήμως δεν έμαθε το όνομα του νεαρού που φαίνεται να πέφτει κάτω από τις ερπύστριες του τεθωρακισμένου κρατώντας την ελληνική σημαία. Σαν ο ίδιος να ήθελε μ’ αυτή την πτώση, το χάσιμό του κάτω από το τανκ να κλείσει τη μικρή «επαναστατική» του ιστορία.

Σαν να επεδίωκε όλοι αυτοί που «εισέπραξαν» το αντίτιμο της συμμετοχής τους στα γεγονότα του Νοεμβρίου να τον θεωρούν «νεκρό».

Ο Γιώργος Κηρύκου ζούσε όλα αυτά τα χρόνια μετά το Πολυτεχνείο από τα λίγα λεφτά που έβγαζε από μαθήματα κιθάρας, από κάποιες πρόσκαιρες δουλειές στην Αθήνα και από το μπάρκο του ­ στα τέλη της δεκαετίας του ’70 ­ σε γκαζάδικα.

Το όνομά του στον κατάλογο των 13 νεκρών του τραγικού περιστατικού της Ικαρίας, όπου έμενε δίπλα στη μητέρα του για πολλά χρόνια, δεν σήμαινε σε κανέναν τίποτε. Κανένας δεν μπορούσε να γνωρίζει το τερτίπι της μοίρας. Η αλληλεγγύη στον αγώνα των φοιτητών η ίδια που καθόριζε όλες τις επιλογές του, ακόμη και τη μοιραία, την τελευταία. Δεν είχε επιτρέψει σε κανέναν, παρά μόνο σε λίγους συγγενείς και φίλους, να γνωρίζει, να θρηνήσει, να καταλάβει.

Να γνωρίζει την ιστορία του ήρωα δίχως ταυτότητα. Του συμβόλου της «άγνωστης» γενιάς του Πολυτεχνείου.

Ο πατέρας του Γιώργου, που δούλευε σε μια χαρτοβιομηχανία, πέθανε το 1970 από πνευμονία στέλνοντάς τον από τα 16 χρόνια του στον αγώνα για το μεροκάματο. Η μάνα του έφυγε για την Ικαρία όπου ήταν το πατρικό της σπίτι και ο Γιώργος για να βοηθήσει όλους δούλευε σε οικοδομές, ελαιοχρωματιστής, κλητήρας σε διάφορες εταιρείες. Μόνο αποκούμπι η κιθάρα του, οι μπαλάντες που δημιουργούσε και τραγουδούσε στον λίγο ελεύθερο χρόνο του.

«Ο Γιώργος το μόνο που ήξερε ήταν να αγωνίζεται. Με τον πιο αγνό τρόπο. Για τα ιδανικά του. Χωρίς να πουλάει τίποτε» θυμάται η αδελφή του Κωνσταντίνα, που εξακολουθεί να ζει στη γειτονιά όπου μεγάλωσε. Το άλλο κορίτσι, η Ολγα, ζει στην Πετρούπολη, ο ένας αδελφός του, ο Θόδωρος, στο Μενίδι και ο Φώτης μόνιμα στην Αυστραλία.

Ο αγώνας για την ελευθερία μα και η αγάπη του για μια φοιτήτρια, τη Μαρία, που έχασε μέσα στη δίνη των γεγονότων, τον έφεραν στα 19 του χρόνια στο Πολυτεχνείο.

«Τον θυμάμαι συνέχεια πάνω στην πύλη, να κρατάει τη σημαία, να φωνάζει συνθήματα. Ηταν με μια παρέα φίλων από την Ικαρία και γειτονόπουλων από τα Λιόσια. Δεν ήταν στο μπλοκ των φοιτητών, δεν γνώριζε κανέναν, όμως αυτό δεν τον εμπόδισε να είναι μαχητικός, να παρασέρνει τους υπόλοιπους» ξαναφέρνει στη μνήμη της η Θάλεια Φράγκου, φοιτήτρια τότε της ΑΣΟΕΕ, που καταγόταν από την Ικαρία και ήξερε τον Γιώργο.

Ο Γιώργος Κηρύκου κατέρρευσε μπροστά στα μάτια της. Εκείνη στεκόταν λίγα βήματα πιο πίσω. Χαθήκανε. Η Θάλεια οδηγήθηκε στο Αστυνομικό Τμήμα του Γκύζη και βασανίστηκε. Ο Γιώργος κρατήθηκε ένα μήνα στο ΚΕΒΟΠ και στην ΕΣΑ, όπου ξυλοκοπήθηκε δίχως έλεος.

«Δεν ξέραμε πού βρισκόταν. Οταν πήγαμε στο Χαϊδάρι, μας είπαν ότι δεν είχαν κανένα κρατούμενο με το όνομα αυτό. Οταν ήλθε σπίτι μας, τα ρούχα του ήταν γεμάτα αίματα. Τον χτυπούσαν με δύναμη στο στομάχι και αυτό του δημιούργησε χρόνιο πρόβλημα υγείας. Το στομάχι του τον βασάνιζε ως το τέλος» θυμάται με δυσκολία και με πνιγμένη φωνή η μητέρα του κυρία Χρύσα Κηρύκου.

Ο Γιώργος μόλις συνήλθε γύρισε στη δουλειά. Ποτέ δεν θέλησε να δημοσιοποιήσει οτιδήποτε, να αναδείξει τον ρόλο του στα γεγονότα του Νοέμβρη. Ποτέ δεν πέρασε από το «γκισέ» της δημοσιότητας να εισπράξει κάτι.

«Γνωρίζω ότι υπάρχουν χιλιάδες άνθρωποι που συμμετείχαν στα γεγονότα του Πολυτεχνείου και δεν εμφανίζονται πουθενά. Τον Κηρύκου δεν τον ήξερα, ούτε ότι ήταν αυτός που έπεσε μπροστά στο τανκ. Δεν ήξερα ποιο ήταν αυτό το άτομο. Στο βιβλίο μου υπάρχουν πολλά κενά…» αναφέρει ο κ. Δημήτρης Φύσσας, συγγραφέας του βιβλίου «Η Γενιά του Πολυτεχνείου» όπου συγκεντρώνει πληροφορίες από τα πάσης φύσεως αρχεία και έχει κατάλογο χιλιάδων συμμετεχόντων στα γεγονότα της 17ης Νοεμβρίου 1973.

* Ο αλτρουισμός και η αυτοθυσία

Στα τέλη της δεκαετίας του ’70 ο Γιώργος, αφού τελείωσε το στρατιωτικό του, μπαρκάρισε. Το καράβι έπιανε σε όλα τα λιμάνια της Αμερικής. Στη Νέα Υόρκη γνώρισε μια κοπέλα από το Κολοράντο, παντρεύτηκαν και έμεινε εκεί ως το 1983. Επαιζε κιθάρα σε μαγαζιά της Αστόριας και ζούσαν ανεκτά. Απέκτησε και έναν γιο. Προσπάθησε να έλθει με την οικογένειά του στην Ελλάδα, όμως η γυναίκα του επέστρεψε γρήγορα πίσω, μαζί με το παιδί του. Δούλεψε σε μερικά μπαρ της Αθήνας αλλά τον περισσότερο καιρό έμενε στην Ικαρία, μαζί με τη μητέρα του. Στο νησί παρέδιδε με ελάχιστο αντίτιμο μαθήματα κιθάρας. Οι μαθητές, λόγω του λυρισμού, της γλυκιάς φωνής του, τον φώναζαν «Αλμπάνο». Εμοιαζε και λίγο στον ιταλό τραγουδιστή. Για το Πολυτεχνείο, για την εξέγερση, για την εισβολή του τανκ, για ό,τι ακολούθησε μιλούσε πλέον σπάνια.

Δεν ήταν η πρώτη φορά που έπιανε φωτιά στην Ικαρία, που ο Γιώργος Κηρύκου έτρεχε πρώτος για να βοηθήσει. Ετσι και εκείνο το καλοκαίρι του 1993. Οταν άκουσε ότι στην περιοχή Παναγιά είχε ξεσπάσει φωτιά και είχαν παγιδευθεί τέσσερις γέροντες έτρεξαν με τους φίλους του, τον Δημήτρη Τσαγανό και τον Ηλία Φυσίδα, να τους σώσουν. Τους άρπαξαν στα χέρια και τους μετέφεραν σε άλλο μέρος. Πίστεψαν ότι ήσαν ασφαλείς. Ο αέρας όμως γύρισε ξαφνικά και η φωτιά ήλθε επάνω τους. Εγκλωβίστηκαν. Προσπάθησαν να σώσουν τους γέροντες. Κάηκαν όλοι.

Τα τρία παιδιά τιμήθηκαν από την Ακαδημία για την αυτοθυσία τους.

«Οχι αδέλφια, δεν μπορείτε να το κάνετε αυτό».

Το ανέμισμα της σημαίας, το μάγκωμα της ερπύστριας δίπλα από το κορμί του, τα βογκητά από τον ξυλοδαρμό, τα λόγια της δικής τους γενιάς στο ικαριώτικο καφενείο, η γλυκιά μελωδία της μπαλάντας του, το πύρινο αγκάλιασμα, το τέλος, η παντοτινή σιωπή.
Β. Γ. ΛΑΜΠΡΟΠΟΥΛΟΣ

Το Βήμα

www.nikaria.gr

Είναι μια απ οτισ άγνωστες ισορίες ανθρώπων που στάθηκαν απέναντι στην ζωή, στις ιδέες, τις αξίες, τα ιδανικά μέχρι το τέλος, δεν έβγαλαν σε πληστειριασμό στο παζάρι των αργυροαμοιβών

τον αγώνα τους . Θα προσπαθήσω να μιλήσω ψάχνοντας για αυτούς βρίσκοντας ότι μπορεί να βρεθεί, οι άγνωστοι ήρωες.

Στα 19 ανέμιζε τη γαλανόλευκη στο Πολυτεχνείο, στα 38 χάθηκε στις φλόγες στην καταστροφική πυρκαγιά της Ικαρίας, το 1993

ΝΥΧΤΑ 17ης Νοεμβρίου 1993… Το εκτυφλωτικό φως των εισβολέων «δείχνει τον δρόμο» στο τεθωρακισμένο. Διαβολικοί ήχοι από τις μηχανές και τις ερπύστριες των τανδς. Κλαγγές όπλων. Μετά το νεύμα του αξιωματικού, η … εισβολή.
Αυτός σκαρφαλωμένος στην κεντρική πύλη του Πολυτεχνείου ανεμίζει την ελληνική σημαία και φωνάζει, «οχι, αδέρφια, δεν μπορείτε να το κάνετε αυτό».
Μαζί με την πόρτα του Πολυτεχνείου, όλα γκρεμίστηκαν μέσα του, έγιναν συντρίμμια. Ποτέ όμως δεν φοβήθηκε για την τύχη του. Γνώριζε καλά πως χρειαζόταν αγώνας για το ταξίδι που τελειωμό δεν είχε. Αγώνας κι αγωνία για τη ζωή, που μας ξεπερνάει και συνεχίζεται… Το όνομά του: Γιώργος Κηρύκου!!
Είναι ένας από τους αφανείς ήρωες του Πολυτεχνείου. Αυτός συνέχισε, επέζησε, συνελήφθη, βασανίστηκε, αποσύρθηκε, σιώπησε και δύο δεκαετίες μετά την εξέγερση κάηκε στην καταστρεπτική φωτιά της Ικαρίας, το 1993, στην προσπάθειά του να απεγκλωβίσει από τον πύρινο κλοιό μια γερόντισσα που κουβαλούσε στην πλάτη του. Μία ακόμη θυσία…

Κυνηγώντας το όνειρο

Ο 38χρονος Γιώργος Κηρύκου, ένα από τα πέντε παιδιά μιας φτωχής οικογένειας από την Ικαρία, είχε επιλέξει τον δρόμο της φωτιάς ως το τέλος.
Η επανάσταση δεν ήταν κάτι που γινόταν έξω απ’ αυτόν. Η μικρότερη αδελφή του, Όλγα, μόλις 11 ετών τότε, θυμάται τον Γιώργο να λέει με υπερηφάνεια: «αντε ν’ αστράψει το όραμα, να φωτιστεί η ύπαρξή μας, μπας και πάρει φωτιά ο κόσμος».
Παλικαράκι 18 ετών, με ένα σακίδιο στον ώμο και με λιγοστά χρήματα, έφυγε από το νησί για να κυνηγήσει το όνειρο στη μεγαλούπολη. Οικοδομή, ελαιοχρωματιστής, ήταν μερικές από τις δουλειές που έκανε εκείνον τον καιρό. Το όνειρό του όμως και η μεγάλη του αγάπη ήταν η κιθάρα. Του άρεσε να φτιάχνει στιχάκια και να τραγουδάει για τους ανθρώπους, για τη ζωή, για το άγνωστο αύριο που ξημερώνει.
Ο αρραβώνας του με μια φοιτήτρια, τη Μαρία, που έχασε μέσα στη δίνη των γεγονότων, τον έφεραν στα 19 του χρόνια στο Πολυτεχνείο.
«Δεν άρεσε στον αδερφό μου να μιλάει για το Πολυτεχνείο, γιατί θεωρούσε ότι δεν είχε κάνει κάτι σημαντικό», αναφέρει η 42χρονη, σήμερα, αδελφή του Όλγα και συνεχίζει, «δεν είχε πάει ποτέ σε επέτειο εορτασμού του. Την ώρα που μπήκαν μέσα τα τανκς, αυτός ήταν κρεμασμένος πάνω στην κολόνα και κρατούσε την ελληνική σημαία. ‘Αρχισε να τρέχει μαζί με άλλους και, όπως μου είχε πει, κρύφτηκε σ’ έναν φωταγωγό. Τον έπιασαν όμως και φυλακίστηκε για έναν μήνα στο Χαϊδάρι. Οι βασανιστές του τον χτυπούσαν ανελέητα, τα ρούχα του ήταν ποτισμένα από το αίμα, αλλά ο Γιώργος άντεξε. Η μητέρα μου είχε τρελαθεί, έκλαιγε και έλεγε συνέχώς ‘χάθηκε το παιδί μου’. Οι μέρες περνούσαν και οι ελπίδες εξανεμίζονταν, ώσπου ένα γράμμα της Μαρίας έφερε ξανά στο σπίτι μας τη χαρά. Ο Γιώργος ήταν ζωντανός. Μέσω ενός φαντάρου ο αδελφός μου επικοινώνησε με την αγαπημένη του και λίγες μέρες μετά είχε αποφυλακιστεί», θυμάται η Όλγα.

Σε Βραζιλία και ΗΠΑ

Πέρασε αρκετός καιρός μέχρι να συνέλθει από τον ξυλοδαρμό και το σοκ που είχε υποστεί ο Γιώργος. Ποτέ όμως δεν θέλησε να δημοσιοποιήσει οτιδήποτε για την ιστορία του Πολυτεχνείου. Λίγους μήνες μετά μπαρκάρισε λόγων των οικονομικών δυσκολιών που αντιμετώπιζε και ταξίδεψε μέχρι τη μακρινή Βραζιλία. Γύρισε όμως γρήγορα, αφού ήταν παράνομος και δεν είχε κανένα χαρτί μαζί του. Έμεινε για λίγο στην Αθήνα και ύστερα έφυγε για την Αμερική, όπου γνώρισε μία κοπέλα από το Κολοράντο, παντρεύτηκε απέκτησε κι έναν γιο κι έμεινε εκεί δέκα χρόνια. Έπαιζε κιθάρα σε μαγαζιά της Αστόριας.
«Έκανε αυτό που αγαπούσε», αναφέρει η 42χρονη Όλγα.
«Χώρισε όμως με τη γυναίκα του και το ’87 επέστρεψε στην Ικαρία και έμεινε μαζί με τη μητέρα μας, όπου έφτιαξε ξανά τη ζωή του κι έκανε έναν δεύτερο γάμο με τη Φανή». Στο νησί παρέδιδε μαθήματα κιθάρας. Το παρατσούκλι του ήταν «Αλμπάνο» κι όλο το χωριό έτσι τον αποκαλούσε.

ΟΛΑ στη ζωή του Γιώργου κυλούσαν ομαλά, ώσπου το καλοκαίρι του 1993 θα γραφόταν ο τραγικός επίλογος. Όταν άκουσε ότι στην περιοχή Παναγιά είχε ξεσπάσει φωτιά και είχαν παγιδευτεί τέσσερις γέροντες, έτρεξε με τους φίλους του, τον Δημήτρη Τσαγανό και τον Ηλία Φυσανίδα, να τους σώσουν. Τους μετέφεραν σε άλλο μέρος, πιστεύοντας ότι ήταν ασφαλείς.
Ο αέρας όμως γύρισε ξαφνικά και η φωτιά ήρθε επάνω τους. Εγκλωβίστηκαν και κάηκαν όλοι. «Είμαι υπερήφανη για τον αδελφό μου», λέει συγκινημένη η Όλγα.
«Για μας ο Γιώργος ζει, δεν έχει πεθάνει. Μιλάω γι αυτόν συνεχώς στα δυο μου παιδιά. Η γλύκα του συναισθήματος και η τρυφεράδα του γεννάει τη μνήμη και το όνειρο. Μπορεί να συντρίψει και την πιο σκληρή πραγματικότητα. Η αγάπη μας γι αυτόν γεμίζει τα κενά της απώλειάς του», προσθέτει η 42χρονη Όλγα.

ΜΑΡΙΝΑ ΖΙΩΖΙΟΥ (Εφημερίδα «Εθνος» 14/11/2004)¨

για την μεταφορά μαραδό

Σαν χτες, πριν από ακριβώς 11 χρόνια…

Posted on

Μαθήματα και… παθήματα από τη Λατινική Αμερική

Του Γιώργου Τσιάρα
(Αναδημοσίευση από την Εφημερίδα των Συντακτών)

grafitty at buenos airesΣαν χτες, πριν από ακριβώς 11 χρόνια, ο λαός της Αργεντινής, με αιχμή του δόρατος τους «νοικοκυραίους» της μεσαίας τάξης και τις κατσαρόλες τους, εξεγέρθηκε ενάντια στην πολυετή λιτότητα, πλημμύρισε την Πλάσα ντε Μάγιο (Πλατεία του Μαΐου) και ανάγκασε τον πρόεδρο Φερνάντο ντε λα Ρούα να εγκαταλείψει εσπευσμένα το προεδρικό μέγαρο «Κάσα Ροσάδα» από την ταράτσα µε το -θρυλικό πλέον και στην Ελλάδα- ελικόπτερο.

Ηταν η έναρξη μιας νέας εποχής για την πλούσια χώρα με τα εκατομμύρια φτωχούς, που έπεσε θύμα του πιο άγριου νεοφιλελευθερισμού, αλλά βρήκε τη δύναμη να αντιδράσει και να αναλάβει ξανά τις τύχες της, ως κυρίαρχο, ανεξάρτητο κράτος.

Το οικονομικό σοκ ήταν όμως τρομερό: Πολλές επιχειρήσεις «πάγωσαν», µε τους (ξένους και ντόπιους) ιδιοκτήτες τους να φεύγουν στο εξωτερικό. Αρκετά εργοστάσια καταλήφθηκαν από τους εργαζομένους τους. Οι τιμές βασικών τροφίμων εκτοξεύτηκαν στα ύψη, όπως και η ανεργία, που ξεπέρασε το 20%. Το κράτος πρόνοιας κατέρρευσε, αλλά υποκαταστάθηκε σε μεγάλο βαθμό από τη δράση των λαϊκών συνελεύσεων, των asampleas, που οργάνωσαν συσσίτια, αυτοσχέδια ιατρεία κ.ά.

Η εκλογή το 2003 του «αριστερού», για τα δεδομένα των περονιστών, Νέστορα Κίρσνερ ήταν η αρχή του τέλους για μια μακρά περίοδο νεοφιλελεύθερης οικονομικής πολιτικής, βασικό χαρακτηριστικό της οποίας ήταν ο υπερδανεισμός από το εξωτερικό και το ξεπούλημα (ιδιωτικοποιήσεις, το λένε) του τεράστιου δηµόσιου πλούτου της χώρας σε μια χούφτα εταιρείες, κατ’ εντολή του ∆ΝΤ.

Διαβάστε την συνέχεια  ΕΔΩ
(φωτο-γκράφιτι από τους δρόμους του Μπουένος Άιρες)

Αριστερή κυβέρνηση ή αριστερή παρένθεση;

Posted on

του Πέτρου Παπακωνσταντίνου.

Το Μνημόνιο 3 θα φέρει την κατάρρευση της τρίτης μνημονιακής κυβέρνησης. Η Αριστερά ενώπιον ιστορικών προκλήσεων.

Οι καταιγιστικές εξελίξεις του τελευταίου δεκαημέρου με επίκεντρο το ολέθριο, για την κοινωνική πλειονότητα και εθνική κυριαρχία, Μνημόνιο 3 έθεσαν το πολιτικό σκηνικό σε τροχιά επιταχυνόμενης αποσταθεροποίησης για τρίτη συνεχή φορά, μετά την κατάρρευση των κυβερνήσεων Παπανδρέου και Παπαδήμου.

Το χειρότερο, για την υφιστάμενη πολιτική τάξη, είναι ότι αυτή τη φορά δε διαγράφεται στον ορίζοντα ομαλή εναλλακτική λύση- πλην βεβαίως του απεχθούς σεναρίου κάποιου είδους αυταρχικής εκτροπής. Ο Αντώνης Σαμαράς και η Νέα Δημοκρατία είναι η τελευταία ζώνη άμυνας ενός συστήματος που εξαντλεί τις εφεδρείες του. Με το ΠΑΣΟΚ κλινικά νεκρό, το μόνο ανοιχτό ερώτημα είναι αν το ιστορικό κίνημα του Ανδρέα Παπανδρέου διατηρεί κάποια αξία χρήσης ως δωρητής οργάνων προς άλλους πολιτικούς σχηματισμούς. Το ενδεχόμενο να βρεθεί η Ελλάδα σε αχαρτογράφητα νερά, με μια κυβέρνηση της Αριστεράς στο πηδάλιο, τίθεται στην ημερήσια διάταξη.

Αν συμβεί κάτι τέτοιο, θα πρόκειται για μια καμπή ιστορικών διαστάσεων. Για πρώτη φορά μετά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο, η πέραν της σοσιαλδημοκρατίας Αριστερά θα κληθεί να κυβερνήσει όχι ένα έθνος της «περιφέρειας» (Λατινική Αμερική, Ασία) αλλά μια αναπτυγμένη χώρα της Δύσης.

Το πρόβλημα για την ελληνική Αριστερά και ιδιαίτερα για το ΣΥΡΙΖΑ είναι ότι δεν έρχεται πάνω στην πλάτη ενός ισχυρότατου κοινωνικού ρεύματος, αποφασισμένου να στηρίξει την κυβέρνησή «του» στις κρίσιμες στιγμές. Οι δημοσκοπήσεις δεν μας επιτρέπουν καν να μιλήσουμε για εκλογικό ρεύμα υπέρ της αξιωματικής αντιπολίτευσης. Η πλειονότητα του κόσμου αρχίζει να πείθεται ότι ο ΣΥΡΙΖΑ θα είναι η επόμενη κυβέρνηση, μόνο γιατί βλέπει τους πολιτικούς του αντιπάλους (πλην της Χρυσής Αυγής) να αυτοκτονούν.

Σ’ αυτό το φόντο, ο σάλος που δημιουργήθηκε με τις πρόσφατες δηλώσεις του Παναγιώτη Λαφαζάνη μοιάζει με τρικυμία σε ένα ποτήρι νερό. Η αναγνώριση, από την πλευρά του κοινοβουλευτικού εκπροσώπου του ΣΥΡΙΖΑ, ότι το κόμμα του «δεν είναι ακόμη έτοιμο να κυβερνήσει», αν και έχει κάνει σοβαρά βήματα, είναι τόσο «σκανδαλώδης», όσο η «αποκάλυψη» ότι ο Πάπας είναι… Καθολικός! Προφανώς, η συνομοσπονδία συνιστωσών του 4.7%, που εκτοξεύθηκε μέσα σε δύο νύχτες στο 27%, δεν ήταν δυνατό να συγκροτηθεί σε ενιαίο κόμμα, με προγραμματική συνοχή μέσα σε τέσσερις μήνες. Τα πραγματικά ερωτήματα αρχίζουν από εδώ και κάτω.

Θέλει να κυβερνήσει η Αριστερά;

Αν και το σύνθημα που έριξε ο Αλέξης Τσίπρας για «αριστερή κυβέρνηση» συνέβαλε καταλυτικά στην εκλογική του απογείωση, είναι κοινό μυστικό ότι το βράδυ της 17ης Ιουνίου πολλοί, ίσως οι περισσότεροι από τους επιτελείς του, υποδέχθηκαν με ανακούφιση το εκλογικό αποτέλεσμα. Απελθέτω απ’ εμού το ποτήριον τούτο… Ας το αφήσουμε για την επόμενη φορά, όταν οι συνθήκες θα είναι καλύτερες.

Το πρόβλημα με αυτή τη λογική είναι ότι μέχρι να ωριμάσουν οι συνθήκες μπορεί να έχει σαπίσει η Ελλάδα. Η Αριστερά δεν νομιμοποιείται να ελεεινολογεί τις όντως τρομερά δύσκολες συνθήκες που θα κληρονομήσει, απλούστατα γιατί χωρίς αυτές δε θα εκτοξευόταν ποτέ τόσο ψηλότερα από τα παραδοσιακά της όρια. Αν δεν υπήρχαν η κρίση, τα μνημόνια, η κοινωνική καταστροφή και η αποικιοποίηση της χώρας, η “βαθειά Ελλάδα” δεν θα κατέβαινε στο Σύνταγμα με τους Αγανακτισμένους, ούτε θα ψήφιζε, κατά το ένα τρίτο του εκλογικού σώματος, ΣΥΡΙΖΑ και ΚΚΕ. Θα συνέχιζε να παίζει στο χρηματιστήριο, να φεσώνεται με στεγαστικά δάνεια και να εμπιστεύεται τα παραδοσιακά κόμματα εξουσίας.

Βεβαίως οι πολίτες που ψήφισαν Αριστερά, δεν έγιναν ξαφνικά επαναστάτες που εννοούν να θυσιαστούν για το σοσιαλιστικό ιδεώδες. Αλλά μήπως αυτό δεν συμβαίνει πάντα στην Ιστορία; Οι μεγάλοι εθνικοί και κοινωνικοί αγώνες δεν είναι έργο κάποιων «ξεχωριστών» ιδεαλιστών, αλλά των συνηθισμένων ανθρώπων, οι οποίοι σε ασυνήθιστες εποχές γίνονται ικανοί για ασυνήθιστα πράγματα. Αν η Αριστερά δεν έχει εμπιστοσύνη σ’ αυτό το λαό ο οποίος, παρά το σοκ και δέος των μνημονίων, το άγχος της επιβίωσης και την απαξίωση των πάντων, κατέβηκε 23 φορές σε γενικές απεργίες και ανέτρεψε δύο κυβερνήσεις, τότε θα είναι άξια της μοίρας της. Ιστορικές ευκαιρίες σαν τη σημερινή έρχονται μια φορά στα πενήντα ή τα εκατό χρόνια. Αν την αφήσει να περάσει από τα χέρια της, το τίμημα θα είναι βαρύτατο, όχι μόνο για την ίδια, αλλά και για τη χώρα.

Μπορεί να κυβερνήσει η Αριστερά;

Η αμφιβολία είναι βάσιμη. Υπάρχουν ενδείξεις ότι, μπροστά στα αδιέξοδα της υπάρχουσας πολιτικής τάξης, μερίδα των επιχειρηματικών ελίτ, ίσως και ξένων κέντρων, αρχίζει να σκέφτεται μήπως θα ήταν καλύτερα να περάσει τον «μουντζούρη» του χρέους και την ηλεκτρική καρέκλα της κυβέρνησης στο ΣΥΡΙΖΑ. Αν η ηγεσία του αποδειχθεί κατώτερη των περιστάσεων, η αριστερή κυβέρνηση θα αποδειχθεί μια σύντομη αριστερή παρένθεση, την οποία θα ακολουθήσει η θριαμβευτική επέλαση των Μνημονιακών πάνω στην καμμένη γη των προδομένων λαϊκών ελπίδων.

Ένας μόνο τρόπος υπάρχει για να ελαχιστοποιηθούν οι πιθανότητες μιας τέτοιας εξέλιξης: Η προγραμματική αποσαφήνιση από την πλευρά της Αριστεράς. Όχι με την έννοια των κατεβατών επί μέρους μέτρων, που κανείς δεν διαβάζει και δεν έχουν και πολύ νόημα. Αλλά με την έννοια ενός Οδικού Χάρτη, μιας πειστικής αφήγησης για τη δύσκολη μετάβαση από το σημερινό χάος σε ένα ελπιδοφόρο μέλλον.

Ο πρώτος, αποφασιστικός σταθμός αφορά στη μονομερή κατάργηση των μνημονίων και των εφαρμοστικών νόμων (όπως προβλέπει η πρόταση νόμου του ΚΚΕ, την οποία ψηφίζει και ο ΣΥΡΙΖΑ) και τη διαγραφή του μεγαλύτερου μέρους του χρέους. Ακόμη και το ΔΝΤ αναγκάζεται, για τους δικούς του λόγους, να αναγνωρίσει ότι, με ένα χρέος που θα φτάσει σε ένα χρόνο το αστρονομικό 190% του ΑΕΠ, η Ελλάδα είναι καταδικασμένη να βρίσκεται εσαεί στα Τάρταρα.

Ο Γόρδιος Δεσμός του ευρώ

Το δεύτερο, αναγκαίο βήμα για το ΣΥΡΙΖΑ είναι να κόψει, επιτέλους, το Γόρδιο Δεσμό του ευρώ. Όσο λέει στον κόσμο «θα καταργήσουμε οπωσδήποτε τα μνημόνια, αλλά θα μείνουμε πάση θυσία στο ευρώ», θα μένει έκθετος στις επιθέσεις των αντιπάλων του για αναξιοπιστία. Είναι αλήθεια ότι η πλειονότητα των πολιτών δεν θα ήθελε, ως πρώτη επιλογή, να φύγουμε από το ευρώ. Όχι λόγω κάποιου αφηρημένου ευρωπαϊσμού, αλλά γιατί αντιλαμβάνεται ότι με το ευρώ ισχύει ό,τι και με το γάμο: Άλλο να μην παντρευτείς κι άλλο να χωρίσεις αφού έχεις κάνει παιδιά και αποκτήσει μύριες δεσμεύσεις. Άλλο τόσο όμως είναι αλήθεια ότι μπροστά στο δίλημμα «να πεθάνουμε με το ευρώ ή να ζήσουμε, έστω δύσκολα για δύο χρόνια, με ένα νέο εθνικό νόμισμα», η πλειονότητα των πολιτών, που δε φιγουράρει στη λίστα Λαγκάρντ, θα επέλεγε το δεύτερο.

Προφανώς, ο ΣΥΡΙΖΑ δε θα έπαιρνε ποτέ την πρωτοβουλία να οδηγήσει την Ελλάδα εκτός ευρωζώνης. Ωστόσο το δίλημμα πιθανότατα θα τεθεί από τα ίδια τα πράγματα. Την ημέρα που η ελληνική κυβέρνηση θα ακυρώσει τα μνημόνια, η Μέρκελ θα της κόψει τη «βοήθεια»- αν λέγεται βοήθεια αυτή η οικονομική «πρέζα», που μας καθηλώνει στο ρόλο του εθισμένου, ο οποίος κάθε φορά θέλει μεγαλύτερη, καταστροφικότερη δόση. Αυτομάτως, η ελληνική κυβέρνηση δεν θα έχει άλλον, βραχυπρόθεσμο τρόπο να ανταποκριθεί στις άμεσες ανάγκες της από το να βάλει μπροστά την πρέσα του Εθνικού Νομισματοκοπείου. Εν ολίγοις, το περίφημο «Σχέδιο Β» δεν είναι μια εμμονή του Αλέκου Αλαβάνου, αλλά μια μάλλον προφανής αναγκαιότητα.

Όπως υπήρξε για το ελληνικό έθνος ζωή χωρίς ευρώ, έτσι υπάρχει ζωή και μετά από τα δέκα χρόνια του ευρώ. Στο κάτω- κάτω, το κοινό νόμισμα μπορεί να διαλυθεί εντελώς ανεξάρτητα από την Ελλάδα και την όποια κυβέρνησή της, όπως διαμηνύει η χρόνια κρίση της ευρωζώνης. Όποιοι βλέπουν το ευρώ όχι ως μέσο, αλλά ως αυτοσκοπό, ως προϋπόθεση της εθνικής επιβίωσης, παραδίδουν την εθνική επιβίωση σε ξένα χέρια, σε παράγοντες πέρα από κάθε έλεγχο αυτού του λαού.

Βεβαίως, στην περίπτωση της αποχώρησης από την ευρωζώνη, θα έρθει με ιδιαίτερη ένταση στο προσκήνιο το θέμα των διεθνών συμμαχιών της χώρας, από τις οποίες θα εξαρτηθεί η συναλλαγματική, ενεργειακή και διατροφική της επάρκεια, αλλά και η εθνική της ασφάλεια. Σ’ αυτό το κεφαλαιώδες ζήτημα ο ΣΥΡΙΖΑ ελάχιστα μας έχει πει, πέρα από μια ιδεοληπτική πίστη στην «καλή», προοδευτική Ευρώπη, η οποία, δυστυχώς, ούτε κυβερνά, ούτε φαίνεται ότι θα κυβερνήσει γρήγορα.

Η Ελλάδα δεν έχει κανένα λόγο να αποξενωθεί από τις ευρωπαϊκές χώρες και κυρίως τις χώρες του Νότου, με τις οποίες τη συνδέουν παραδοσιακές σχέσεις και κοινά προβλήματα. Αλλά αυτός ο προσανατολισμός δεν πρέπει να είναι αποκλειστικός. Η Ρωσία, με τους ενεργειακούς πόρους και τις τεράστιες αμυντικές δυνατότητες, η Λατινική Αμερική με τους διατροφικούς πόρους και η Κίνα με τα τεράστια αποθέματα συναλλάγματος είναι οι πλέον προφανείς στόχοι μιας άλλης, ανεξάρτητης εξωτερικής πολιτικής. Στην περίπτωση δε μιας ευρύτερης ρήξης της Γερμανίας με τον μεσογειακό Νότο δεν είναι καθόλου βέβαιο ότι η Μέρκελ θα έχει στο πλευρό της άλλες μεγάλες δυνάμεις του παγκοσμίου συστήματος.

Ο Ναπολέων έλεγε ότι το καλύτερο στρατιωτικό σχέδιο παύει να ισχύει από τη στιγμή που πέφτουν οι πρώτοι κανονιοβολισμοί. Κάτι ανάλογο ισχύει στην πολιτική, σ’ αυτούς τους τόσο δύσκολους και ευμετάβλητους καιρούς. Ουδείς λογικός άνθρωπος θα απαιτήσει από την Αριστερά ένα απολύτως επεξεργασμένο σχέδιο, χωρίς ρίσκο και αβεβαιότητες. Έχει όμως το δικαίωμα να αξιώσει από μια κυβέρνηση λαϊκής ενότητας και εθνικής σωτηρίας να έχει εξ αρχής ξεκάθαρους το στόχο, τους φίλους και τους εχθρούς της, όπως και την τόλμη να ξεπεράσει τον εαυτό της, τις διαιρέσεις και τις αγκυλώσεις της.
πηγή:antapocrisis

Επιστολή του Μ. Γλέζου για την επίσκεψη της Α. Μέρκελ

Posted on

Ενόψει της επίσκεψης της Καγκελαρίου της Γερμανίας στην Ελλάδα θεωρούμε χρέος μας να … υπενθυμίσουμε τόσο σε εκείνη όσο και στον Έλληνα πρωθυπουργό ότι:

1. Η μεγάλη και ισχυρή Γερμανία δεν έχει το δικαίωμα να αυτοεξαιρείται από τις υποχρεώσεις της, στερώντας από την Ελλάδα όσα βάσει του Διεθνούς Δικαίου δικαιούται, ενώ και η Ελλάδα δεν επιτρέπεται να απεμπολεί τα δικαιώματά της.

2. Οι παραβιάσεις του Διεθνούς Δικαίου και των πανανθρώπινων αρχών της τιμής και της ηθικής εγκυμονούν τον κίνδυνο επανάληψης φαινομένων που αιματοκύλησαν την Ευρώπη. Η αναγνώριση των ναζιστικών εγκλημάτων αποτελεί στοιχειώδη εγγύηση ότι δεν θα επαναληφθούν στο μέλλον παρόμοια ανοσιουργήματα.

Ο λαός μας δεν έχει ξεχάσει και δεν πρέπει να ξεχάσει. Σήμερα δεν επιζητεί εκδίκηση, αλλά δικαίωση. Ευχόμαστε και οι Γερμανοί να μην έχουν ξεχάσει. Γιατί λαοί που αρνούνται την ιστορική τους μνήμη είναι καταδικασμένοι να υποπέσουν στα ίδια λάθη. Και σε αυτόν ακριβώς τον ολισθηρό δρόμο φαίνεται να οδηγεί η Άγκελα Μέρκελ τη χώρα της και μάλιστα το πιο ευαίσθητο κομμάτι του λαού, τη νεολαία, αφού, σε ομιλία της προς τους νέους του κόμματός της δεν δίστασε να πει ότι «η βοήθεια προς την Ελλάδα πρέπει να συνδέεται με τις υποχρεώσεις της Ελλάδας». Και οι υποχρεώσεις της Γερμανίας;
Θα περιμέναμε η Καγκελάριος να επιδείξει συμπεριφορά ανάλογη αυτής των Συμμάχων προς τη Γερμανία, όταν, το 1953, με το χρεοστάσιο και την οικονομική βοήθεια που προσέφεραν, συντέλεσαν στην ανάπτυξη και την ανοικοδόμηση της Γερμανίας. Από αυτή την προσπάθεια δεν έλειψε, τότε, η καθημαγμένη Ελλάδα.

Εμείς δεν έχουμε την πρόθεση να καλέσουμε σε γεύμα την Καγκελάριο. Την προσκαλούμε όμως να επισκεφθούμε μαζί το Σκοπευτήριο της Καισαριανής, για να δει ότι ακόμα και σήμερα, 67 χρόνια μετά το τέλος του πολέμου, το χορτάρι δεν φυτρώνει εκεί όπου χύθηκε τόσο αίμα. Η γη δεν λησμονεί. Δεν δικαιούνται, λοιπόν, να λησμονούν και οι άνθρωποι.

Είναι ώρα να ενώσουμε τη φωνή μας με τη φωνή του προέδρου του γερμανικού Κόμματος της Αριστεράς (Die Linke) Β. Rixingker, που καλεί την Άγκελα Μέρκελ, ερχόμενη στην Ελλάδα, να ακούσει και τη φωνή της αντίστασης στις ωμές περικοπές που απειλούν να εντείνουν την πόλωση στη χώρα και προειδοποιεί ότι η Ελλάδα κινδυνεύει να έρθει αντιμέτωπη με μια ανθρωπιστική καταστροφή.

Την πόλωση στη χώρα την πληρώνουμε ήδη με την εμφάνιση της Χρυσής Αυγής. Θα μείνουμε με σταυρωμένα τα χέρια, περιμένοντας να δούμε και τις επιπτώσεις της ανθρωπιστικής καταστροφής; Τότε θα είναι πολύ αργά όχι μόνο για την Ελλάδα, αλλά για ολόκληρη την Ευρώπη».

βαρβαρότητα-άνθρωπος- αριθμός- 1.075.081

Posted on Updated on

ο μοναχός ο άνθρωπος είναι δέντρο...
Σύμφωνα με την Ελληνική Στατιστική Αρχή το σύνολο των απασχολουμένων κατά το Μάρτιο του 2012 εκτιμάται ότι ανήλθε σε 3.843.905 άτομα. Οι άνεργοι ανήλθαν σε 1.075.081 άτομα, ενώ ο οικονομικά μη ενεργός πληθυσμός ανήλθε σε 3.372.144 άτομα.

πηγή: BHMA

ο μοναχός ο άνθρωπος είναι δέντρο…

ο γίγας της πολιτικής Βαγγέλης Βενιζέλος…

Posted on

«παρακαλάει» …
πες κάτι ρε σύντροφε για αυτό το παλιόπαιδο τον Αλέξη…

Αυτή η πολιτική δεν οδηγεί πουθενά.

Posted on

Η  ομιλία του ανεξάρτητου βουλευτή, Βαγγέλη Παπαχρήστου, στην Επιτροπή Οικονομικών για το νέο Μνημόνιο‏

Από τους Βουλευτές ακουστήκαν ορισμένα ορθολογικά επιχειρήματα. Δεν ακούσαμε παρόμοια επιχειρήματα από την Κυβέρνηση και μου κάνει εντύπωση ότι δεν μπαίνει καν στο κόπο ο Υπουργός Οικονομικών να έρθει να μας αναλύσει, να μας δώσει μια διεξοδική ανάλυση των όρων αυτού του Μνημονίου και να απαντήσει σε αυτά τα ερωτήματα. Είπα στην αρχή αυτής της συζήτησης, είναι δυνατόν βουλευτής του Ελληνικού Κοινοβουλίου να διαβάσει 645 σελίδες; Δεν είναι δυνατόν. Είναι δυνατόν βουλευτής να έχει τις γνώσεις αυτές για να μπορεί να κρίνει αυτές τις σελίδες, που τις διάβασε χωρίς να απευθυνθεί σε κάποιο ειδικό; Ούτε αυτό είναι δυνατόν. Νομίζω ότι εδώ χρησιμοποιείται η Βουλή με ένα αντιδημοκρατικό τρόπο ως διαδικασία επικύρωσης. Αν ανοίξετε τα κείμενα στα ελληνικά που θα τα διαβάσουν  οι περισσότεροι βουλευτές, όπου έχει νούμερα, έχει σημεία, δεν αναφέρονται ούτε νούμερα. Δηλαδή εκ των υστέρων μου ζητάτε εγώ να σας ψηφίσω για να βάλετε εσείς ότι νούμερα νομίζετε. Ξέρετε, πάντοτε λέγαμε ότι « ο διάβολος κρύβεται στις λεπτομέρειες», εδώ οι λεπτομέρειες κοστίζουν δισεκατομμύρια και ζητάτε σε αυτό να σας δώσουμε «λευκή επιταγή». Κανείς ορθολογικός άνθρωπος δεν θα το έβαζε.

Το βασικό είναι ότι εδώ έχει χαθεί η δυνατότητα να κάνουμε μια ορθολογική συζήτηση. Υπάρχουν σε αυτό το κείμενο και στα κείμενα που έχουν μοιραστεί τις προηγούμενες μέρες, πράγματα, τα οποία είναι ιδεοληπτικές ανοησίες μερικών – γιατί όποιος μου λέει ότι με αυτά τα δεδομένα θα βγούμε από την κρίση και θα μετατραπεί το χρέος σε βιώσιμο, πρέπει να μου το αποδείξει με νούμερα. Εγώ μπορώ να αποδείξω, ότι αυτό το χρέος ακόμη και με το «κούρεμα» δεν είναι βιώσιμο. Το είχα πει από την πρώτη μέρα, ότι από το 2010 δεν ήταν βιώσιμο. Η Ελλάδα δεν είχε πρόβλημα ρευστότητας, είχε πρόβλημα βιωσιμότητας του χρέους και τα μέτρα προτείνονταν σαν να αντιμετώπιζε πρόβλημα ρευστότητας. Έρχονται τώρα όλοι οι ευρωπαίοι να μας πουν αυτό που τους λέγαμε από την αρχή. Είχα πει στον Προϋπολογισμό του 2009, ενάμισι χρόνο πριν, ότι αυτές οι προβλέψεις που γινόντουσαν από το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο μου θυμίζουν δημιουργική οικονομετρία. Μας κατηγορούσαν για δημιουργική λογιστική, τους είχα πει για δημιουργική οικονομετρία. Αποδείχτηκε ότι ήταν δημιουργική οικονομετρία, έπεσαν σε όλα έξω. Μην νομίζετε ότι αυτό είναι πρώτη φορά. Εκ των υστέρων διάβασα άρθρο δύο Αμερικανών οικονομολόγων που έλεγαν ότι κατά την διάρκεια της κρίσης της Αργεντινής, το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο εν γνώσει του για να στηρίξει αυτές τις πολιτικές, έδινε λάθος προβλέψεις. Δεν είναι πρώτη φορά που συμβαίνουν. Η δυναμική του χρέους, το έχω πει πολλές φορές εδώ, δεν εξαρτάται μόνο από το ποσοστό του, εξαρτάται πρώτα και κύρια από την διαφορά των επιτοκίων με το ρυθμό μεγέθυνσης, δηλαδή ανάπτυξης, όπως τον ξέρουμε όλοι.

Όλες οι προβλέψεις μιλάνε για ύφεση. Είναι σίγουρο το 2012 θα έχουμε ύφεση -εγώ σας λέω το 2013-, γιατί οι προβλέψεις που αναθεωρούνται και όλες οι εκτιμήσεις είναι ότι θα έχουμε κάμψη της παγκόσμιας ανάκαμψης μέσα στο 2013 στα σίγουρα, αν δεν συμβεί το 2012. Και μου λέτε ότι με τη διαδικασία αυτή που προτείνετε, ότι θα μειωθεί το χρέος και θα γίνει βιώσιμο;

Διαβάζω εδώ, σ’ αυτό που μας λέτε, ότι το χρέος έχει φτάσει 169% του Α.Ε.Π.. Πριν από δύο μέρες, γράφτηκε σε εφημερίδες ότι το χρέος το τρίτο τρίμηνο του 2011 είχε φτάσει 159,1% του Α.Ε.Π.. Είχε αύξηση 20%. Δηλαδή, μέσα σε ένα τρίμηνο έφτασε 169%, ή ρίχνετε νούμερα χωρίς να ενδιαφέρεστε; Αυτές είναι αγυρτείες. Επειδή το 20% αύξηση, μας λένε ότι φταίνε οι Έλληνες που δεν έγινε, που δεν εφαρμόσαμε τα μέτρα γι’ αυτό αυξάνονται όλα αυτά. Διαβάζω για την Πορτογαλία, 18,9%, για την Ιρλανδία, 16,5%. Πάει να πει ότι δεν φταίνε οι ιδιαιτερότητες που υπάρχουν της Ελλάδας, φταίει αυτή η συνταγή, μια συνταγή που όλος ο κόσμος τη λέει χρεοκοπημένη. Έρχονται να μου βάζουν στόχους τους οποίους όλοι στο κόσμο αναγνωρίζουν ότι είναι ανέφικτοι. Είχα πει ότι όταν είχε μπει ο στόχος των 50 δισεκατομμυρίων για αποκρατικοποιήσεις μέχρι το 2015, ότι δεν υπάρχει αναλυτής που να θεωρεί ότι αυτός ο στόχος είναι εφικτός. Άρα, το πραγματικό ερώτημα είναι γιατί βάζουν έναν ανέφικτο στόχο. Είχα δώσει μια εξήγηση. Τώρα, όλοι οι στόχοι είναι ανέφικτοι και θα έρθουν πριν σου δώσουν τη δόση, να σου λένε ότι δεν έπιασες τους στόχους, άρα να διαπραγματεύονται τα καινούργια μέτρα. Την ξέρουμε αυτή την τακτική. Όσοι έχουμε κάνει διεθνείς διαπραγματεύσεις και έχουμε παρακολουθήσει αυτές τις διαπραγματεύσεις, ξέρουμε αυτή τη λογική. Άρα, το ερώτημα είναι γιατί γίνεται. Γιατί μας αναγκάζουν να μπούμε σε αυτή τη διαδικασία. Οι στόχοι είναι προφανείς, αναφέρονται και στην ευρωπαϊκή συζήτηση. Πλέον, όλοι μιλάμε για γερμανοποίηση της Ευρώπης. Οι Γερμανοί κάνουν ένα αγώνα δρόμου -αυτό στη διεθνή πολιτική λέγεται brinkmanship- επί της κόψης του ξυραφιού για να περάσουν τις αλλαγές των συνθηκών. Γιατί, εάν περάσουν οι αλλαγές των συνθηκών, τότε η Γερμανία όχι μόνο θα είναι πιο δυνατή χώρα στην Ευρώπη, που ξέρουμε ότι το παιχνίδι παίζεται με όρους δύναμης, μετά θα έχει και το θεσμικό έλεγχο. Δηλαδή, ακόμα και όταν όλη η Ευρώπη αλλάξει άποψη, θα λένε οι Γερμανοί ότι έχουν το δικαίωμα βέτο. Και θέλετε εσείς να μπούμε σε αυτή τη διαδικασία; Σε μια διαδικασία που τουλάχιστον εγώ προσωπικά έχω πει, έχει επιβεβαιωθεί. Ό,τι έχει πει η κυβέρνηση και η τρόικα έχει διαψευστεί. Τι λέει η λογική; Μήπως δεν είναι έτσι; Εγώ σας λέω ότι δεν είναι έτσι. Ακούγονται και επιχειρήματα και από τον Υπουργό αλλά και από τον κ. Μητσοτάκη, που αντί να μας δίνει ορθολογικά επιχειρήματα, μας κουνάει το φόβο. Λέει ότι δεν θα έχουμε να πληρώνουμε τους μισθούς και συντάξεις. Διαβάζω ότι οι μισθοί και συντάξεις είναι το 50% των εσόδων του κράτους. Όταν χρεοκοπεί μια επιχείρηση, ακόμα και στο νόμο που έχουν σε όλες τις χώρες, πρώτα πληρώνονται οι εργαζόμενοι και μετά οι δανειστές, οι πιστωτές. Εδώ, θα αλλάξουμε και αυτό; Προϋπόθεση να μην μπορούν να πληρωθούν οι μισθοί και συντάξεις, είναι να πληρώνονται οι δανειστές. Και τι μας κάνανε; Μήπως σώσανε εμάς; Μας δώσανε λεφτά για να πληρώνουμε τα χρέη, τους τόκους αυτούς. Έλυσε κανένα πρόβλημα η χώρα; Διογκώνεται το χρέος μας. Άρα, αυτή η πολιτική δεν οδηγεί πουθενά.

Δεύτερη απειλή. Δεν θα έχουμε να αγοράσουμε πετρέλαιο, τρόφιμα, φάρμακα. Μήπως ζούμε στη Σοβιετική Ένωση; Έχετε δει εσείς το πετρέλαιο από το εξωτερικό να το αγοράζει το κράτος; Οι επιχειρήσεις, ο Λάτσης, ο Βαρδινογιάννης αγοράζουν. Αυτοί αγοράζουν. Δεν θα χρεοκοπήσουν αυτοί. Αυτοί θα μπορούν να αγοράσουν. Και όσο το αν μπορούν να αγοράσουν με πίστωση, αυτό ισχύει. Τα προβλήματα που έχουν από τη χρεοκοπία τα έχουμε παρόντα. Πάρτε Ελληνικές επιχειρήσεις, εάν σήμερα, που δεν είμαστε χρεοκοπημένοι, μπορούν να αγοράσουν με πίστωση από το εξωτερικό. Καμία! Άρα, μη λέτε ανοησίες. Ανοησίες είναι αυτά. Πείτε μας ορθολογικά πράγματα. Υπάρχουν συνέπειες, σοβαρότατες συνέπειες. Αλλά αυτά τα επιχειρήματα του φόβου, αντί να βοηθάνε, χειροτερεύουν την κατάσταση. Έχω πει επανειλημμένα εδώ. Ξεχνάει η κυβέρνηση ότι δεν έχουμε μόνο μεγάλο δημόσιο χρέος, έχουμε πάνω από το 100% ιδιωτικό χρέος. Ο κίνδυνος που υπάρχει είναι εγώ, που έχω το σπίτι με δάνειο, που μειώνονται τα εισοδήματά μου, δεν θα μπορώ να το κρατήσω. Θα βγω να πουλήσω ότι έχω. Αν βγει ο καθένα μας ξεχωριστά, έχει καλώς. Εάν βγούμε όλοι μαζί, τότε θα μπούμε σε ένα φαύλο κύκλο των περιουσιακών στοιχείων. Και αν συντονιστεί ο καθοδικός φαύλος κύκλος που έχουμε μπει στα εισοδήματα με το φαύλο κύκλο των τιμών των περιουσιακών στοιχείων, τότε θα τα τείχη της Ιεριχούς κατάρρευσαν από το συντονισμό. Είναι ανατροφοδοτούμενοι αυτοί οι δύο κύκλοι. Η κυβέρνηση σκεπτόμενη μυωπικά, λογιστικά, παίρνει όλα τα μέτρα για να γίνουν τα περιουσιακά στοιχεία βάρος και να ξεχυθούμε όλοι να τα πουλήσουμε. Δεν καταλαβαίνετε ότι αυτή η πολιτική δεν είναι ότι αναιρεί το πρόβλημα, είναι πολιτική που βαθαίνει το πρόβλημα. Το πρόβλημα που έχουμε είναι αποτέλεσμα και αυτής της πολιτικής. Εσείς μου λέτε να πάω εγώ να σας ψηφίσω, με το κίνδυνο της χρεωκοπίας. Μα, σας λέω, αυτή η πολιτική είναι πολιτική χρεοκοπία, είναι πολιτική που προετοιμάζει την έξοδό μας από το ευρώ.

«Ανατροπή Παπαδήμου αν πάρει νέα μέτρα»

Posted on

του Γιώργου Δελαστίκ
windows on the Balkan Peninsula
Ξεπέρασε κάθε όριο ανοχής…
η κυβέρνηση δημοκρατικής εκτροπής του μεγαλοτραπεζίτη Λουκά Παπαδήμου. Ο δοτός, μη εκλεγμένος πρωθυπουργός έχει διαψεύσει μέχρι στιγμής τις προσδοκίες των οικονομικά ισχυρών κύκλων που τον επέβαλαν, οι οποίοι είχαν την ελπίδα ότι ο Λουκάς Παπαδήμος θα κατόρθωνε να αποσπάσει σύντομα από τους Ευρωπαίους τοκογλύφους και πολιτικούς τα χρήματα των συμφωνημένων δανείων, ώστε κάποιο ελάχιστο τμήμα να καταλήξει και στα ταμεία ελληνικών επιχειρήσεων.
Αποδεικνυόμενος ανεπαρκής στην εκπλήρωση της κύριας αποστολής του, ο Λουκάς Παπαδήμος επιχειρεί να παράσχει σε άλλους τομείς χρήσιμες υπηρεσίες προς τους υποστηρικτές του.
Με απύθμενο πολιτικό θράσος, η εγκάθετη κυβέρνηση απειλεί μέσω υπουργών ή φερεφώνων της ότι θα νομοθετήσει την κατάργηση των δώρων Χριστουγέννων και Πάσχα και του επιδόματος αδείας, θα μειώ¬σει ή και θα καταργήσει εντελώς τον κατώτατο μισθό των 750 ευρώ μεικτά (καθαρά γύρω στα 600), θα καταργήσει τις ανά τριετία «ωριμάσεις» που συνεπάγονται μικρές αλλά αυτόματες μισθολογικές αυξήσεις για τους εργαζομένους, θα μειώσει τις εργοδοτικές εισφορές στα ασφαλιστικά ταμεία, ώστε να επιταχύνει την ολοκληρωτική κατάρρευσή τους και την πλήρη ιδιωτικοποίηση της ασφάλισης.
Όλα για τις τράπεζες
Αν δεν γίνουν όλα αυτά, οι δανειστές δεν θα μας δώσουν το νέο δάνειο, ισχυρίζεται η κυβέρνηση Παπαδήμου, με τον πρωθυπουργό να διακηρύσσει δημοσίως ότι γι’ αυτόν δεν υπάρχει απολύτως καμία «κόκκινη γραμμή» ανυποχώρητης υπεράσπισης οποιουδήποτε δικαιώματος του ελληνικού λαού στις διαπραγματεύσεις με τους ξένους επικυρίαρχους της πατρίδας μας, πέραν της «σωτηρίας της πατρίδας», όπως αυτός την αντιλαμβάνεται – και, βέβαια, ένας τραπεζίτης ως «πατρίδα» εννοεί, φυσικά, τις… τράπεζες!
Είναι αδιανόητο αυτό που συμβαίνει, αν το δει κανείς ψυχρά. Προσέξτε τι μας λέει η κυβέρνηση Παπαδήμου: Για να πάρει το νέο δάνειο των 90 δις ευρώ, από τα οποία τα 60 δις θα πάνε για την κεφαλαιακή αναπλήρωση και τον αφελληνισμό των ελληνικών τραπεζών, ενώ τουλάχιστον 25 δις θα πάνε κυρίως σε ευρωπαϊκές τράπεζες για την αποπληρωμή τοκοχρεολυσίων, θα πρέπει εκατομμύρια Έλληνες να υποστούν και νέα μείωση μισθών κατά 15% –σε αυτό αντιστοιχεί η κατάργηση του 13ου και του 14ου μισθού–, να δεχτούν νέα μείωση των συντάξεών τους και ουσιαστική διάλυση των ασφαλιστικών ταμείων τους, εγκαταλείποντας παράλληλα κάθε ελπίδα και δικαίωμα αύξησης των αποδοχών τους στο μέλλον, επαφιέμενοι στη φιλευσπλαχνία των εργοδοτών τους!
Είναι απίστευτο το θράσος τους. Μας θεωρούν εντελώς ηλίθιους. Προσπαθούν να τρομοκρατήσουν τα εκατομμύρια των Ελλήνων εργαζομένων να αποδεχτούν να θυσιαστούν για χάρη των τραπεζών, γιατί διαφορετικά «θα μας διώξουν από το ευρώ»!
Άμεση εκδίωξη
Τα πολλά λόγια είναι φτώχεια. Αν η κυβέρνηση Παπαδήμου αποπειραθεί να περάσει με νόμο οποιοδήποτε από τα προαναφερθέντα μέτρα, πρέπει να ανατραπεί αμέσως, χωρίς την παραμικρή καθυστέρηση! Δεν πρέπει να παραμείνει ούτε λεπτό παραπάνω στην εξουσία, υπό οποιοδήποτε πρόσχημα.
Να οδηγηθεί ταχύτατα η χώρα σε βουλευτικές εκλογές. Εκεί οι πολίτες θα αναλάβουν τις ευθύνες τους, έχοντας πλέον πλήρη επίγνωση της κρίσης και επιλέγοντας ποιο κόμμα θα ψηφίσουν βάσει των θέσεών τους για την αντιμετώπιση της κρίσης και την έξοδο από αυτή. Με τη σειρά της θα αναλάβει τις δικές της ευθύνες η νέα κυβέρνηση, η οποία θα μπορεί τουλάχιστον να ισχυριστεί ότι για τη γραμμή που θα ακολουθήσει θα έχει πρόσφατη τη λαϊκή εντολή.
Οι ανοησίες και οι γελοιότητες που ακούμε και διαβάζουμε, γιατί δήθεν δεν πρέπει να γίνουν τώρα εκλογές, δεν εκφράζουν τίποτα περισσότερο από την αγωνία των πολιτικών απατεώνων του ΠΑΣΟΚ και του μηχανισμού τους, που βλέπουν το διεφθαρμένο σύστημά τους να απειλείται με σάρωμα, όπως και της ηγεσίας του ΛΑΟΣ, η οποία διαπιστώνει ότι το όνειρο συμμετοχής στην κυβέρνηση υλοποιήθηκε μεν, αλλά το πολιτικό τίμημά του είναι βαρύτατο, όπως δείχνει η δημοσκοπική πτώση του κόμματος αυτού.
Εφιαλτικοί μήνες…
Δεν υπάρχει η παραμικρή αμφιβολία ότι η κατάσταση της ελληνικής οικονομίας είναι δραματική, ενώ παράλληλα ραγδαία επιδείνωση σημειώνεται και στην οικονομική κατάσταση της Ευρώπης. Τα δημοσιονομικά μεγέθη χειροτερεύουν και στις ΗΠΑ, στην Ιαπωνία και στον υπόλοιπο κόσμο, ειδικά σε σχέση με το δημόσιο χρέος.
Είναι σαφέστατο πλέον ότι καθαρά οικονομική λύση μέσα στο πλαίσιο της ασκούμενης νεοφιλελεύθερης πολιτικής δεν μπορεί να υπάρξει ούτε εδώ ούτε στην Ευρώπη. Απαιτούνται πολιτικές αποφάσεις αλλαγής της οικονομικής πολιτικής στο πλαίσιο του συστήματος, γιατί αλλιώς σε λίγο το ίδιο το σύστημα θα αποσταθεροποιηθεί από το χάος, τη φτώχεια και τη δυστυχία που προκαλεί. Οι πολιτικοί και όχι οι τραπεζίτες καλούνται να λύσουν τα οικονομικά προβλήματα – και δεν εννοούμε, βεβαίως, πολιτικούς που δρουν ως όργανα του τραπεζικού συστήματος.
Είναι ανόητο, επίσης, να καλείται ο ελληνικός λαός να αποδεχτεί ανείπωτες θυσίες χάριν της παραμονής της χώρας στο ευρώ, όταν κανένας πλέον δεν είναι απολύτως σίγουρος για την επιβίωση του κοινού νομίσματος.
Οι μήνες που έρχονται θα είναι εφιαλτικοί για ολόκληρη την Ευρώπη και ειδικά την Ευρωζώνη, όχι μόνο για την Ελλάδα.
Το ευρωπαϊκό τραπεζικό σύστημα είναι μια «φούσκα». Μέσα στο 2012 οι ευρωπαϊκές τράπεζες πρέπει να βρουν λεφτά για να αποπληρώσουν περίπου 725 δις ευρώ σε δάνεια που λήγουν.
Κανένας δεν μπορεί να τους δώσει, εκτός από την Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα, η οποία μέσα σε μία και μόνη ημέρα, την Τετάρτη 21 Δεκεμβρίου, έδωσε μισό τρισεκατομμύριο (!) ευρώ σε 523 ευρωπαϊκές τράπεζες για τρία χρόνια με εξευτελιστικό επιτόκιο μόλις 1%! Μάλιστα, τον άλλο μήνα, το Φεβρουάριο, η ΕΚΤ θα ξαναμοιράσει λεφτά στις τράπεζες της Ευρώπης.
Οι πλούσιες χώρες χρωστούν
Τα απερίγραπτα χρέη των τραπεζών συνοδεύονται από την αστρονομική εκτόξευση του δημόσιου χρέους των χωρών, το οποίο σε παγκόσμιο επίπεδο υπολογίζεται ότι στα τέλη του 2011 ανήλθε στα 55 τρις δολάρια.
Το πρώτο σοκ από την ανάλυση αυτού του χρέους προκύπτει από τη διαπίστωση ότι το μισό και κάτι παραπάνω από αυτό το κολοσσιαίο ποσό το χρωστούν οι… δύο ισχυρότερες οικονομίες του κόσμου – οι ΗΠΑ και η Ιαπωνία!
Οι Αμερικανοί χρωστούν 15 τρις δολάρια και οι Γιαπωνέζοι 13 τρις, ενώ άλλα 13 τρις δολάρια χρωστά η ΕΕ συνολικά. Με άλλα λόγια, οι τρεις πλουσιότεροι οικονομικοί πόλοι του πλανήτη χρωστούν το 75% του παγκόσμιου χρέους! Τα πλούσια κράτη, δηλαδή, είναι αυτά που χρωστούν, όχι τα φτωχά, όπως θα φανταζόταν κανείς αυθόρμητα.
Αλλά και μέσα στην ίδια την Ευρωζώνη οι τρεις πλουσιότερες χώρες της (Γερμανία, Γαλλία, Ιταλία) πρέπει να δανειστούν μέσα στο χρόνο 1,15 τρις ευρώ, όταν οι υπόλοιπες δεκατέσσερις θα δανειστούν 0,35 τρις! Και πάλι οι πλούσιοι, δηλαδή, έχουν τα πολλά χρέη!
Μέσα στο 2012, οι ΗΠΑ, η Ιαπωνία και οι τρεις πλουσιότερες χώρες της Ευρωζώνης που προαναφέρθηκαν πρέπει να δανειστούν… 7 τρις δολάρια για να πληρώσουν ληξιπρόθεσμα χρέη!
Οι δύο κρίσιμες αλλαγές
Το 2012 θα είναι πολύ κρίσιμη χρονιά. Θα δουν πολλά τα μάτια μας. Υπάρχουν, όμως, τουλάχιστον δύο κρίσιμα ζητήματα, στα οποία, αν δεν αλλάξει η ευρωπαϊκή πολιτική, η επιδείνωση της κατάστασης ενδέχεται να προσλάβει εκρηκτικές διαστάσεις. Η λύση και στα δύο είναι πολιτική.
Πρώτον, δεν είναι δυνατόν να συνεχιστεί αυτή η κατάσταση με την ΕΚΤ να δανείζει τρισεκατομμύρια στις τράπεζες και την ίδια στιγμή να αρνείται να δανείσει απευθείας τα κράτη της Ευρωζώνης και της ΕΕ. Ή το Βερολίνο θα αποδεχτεί να δανείζει η ΕΚΤ τις χώρες για πολλά χρόνια με χαμηλό επιτόκιο ή το ευρώ θα διαλυθεί.
Δεύτερον, δεν είναι ανεκτό η ΕΚΤ να δίνει τρισεκατομμύρια στις ευρωπαϊκές τράπεζες κι αυτές να μην τα διοχετεύουν στις επιχειρήσεις και στους πολίτες της ηπείρου, κρατώντας τα για να καλύπτουν τις αβυσσαλέες «μαύρες τρύπες» τους και να παίζουν τυχοδιωκτικά παιχνίδια για να «ξελασπώσουν» ή να προσποριστούν υπερκέρδη.
Χωρίς τις αλλαγές αυτές, οικονομι¬κή ασφυξία απειλεί χώρες και λαούς της  Ευρωζώνης.

Δημοσιεύτηκε στο περιοδικό «Επίκαιρα» στις 12/1/12

Στις πύλες της φωτιάς…

Posted on Updated on


To ντοκιμαντέρ για την απεργία των Χαλυβουργών δημιουργήθηκε από την ομάδα «Διακόπτες» στο πλαίσιο της «Συνέλευσης Σωματείων Βάσης, εργατικών ομάδων και συνελεύσεων, άνεργων, εργαζόμενων» και προβλήθηκε στην εκδήλωση αλληλεγγύης που πραγματοποιήθηκε στην ΑΣΟΕΕ στις 21 Δεκεμβρίου, 2011.

Σήμερα 13 Ιανουαρίου 2012 στις 18:00, στα Προπύλαια, συναυλία αλληλεγγύης στην απεργία των χαλυβουργών.

Στο μεταξύ επεκτείνεται ο αγώνας των χαλυβουργών περισσότερα στο

radiobubble

Ρεπορτάζ από τη Γερμανία …

Posted on

mirrorΡεπορτάζ από τη Γερμανία

της Νάντιας Βαλαβάνης

«Τι είναι καπιταλισμός; Ένα σύστημα όπου η μεγάλη πλειοψηφία του κόσμου δουλεύει για να πλουτίζουν λίγοι… Μην ακούτε τους «επενδυτές» που λένε: “Έβαλα τα λεφτά μου να δουλέψουν.” Δεν είναι τα λεφτά που δουλεύουν, αλλά τα εκατομμύρια οι άνθρωποι… Ο ιδιωτικός πλούτος είναι ληστεία. Γιατί κανείς στον κόσμο δε μπορεί να ισχυριστεί ότι δούλεψε τόσο πολύ, ώστε ν΄ αποκτήσει 1 δις ευρώ. Πολλοί άλλοι άνθρωποι δούλεψαν γι΄ αυτό… Όσο για την κερδοσκοπία, είναι όπλο μαζικής καταστροφής. Ξεκινώντας απ’ όποιον σπεκουλάρει με τα τρόφιμα και οδηγεί ανθρώπους στην πείνα, οι σπεκουλαδόροι πρέπει να εξαφανιστούν από προσώπου γης. Ο απορρυθμισμένος κόσμος των τραπεζών είναι μια τάξη ανελευθερίας. Εμείς παλεύουμε για μια τάξη ελευθερίας.»
Ο ΄Οσκαρ Λαφοντέν είπε και τα παραπάνω, συνδυασμένα μεταξύ πολλών άλλων και με το αίτημα αύξησης στα 10 ευρώ του γερμανικού κατώτερου ωρομίσθιου, παγωμένου εδώ και μια δεκαετία στα 6,5, ως βασικής πράξης αλληλλεγγύης απέναντι στους Έλληνες εργαζόμενους, εφόσον, όπως εξήγησε στους συγκεντρωμένους, τα ελληνικά ελλείμματα σχετίζονται άμεσα με τα γερμανικά πλεονάσματα, που οφείλονται πριν απ’ όλα στο μεγάλο ντάμπινγκ του κόστους εργασίας στη Γερμανία. Απευθυνόταν σε 2.000 ανθρώπους μες στη νυχτερινή παγωνιά στις 18.11.2011 στην ανοιχτή συγκέντρωση του Die Linke με θέμα «Όχι στη δικτατορία των χρηματιστικών αγορών.» Τόπος, η (μισή) Πλατεία της παλιάς αυτοκρατορικής Όπερας στο κέντρο του «Τετράγωνου των Τραπεζών» στη Φρανκφούρτη, με τους ουρανοξύστες της Deutche Bank και των άλλων γερμανικών τραπεζών, της ΕΚΤ και του Χρηματιστήριου ολόγυρα: Στην καρδιά όχι του γερμανικού, αλλά του ευρωπαϊκού καπιταλισμού, όπως με διόρθωσε ο Κώστας Παπουτσάκης, από τους επικεφαλής του Συνδικάτου των Δημοσίων Υπαλλήλων Verdi και του κόμματος της γερμανικής αριστεράς Die Linke στο Κρατίδιο της Έσσης.
Ήταν μια πολύ ζεστή συγκέντρωση, με άμεση ανταπόκριση, συνθήματα, χειροκροτήματα, γέλια όχι μόνο για ό,τι έλεγε ο Λαφοντέν, με τον οποίο φαίνεται να διαθέτουν μια πολύ στενή σχέση, αλλά και με τους υπόλοιπους ομιλητές. Ιδιαίτερα χειροκροτήθηκε η αναφορά στελέχους του κινήματος ειρήνης στη Deutsche Bank ως τη «μεγαλύτερη εγκληματική οργάνωση του κόσμου», από την εποχή που χρηματοδοτούσε τους ναζί και τον πόλεμο, ενώ η μητρική της IG Farben παρήγαγε το Cyclon-B για τους θαλάμους αερίων, διαχρονικά έως σήμερα, που διαθέτει μέχρι και μερίδιο στην εταιρεία του πυρηνικού εργοστάσιου της Φουκουσίμα. Και όχι μόνο οι πυκνές αναφορές του Λαφοντέν στην Ελλάδα, αλλά και η δική μου ομιλία αμέσως πριν για ό,τι βιώνουμε εδώ και για το κίνημα που αναπτύσσεται – με είχαν καλέσει να μιλήσω ως «Ελληνίδα δημοσιολόγο» – συνάντησε την ίδια θερμή υποδοχή (κι έπεσε γέλιο, όταν παρομοίασα την αντίδραση της Τρόικα στο δημοψήφισμα με αυτή που περιγράφει ο Μπρεχτ: «Δε θα ήταν ευκολότερο για την κυβέρνηση να διαλύσει το λαό και να εκλέξει έναν άλλο;»).
Ωστόσο οι ίδιοι άνθρωποι γιούχαραν κάθε τόσο – αυτούς που άφηναν λιμουζίνες στην άλλη μισή πλατεία, μπροστά στα σκαλιά της Όπερας: Κυρίες με γούνες και μακριές τουαλέτες και μαυροκουστουμάτους συνοδούς. Μέσα στην Όπερα δινόταν δείπνο των «Ευρωπαίων τραπεζιτών» με οικοδεσπότες τον Πρόεδρο της Deutsche Bank Άκερμαν και τον Πρόεδρο της ΕΚΤ Μάριο Ντράγκι. Το πανό στην είσοδο της Όπερας το ανέφερε ως «Νύχτα τέχνης και κουλτούρας»: Οι τραπεζίτες ξέρουν καλύτερα απ’ όλους τι ύψιστη εκδήλωση κουλτούρας είναι το φαί… Κι όπως λέει κι η Όπερα της πεντάρας: «Πρώτα η μάσα / κι η ηθική μετά.»
Ο Λαφοντέν απευθυνόταν κατευθείαν σε αυτούς που ανέβαιναν γιουχαϊζόμενοι τα σκαλιά, αλλά και στους άντρες της Υπηρεσίας Προστασίας του Συντάγματος (ΕΥΠ), που κατέγραφαν (επισήμως κι όχι κρυφά, όπως στην Ελλάδα) μια πολιτική δραστηριότητα κόμματος του Κοινοβουλίου.
Μετά τη συγκέντρωση με πλησίασε μια ομάδα ανθρώπων από οργανώσεις της γερμανικής εξωκοινοβουλευτικής Αριστεράς, ανάμεσα τους και εκλεγμένοι συνδικαλιστές του Συνδικάτου Μετάλου και του Συνδικάτου της Μερτσέντες-Μπεντς στη Βρέμη, και μου χάρισαν μια πραγματικά εντυπωσιακή έκδοση με τίτλο: «Ζήτω η Ελλάδα – Απαλλοτριώστε τη Deutsche Bank και ΣΙΑ». Σε αυτή κατέγραφαν με φωτογραφίες την ταυτόχρονη δράση με αυτό το σύνθημα στις 7 Ιουλίου 2011 μέσα κι έξω από υποκαταστήματα της μεγαλύτερης γερμανικής τράπεζας σε δεκάδες μεγαλύτερες και μικρότερες γερμανικές πόλεις. Η κεντρική δράση αποτυπώνεται στο εξώφυλλο: Με ένα τεράστιο πανώ «Ζήτω η Ελλάδα κλπ» περικύκλωσαν τον κεντρικό ουρανοξύστη της D.B. στη Φρανκφούρτη, ακριβώς απέναντι μας. Μήπως ακούσαμε κάτι γι΄ αυτό στην Ελλάδα;

«Γερμανία, δύο κόσμοι»: μερίσματα-ρεκόρ…Dem Deutschen Volke

Η Γερμανία είναι λίγο μεθυσμένη, την αισθάνεσαι να πάλλει υπό τις αντιθέσεις του συστήματος. Ένας δημοσιογράφος της Handelsblatt (22.11.2011) έγραψε χαρακτηριστικά: «Οι Γερμανοί επιχειρηματίες ζουν σε δύο κόσμους. Στον ένα βασιλεύουν οι λέξεις “κρίση” και “φόβος ύφεσης”. Στον άλλο πολλές γερμανικές επιχειρήσεις θα μοιράσουν την Πρωτοχρονιά τα κέρδη τους στους μετόχους.»
Και θα μοιράσουν μερίσματα-ρεκόρ, τα δεύτερα ψηλότερα στη μεταπολεμική Γερμανία, καθώς σπάνια είχαν τόσο ψηλά κέρδη όσο το (καταστροφικό για την υπόλοιπη Ευρωζώνη) 2011: Μόνο οι 30 επιχειρήσεις του Δείκτη DAX θα μοιράσουν 27,1 δις ευρώ! Μήπως όμως ο βασιλιάς τρελάθηκε; Όπως παρατηρεί η κατεξοχήν εφημερίδα του γερμανικού μεγάλου κεφάλαιου, δε θα μοιράσουν έως 50% των καθαρών κερδών για να επενδύσουν τα υπόλοιπα, όπως κάνει κάθε νοικοκυρεμένη επιχείρηση. Η Deutsche Telekom (ΟΤΕ) μοιράζει στους μετόχους σχεδόν όλα τα κέρδη της, 3 δις. Η αντασφαλιστική Munich Re, που φέτος πλήρωσε μέχρι και τη Φουκουσίμα, με κέρδη 800 εκ., θα μοιράσει 1,1 δις. Και οι υπόλοιποι μοιράζουν πάνω από 70%… Και τι θα μοιράσουν την Πρωτοχρονιά του 2013; αναρωτιέται η καλή εφημερίδα. Υπάρχει η υποψία ότι «ο βασιλιάς των μερισμάτων τότε θα σταθεί γυμνός…»
Άμεσο αποτέλεσμα; Άνοδος της ζήτησης για είδη πολυτελείας και άνοδος των διαθέσιμων για σπέκουλα. Και αποεπένδυση, καθώς την ίδια ώρα η Μπούντεσμπανκ προειδοποιεί για «σκληρό 2012», με ανάπτυξη 0,5% – δηλαδή για κίνδυνο στασιμότητας ή και ύφεσης. Και ο τρέχων δείκτης λιανικού εμπορίου κρούει τον κώδωνα του κινδύνου για τις γερμανικές εξαγωγές με προορισμό το λιανικό εμπόριο: Με τις χώρες της Ευρωζώνης να περνούν όλες σήμερα σε άγρια λιτότητα, το 2011 ο δείκτης λιανικού εμπορίου στο σύνολο της (συμπεριλαμβανομένης και της Γερμανίας) αυξήθηκε λόγω πληθωρισμού κατά 0,8% ως προς την αξία, ο όγκος του όμως μειώθηκε κατά 2,3%…

«Γερμανία, διχασμένη χώρα»: …και απολύσεις-ρεκόρ

Κι έτσι η ίδια εφημερίδα στις 25/26.11.2011 μιλά για «Γερμανία, διχασμένη χώρα»: Η ΝΟΚΙΑ θα απολύσει 17.000 εργαζόμενους μέχρι τέλους 2013, οι 3.500 στη Γερμανία. Η Εταιρεία Ηλεκτρισμού Εόν, που στηρίζεται στην πυρηνική ενέργεια, θα απολύσει 11.000 από τους 80.000 εργαζόμενους της, οι 6.500 στη Γερμανία. Η Deutsche Telekom ανάγγειλε άλλες 1.500 απολύσεις μέχρι τέλους του χρόνου. Η δεύτερη μεγαλύτερη γερμανική τράπεζα, η Kommerzbank, που το 2008 αγόρασε με τα χρήματα των Γερμανών φορολογούμενων την προβληματική Dresdnerbank, θα απολύσει 9.000 μέχρι τέλους 2013, τους 1.350 άμεσα από τα κεντρικά της στη Φρανκφούρτη, δηλ. από τον ουρανοξύστη που βλέπαμε φωτισμένο σαν δέντρο μέσα στο σκοτάδι στην συγκέντρωση κ.ο.κ. Ο Γερμανικός ΟΑΕΔ υπολογίζει ότι μέσα στον επόμενο χρόνο θα χαθούν μισό εκατομμύριο θέσεις πλήρους απασχόλησης.
Ως ενδεικτικό του τέλους του «θαύματος της απασχόλησης» θεωρείται η άνοδος των προσωρινά απασχολούμενων – 900.000 άνθρωποι το φθινόπωρο, νούμερο ιστορικά πρωτοφανέρωτο. Όμως το «θαύμα» δεν πρέπει να ήταν τόσο ουσιαστικό: Λόγω κυρίως της ψηλότερης ανεργίας, οι κάτοικοι του Βερολίνου έχουν την μεγαλύτερη υπερχρέωση ανάμεσα στις μεγάλες Γερμανικές πόλεις – 12,32%. Εδώ τα χρέη δύσκολα θ’ αποδωθούν σε «υπερκαταναλωτική μανία», καθώς ο ταξικός χαρακτήρας τους είναι ξεκάθαρος: Στις δύο παραδοσιακότερες εργατικές περιοχές του, το Βέντιγκ και τη Νόικελν, είναι υπερχρεωμένος 1 στους 5 ανθρώπους (και τα μωρά μαζί)!

Η «θεραπεία Σρέντερ»Teilerforg

Το γερμανικό μεγάλο κεφάλαιο κατάφερε να κάνει το «εξαγωγικό θαύμα», που οδήγησε στα γερμανικά πλεονάσματα, με ένα πελώριο ντάμπινγκ του μισθού εργασίας, που εσωτερικοποιούσε τον πυρήνα της πολιτικής του νεοφιλελευθερισμού: Την τελευταία δεκαετία αυτό στηρίχτηκε στη «θεραπεία Σρέντερ», δηλ. στην Ατζέντα 2010 και στη νομοθεσία Hartz-IV, για τα οποία η Μέρκελ έχει εκφράσει δημόσια την ευγνωμοσύνη της απέναντι στον επικεφαλής της τότε κυβέρνησης Σοσιαλδημοκρατών-Πρασίνων. (Ο τελευταίος θέσπισε και τις δύο νομοθετικές ρυθμίσεις το 2001 με τη φράση: «Στην κοινωνία μας δεν υπάρχει δικαίωμα στην τεμπελιά».) Μέσω αυτών των «μεταρρυθμίσεων»: O εργατικός μισθός παραμένει παγωμένος επί μια δεκαετία. Oι αμοιβές μετατοπίστηκαν εγγύτερα στο κατώτατο ωρομίσθιο. Oι επιδοτούμενοι άνεργοι βρίσκονται σε καθεστώς διαρκούς εκβιασμού προκειμένου να δεχτούν δουλειές άσχετες με την ειδικότητα τους, ανάμεσα τους και τις λεγόμενες «δουλειές του 1 ευρώ», όπου π.χ. ένας πτυχιούχος για να μη χάσει την επιδότηση είναι υποχρεωμένος να δουλέψει στην υπηρεσία καθαριότητας ενός Δήμου με αμοιβή 1 ευρώ και ο ΟΑΕΔ συμπληρώνει το υπόλοιπο ποσό μέχρι του ύψους του επιδόματος ανεργίας. H εσωτερική ζήτηση αποτελματώθηκε. Aνέβηκε η ηλικία συνταξιοδότησης και το κοινωνικό κράτος μπήκε σε πορεία αποδόμησης.
Οι «μεταρρυθμίσεις» που εισάγονται σήμερα με το ζόρι στην Ευρωζώνη αποτελούν αντίγραφα της «θεραπείας Σρέντερ», πρότυπο πλέον για όλη την Ευρώπη. Οι ίδιες οι εφημερίδες, όμως, του μεγάλου κεφάλαιου στη Γερμανία αναγνωρίζουν ότι για να «αποδώσουν» από την άποψη της κερδοφορίας όσο και των πολιτικών απασχόλησης, η χώρα θα πρέπει να βρίσκεται σε πορεία ανάπτυξης. Ενώ στην Ελλάδα, επιπλέον, δοκιμάζονται νέα, επιπρόσθετα καταστροφικά μέτρα εν είδει κοινωνικής μηχανικής: με στόχο να βγουν συμπεράσματα για το ποια απ’ αυτά μπορούν να επεκταθούν και στις υπόλοιπες χώρες.
Τα δύο πρώτα απλοϊκά ερωτήματα είναι:
Αν σε όλα τα κράτη-πελάτες των γερμανικών εξαγωγών στην Ευρώπη εφαρμοστούν άγρια προγράμματα λιτότητας και κατ’ επέκταση περιοριστεί η εσωτερική ενεργή ζήτηση, τι επίδραση θα έχει αυτό στις γερμανικές εξαγωγικές δραστηριότητες;
Κι αν όλοι καταφέρουν να χειραγωγήσουν την εργατική τάξη τους στα πρότυπα της Γερμανίας και της «θεραπείας Σρέντερ», δηλαδή «να παράγουν περισσότερα, να δουλεύουν περισσότερες ώρες και να αμείβονται λιγότερο», δε θα χάσουν οι γερμανικές επιχειρήσεις το τόσο διαφημιζόμενο «ανταγωνιστικό πλεονέκτημα» τους;
Εκτός αν εννοούν ότι στην πραγματικότητα, μέσα από «ζώνες ειδικού μισθολογικού και φορολογικού καθεστώτος» σε διάφορες Ευρωπαϊκές χώρες, θα είναι η Γερμανία αυτή που θα κάνει κι από εδώ τις εξαγωγές…
της Νάντιας Βαλαβάνης
Το παραπάνω κείμενο δημοσιεύτηκε σε δύο συνέχειες,
τις Δευτέρες 5.12.2001 και 12.12.2011, στην εφημερίδα
ΠΑΤΡΙΣ του Ηρακλείου.

πηγή:Αριστερό Βήμα

Ποίοι μας κυβερνάνε στην Ενωμένη Ευρώπη…

Posted on

ο μοναχός ο άνθρωπος είναι δέντρο...Τη μέρα που υπογράφονταν στο Ζάππειο η ένταξή μας μου πήραν μια συνέντευξη τα μέσα ενημερώσεως, τα ευρωπαϊκά.
Όμως δεν βρήκανε τις απαντήσεις μου ευχάριστες και διασκεδαστικές για το κοινό τους που βλέπει τηλεόραση το βράδυ, στις εννιά, και φυσικά δεν μεταδώσαν την συνέντευξή μου. Εκεί, όπως θα διαπιστώσατε, «σέβονται» το κοινό. Αφού τ’ αποβλακώσαν πρώτα, τώρα εννοούν να το υπηρετούν πιστά και να το διασκεδάζουν). […]
Ερώτηση (από τον συνεργάτη του Ραδιοφωνικού σταθμού του Λουξεμβούργου):
Τι κατά την γνώμη σας θα βρείτε στην Ευρώπη όταν στο μέλλον ενωθεί;
Επιτρέψτε μου νάμαι προσωπικός σ’ αυτή μου την απάντηση, τους είπα. Και πρώτ’ απ’ όλα, το ‘τρομαχτικό, σε υπερμεγέθη παρουσία με εκπροσώπους τον ‘Ειτς Πι Λόβκραφτ, τον Έντγκαρ Άλλαν Πόε και τον Κάρολο Μπωντλαίρ. Μετά, μια ευρωπαϊκή ταυτότητα για απογευματινούς περιπάτους, ιδίως τις Κυριακές, πότε στο Κιρινάλε, ή στην Πλατεία Βαντόμ και πότε στη Σεβίλλη. Τέλος. Ένα ευρωπαϊκό κοιμητήριο για μια εφησυχασμένη δημοκρατική μας αποχώρηση σαν έρθει η ώρα μας που λένε. […]
Αυτός απ’ τη Γερμανική τηλεόραση μου λέει ξαφνικά:
Νιώθετε Έλληνας, για Ευρωπαίος;
Τι ερώτημα, σκέφτομαι.
Και βέβαια του απαντώ Έλληνας, αν αυτό σημαίνει Ευρωπαίος. Κι Ευρωπαίος, αν αυτό συμπεριλαμβάνει την Ελληνικότητά μου.
Σας ενδιαφέρει η ελληνική σας ιθαγένεια; Μου κάνει αυτός από το Λουξεμβούργο.
Του απαντώ: Αν με εξουθενώσετε, όχι. Ή τουλάχιστον θα μ’ ενδιαφέρει όσο ενδιαφέρει ένα φυλακισμένο στο Άουσβιτς, αν είναι απόγονος του Μεγαλέξαντρου ή του μεγάλου Τσέγκις Χαν. Αν πάλι μείνω ελεύθερος, η ελληνική μου ιθαγένεια θάναι μια πραγματικότητα που δεν θάμαι σε θέση να την αρνηθώ, έτσι καθώς θάναι συνυφασμένη με τη γλώσσα και με την προσωπική μου ιστορία. Το μόνο που μπορώ να ελπίζω είναι να γίνει μια αλήθεια και για σας.
Ερώτηση: Ποιοι θα μας κυβερνήσουνε μελλοντικά, στην Ενωμένη Ευρώπη;
Κι απάντησα: Ελπίζω για τους επερχόμενους, μια δημογεροντία του πνεύματος κι όχι η άγια κι αποστολική οικογένεια του πρίγκηπος Φρανκενστάιν. […] (15/8/1979)
ΜΑΝΟΣ ΧΑΤΖΙΔΑΚΙΣ, «ΤΑ ΣΧΟΛΙΑ ΤΟΥ ΤΡΙΤΟΥ», Εκδόσεις Εξάντας

που πας καραβάκι με τέτοιους καπεταναίους;

Posted on Updated on

Έτσι το φέρνουν οι καιροί
κι οι βουρλισμένοι χρόνοι,
ο καπετάνιος στο πανί,
κι ο ναύτης στο τιμόνι

(αν όχι τώρα πότε;)

picture-005

ζωγραφίζει η Κωνσταντίνα

Το θέμα δεν είναι ποιος, αλλα τι;

Posted on

του Γιάννη Κιμπουρόπουλου

ΟΙ ΟΜΟΡΦΕΣ συγκυβερνήσεις όμορφα καίγονται… Η κυβέρνηση Παπαδήμου λογικά πρέπει να διεκδικεί παγκόσμιο ρεκόρ στην ταχύτητα φθοράς της στην κοινή γνώμη. Μέσα σε τέσσερις εβδομάδες -σκάρτες- το όποιο δημοσκοπικό της πλεονέκτημα εξανεμίστηκε. Οι κυβερνητικοί εταίροι συμπεριφέρονται σαν εν διαστάσει σύζυγοι που απλώς είναι αναγκασμένοι να συγκατοικούν για τα μάτια των γειτόνων -εν προκειμένω της τρόικας. Αλλά και οι τροϊκανοί κυκλοφορούν από υπουργείο σε υπουργείο σαν να μην περιμένουν τίποτα απ’ αυτή την κυβέρνηση. Μόνο ο ίδιος ο Λ. Παπαδήμος και οι πιο στενοί του συνεργάτες πασχίζουν να σώσουν τα προσχήματα.

ΤΟ ΣΗΜΑΝΤΙΚΟΤΕΡΟ αποτέλεσμα αυτής της εξέλιξης είναι πώς καταρρέει η επιχείρηση ανάκτησης της εμπιστοσύνης της κοινής γνώμης στο σύστημα διακυβέρνησης μέσα από δύο ιδεολογήματα: τη διακομματική συνεργασία -είτε στο όνομα της συναίνεσης του αστικού χώρου είτε στο όνομα της «εθνικής ενότητας»- και τον ρόλο των τεχνοκρατών ως εναλλακτικής λύσης στην «ανικανότητα των πολιτικών».

ΓΙΑ ΤΟ ΔΕΥTΕΡΟ σκέλος, αυτό της υπεροχής των τεχνοκρατών έναντι των πολιτικών, ας κρατήσουμε μια πισινή, μιας και το σχετικό εγχείρημα δεν έχει πει την τελευταία του λέξη. Ούτε στη γειτονική Ιταλία, όπου το πείραμα επιδεικνύει σχετική αντοχή, αλλά ούτε εδώ, όπου οι πρωταγωνιστές της «τεχνοκρατικής λύσης» λειτουργούν προς το παρόν με τακτ και αυτοσυγκράτηση και δεν έχουν ξεδιπλώσει τα ενδεχόμενα αυτόνομα πολιτικά τους σχέδια.

ΤΟ ΠΡΩΤΟ στοιχείο αυτής της διπλής, ραγδαίας κατάρρευσης, όμως, έχει μια πολλαπλή χρησιμότητα για την κοινωνία. Πρώτα απ’ όλα γιατί αποσταθεροποιεί ένα σταθερό αξίωμα της εγχώριας ολιγαρχίας τα τελευταία χρόνια, και πολύ περισσότερο στη διάρκεια της διετούς κρίσης, ότι η απάντηση στην κρίση του πολιτικού συστήματος, στην εξαχρείωση και την αναξιοπιστία των κομμάτων εξουσίας είναι η υπέρβαση του ανταγωνισμού τους, η συνεργασία τους πάνω στους «εθνικούς στόχους».
Ποτέ δεν μπήκαν στον κόπο να απαντήσουν οι υποστηρικτές αυτής της άποψης πώς η άθροιση τόσο κακών συντελεστών μπορεί να αποδώσει καλό άθροισμα, αλλά σημασία έχει ότι η κοινή γνώμη αποδεσμεύεται γρήγορα απ’ αυτή την ψευδαίσθηση.

ΑΚΟΜΗ μεγαλύτερη σημασία, όμως, έχει το γιατί διαλύεται αυτή η ψευδαίσθηση. Διαλύεται όχι μόνο γιατί επιβλήθηκε πραξικοπηματικά, ερήμην της κοινωνίας και με πρωτοφανείς εκβιασμούς, αλλά και γιατί η νέα μορφή δεν έλυσε το πρόβλημα του περιεχομένου. Και υπό «εθνική» συγκυβέρνηση η κοινωνία εξακολουθεί να απειλείται και να τρομοκρατείται με ίδιας ποιότητας και ταξικής έμπνευσης μέτρα κατά του λαϊκού εισοδήματος, της απασχόλησης, των δημοσίων αγαθών.
Το συμπέρασμα στο οποίο καταλήγει ένα διευρυνόμενο κομμάτι της κοινωνίας είναι το εξής απλούστατο: το ζήτημα δεν είναι ποιος, αλλά τι. Το θέμα δεν είναι ποιος, με ποιους συμμάχους και ποιες συνεργασίες κυβερνά, αλλά με ποια πολιτική. Αυτό το απλοϊκό ερώτημα είναι μια χρήσιμη επένδυση στο εγγύς μέλλον, όταν οι εκλογές και η αδυναμία της αυτοδυναμίας θα καταστήσουν πάλι επίκαιρες τις περί συναίνεσης των «εθνικών δυνάμεων» φλυαρίες.

ΤΟ ΙΔΙΟ ερώτημα, πάντως, μπορεί να τεθεί (και θα τεθεί) από την κοινή γνώμη και στην άλλη πλευρά του πολιτικού συστήματος, αυτή που κατά τεκμήριο βρίσκεται στο πλευρό της λαϊκής πλειοψηφίας. Δηλαδή στην αριστερά. Το θέμα της συνεργασίας της ως εναλλακτικής λύσης στην πολιτική της κοινωνικής καταστροφής και της ανεξέλεγκτης χρεοκοπίας τίθεται από πολλούς πόλους της, καταγράφεται ως αίτημα από ένα σημαντικό τμήμα της κοινής γνώμης και τροφοδοτεί συγκεκριμένες, παράλληλες (και προς το παρόν ασύμπτωτες) πρωτοβουλίες και κινήσεις.
Ωστόσο κινδυνεύει να βρεθεί στον ίδιο παρονομαστή αποτυχίας και απόρριψης με αυτόν του αστικού σχεδίου «εθνικής συναίνεσης» αν δεν απαντά στο μονοσύλλαβο ερώτημα: «Τι;» «Τι θα κάνετε εσείς», τι θα έκανε μια κυβέρνηση της αριστεράς αν ο δημοσκοπικός αέρας της διαμαρτυρίας την έφερνε μια ανάσα από την κυβερνητική εξουσία;
Τι θα έκανε τώρα, τι θα έκανε αν υλοποιούνταν το σενάριο της «ολικής καταστροφής», με ανεξέλεγκτη χρεωκοπία, ανεξέλεγκτο διωγμό από το ευρώ, άτακτη επιστροφή στη δραχμή και σε ένα διεθνές περιβάλλον ολικής επαναφοράς στο 1929 και σε μια νέα Μεγάλη Ύφεση;

ΠΡΟΣΩΠΙΚΩΣ έχω εκτεθεί αρκετά υποστηρίζοντας το επιθυμητό και το εφικτό της συνάντησης των τριών πόλων της αριστεράς, με όλους τους αυτοπροσδιορισμούς και τις ιδιαιτερότητές τους, σε μια θαρραλέα συνεργασία υπέρ της κοινωνίας. Κακά τα ψέματα, όμως, το θέμα είναι κι εδώ όχι μόνο το ποιος (και με ποιους), αλλά το τι (και για ποιους).
Και οι απαντήσεις που αποσπασματικά δίνονται από επίσημα αριστερά χείλη συχνά θυμίζουν εκθέσεις ιδεών και δεν μου εμπνέουν μεγάλη αισιοδοξία
από την Αυγή και το Αριστερό βήμα

τα επιχειρήματα του κλασικού εργοδότη περί απεργίας και η απάντηση

Posted on

Η 48ωρη απεργία των τεχνικών(ΕΤΕΡ) και στον ραδιοσταθμό στο Κόκκινο 105,5 έδειξε πως εννοούν μερικοί «σύντροφοι» στην Αριστερά την λέξη ΑΠΕΡΓΩ .
διαβάστε τις επιστολές που ακολουθούν…

ΑΥΓΗ
Ημερομηνία δημοσίευσης: 24/07/2011
Όλο το Κόμμα, με αναλυτικό τρόπο, γνωρίζει τη δύσκολη οικονομική κατάστασή μας. Το ίδιο και οι εργαζόμενοι στην «Αυγή» και το «Κόκκινο». Κατά κύριο λόγο η παρούσα κατάσταση οφείλεται στη μείωση της κρατικής χρηματοδότησης κατά 30% από το 2010 και μετά και στην ανάγκη να μειωθεί το χρέος του Κόμματος από τραπεζικό δανεισμό. Έχουν παρθεί μέτρα μείωσης των δαπανών και αύξησης των εσόδων ώστε το Κόμμα να μην εξαρτάται από την κρατική χρηματοδότηση. Πρόκειται για μια μεγάλη οργανωτική και πολιτική προσπάθεια που με ευθύνη έχουμε αναλάβει και η οποία ήδη αποδίδει καρπούς. Η προσπάθεια αυτή στηρίζεται και στην κατανόηση και βοήθεια των εργαζομένων στο Κόμμα, την «Αυγή», το «Κόκκινο» και των 15 επαγγελματικών στελεχών. Η συντριπτική πλειοψηφία των εργαζομένων, παρά τις δυσκολίες, οικονομικές και οικογενειακές, δίνει απλόχερα αυτή τη βοήθεια. Στις αρχές Ιουλίου η Ένωση Τεχνικών (ΕΤΕΡ) αποφάσισε να διεκδικήσει τα δεδουλευμένα των 8 μελών της στο «Κόκκινο» με απεργία. Στη συνέλευση όλων των εργαζομένων στο «Κόκκινο» παρουσιάστηκε για άλλη μια φορά το σύνολο της κατάστασης και ζητήθηκε επιπλέον ανοχή και αντοχή. Έγινε και συνάντηση με το Προεδρείο της ΕΤΕΡ, όπου συμφωνήθηκε εγγράφως ότι η αποπληρωμή θα γίνει έως τις 20 Ιουλίου όπου πιθανολογούσαμε ότι θα είχε αποδοθεί η κρατική χρηματοδότηση (η οποία δεν έχει αποδοθεί ακόμη). Συγχρόνως συνεχίζαμε την προσπάθεια ανεύρεσης πόρων. Στις 19 Ιουλίου καλέσαμε τους εκπροσώπους των εργαζομένων στο «Κόκκινο» και ζητήσαμε ολιγοήμερη παράταση αποπληρωμής τους έως το αργότερο την Τρίτη 26 Ιουλίου. Οι εκπρόσωποι της ΕΣΗΕΑ και της ΕΠΗΕΑ συμφώνησαν. Επειδή δεν προσήλθε ο εκπρόσωπος της ΕΤΕΡ, επικοινωνήσαμε με τον πρόεδρο της ΕΤΕΡ, ο οποίος «ως απάντηση» προκήρυξε 48ωρη απεργία! Στη συνέχεια ως αποτέλεσμα μόνιμων προσπαθειών μας, εγκρίθηκε στις 20 Ιουλίου ένα ποσό προείσπραξης 300.000 ευρώ από την Εθνική Τράπεζα με εγγύηση την κρατική χρηματοδότηση. Η προείσπραξη των 300.000 ευρώ δόθηκε την Πέμπτη 21 Ιουλίου και ανακοινώσαμε στους εργαζόμενους ότι η πληρωμή θα γίνει την Παρασκευή 22 Ιουλίου. Με τα χρήματα αυτά πληρώσαμε εκκρεμότητες στους εργαζόμενους στο Κόμμα και το «Κόκκινο» και πάγιους λογαριασμούς. Επικοινωνήσαμε και πάλι με τον πρόεδρο της ΕΤΕΡ για να τον ενημερώσουμε για την εξέλιξη και πήραμε την απάντηση ότι η απεργία των τεχνικών δεν θα σταματήσει, τουλάχιστον ως την ώρα της πληρωμής. Είναι φανερό πως το Κόμμα αντιμετωπίζεται ως κλασικός εργοδότης και η οικονομική δυσκολία γίνεται στοιχείο πίεσης. Μπορεί αυτό να συνεχισθεί; Μπορεί η συνδρομή του μέλους του Κόμματος να βρίσκει τέτοια ανταπόδοση; Τι θα γίνει στην αμέσως επόμενη δύσκολη περίοδο;
Αυτή είναι η αλήθεια για την 48ωρη απεργία των τεχνικών. Θέλουμε να ευχαριστήσουμε τους εργαζόμενους στην «Αυγή», το «Κόκκινο» και το Κόμμα για την αντοχή και την υποστήριξη που παρέχουν στο Κόμμα και την πολιτική και κοινωνική προσπάθεια που καταβάλλει. Όλοι μαζί θα συνεχίσουμε ώστε το Κόμμα να γίνει ακόμη πιο αποτελεσματικό, ακόμη πιο χρήσιμο στην κοινωνία.
Δημήτρης Βίτσας
Γραμματέας της ΚΠΕ

Η απάντηση από τον Δημήτρη Καμαρινόπουλο προέδρου της ΕΤΕΡ
Στην κυριακάτικη εφημερίδα ΑΥΓΗ της 24/7/2011 ο Γραμματέας της Κεντρικής Πολιτικής Επιτροπής του Συνασπισμού δημοσίευσε άρθρο με τον τίτλο «Η απεργία των τεχνικών στο «Κόκκινο»».
Σε απάντηση του άρθρου του τον πληροφορούμε: Εμείς δεν ανήκουμε σε κανένα κομματικό μηχανισμό, άρα ούτε γνωρίζουμε ούτε θα μπορούσαμε να γνωρίζουμε την οικονομική κατάσταση των κοινοβουλευτικών συνιστωσών του κοινοβουλευτικού συστήματος της Ελλάδας. Είναι πραγματικά αξιέπαινη η όποια προσπάθεια του κόμματος για οικονομική αυτοτέλεια από την κρατική επιχορήγηση. Η αλήθεια είναι όμως ότι οι εργαζόμενοι τεχνικοί στον ραδιοσταθμό Κόκκινο δεν την αισθάνονται να «αποδίδει καρπούς», καθώς για δεύτερη χρονιά αντιμετωπίζουν το φάσμα της απλήρωτης εργασίας για έναν, δύο ή και τρεις μήνες, παρά την παροχή από την ιδιοκτησία του κομματικού ραδιοσταθμού τόσο προφορικών όσο και εγγράφων διαβεβαιώσεων περί αποπληρωμής οι οποίες στη συνέχεια δεν γίνονται πράξη. Αφήνουμε ασχολίαστο το ότι ένας ραδιοσταθμός αυτής της υφής και ιδεολογικής φυσιογνωμίας δεν έχει φροντίσει να εξασφαλίσει την βιωσιμότητά του με τρόπους διάφορους της αστικής και συστημικής επιχορήγησης… Αυτό άλλωστε αφορά το στέλεχός του που, όπως σημειώνεται στο βιογραφικό του, «στο παρελθόν εργάστηκε στον ιδιωτικό τομέα ως στέλεχος στο χώρο της διαφήμισης και των γραφικών τεχνών και από τον Φεβρουάριο είναι διευθύνων σύμβουλος της ΑΥΓΗΣ Α.Ε. και της LEFT MEDIA A.E. ιδιοκτήτριας του ραδιοσταθμού Κόκκινο». Θα θέλαμε επιπλέον να επισημάνουμε ότι όταν κάποιος αποφασίζει να δώσει την βοήθειά του κάπου, αυτό γίνεται μάλλον ιδία βουλήσει και δεν μπορεί να είναι αποτέλεσμα κομματικής ή άλλου τύπου επιβολής. Μάλλον ο γραμματέας της ΚΠΕ μπερδεύει λίγο τα πράγματα, στην προσπάθειά του να συναγάγει το επιθυμητό γι αυτόν συμπέρασμα. Του υπενθυμίζω ότι η ΕΤΕΡ ποτέ δεν έχει ατιμάσει την υπογραφή της. Του υπενθυμίζω επίσης ότι όταν στις 9 Ιουλίου, προκειμένου να αποφύγει την εκδήλωση 48ωρης απεργίας μας για μη καταβολή δεδουλευμένων, υπέγραφε χαρτί για την πλήρη εξόφληση των τεχνικών την 20 /7/2011 του τόνισα προσωπικά ότι θα ήταν ολέθριο σφάλμα να αθετήσει την υπογραφή του και μου απάντησε ότι το γνωρίζει και δεν παίζει με αυτά. Εύλογο είναι ότι αν η αναγραφόμενη στο χαρτί ημερομηνία ήταν 23/7 αντί για 20, για μας κατά πάσα πιθανότητα δεν θα υπήρχε πρόβλημα. Στις 19/7 μου τηλεφώνησε και μου είπε: «Δεν θα πληρώσουμε αύριο 20/7, θα πληρώσουμε Τρίτη ή Τετάρτη 26 ή 27/7». Του απάντησα ότι, εφ’ όσον είχαν δεσμευτεί εγγράφως θα πρέπει να τιμήσουν την υπογραφή τους, αλλιώς εμείς, όπως είχαμε δηλώσει από τις 9/7, θα προχωρούσαμε σε 48ωρη απεργία. Ξαφνικά στις 21/7 και ενώ είχε ξεκινήσει από το ίδιο πρωί η 48ωρη απεργία μας, ο Γραμματέας με πήρε τηλέφωνο λέγοντάς μου ότι την επομένη (Παρασκευή 22/7) θα αποπλήρωνε όλους τους εργαζόμενους του ραδιοσταθμού και μου ζήτησε να σταματήσει η απεργία. Αρνήθηκα εξηγώντας του ότι, από την στιγμή που η απεργία άρχισε, θα σταματούσε μόνο μετά την ικανοποίηση των αιτημάτων των εργαζομένων τεχνικών και ότι μετά την αθέτηση της έγγραφης διαβεβαιώσής του μου ήταν προφανώς δύσκολο να πιστέψω την προφορική και να σταματήσω μια κινητοποίηση παίρνοντας την πολιτική ευθύνη και βασιζόμενος σε λόγια. Είναι φανερό πως ο Γραμματέας της ΚΠΕ του ΣΥΝΑΣΠΙΣΜΟΥ, επειδή το ΔΣ της ΕΤΕΡ έκανε πίσω στις 9/7, εξέλαβε αυτή τη στάση ως αδυναμία και θεώρησε ότι μπορεί να προβαίνει κατά το δοκούν στη …διασταλτική ερμηνεία του χρόνου χωρίς να υπολογίζει ούτε τα δικά μας όργανα ούτε τις δεσμεύσεις μας προς τα μέλη μας. Γίνεται τούτο εμφανές από το όλο ύφος του λιβελλογραφήματός του εναντίον της ΕΤΕΡ στην Κυριακάτικη Αυγή όπου σήμερα, σε αυτή την συγκυρία, χρησιμοποιώντας λογική «κρίσης» και μνημονιακής σπέκουλας, αναγορεύεται σε αστικό εργοδοτικό μηχανισμό και δεν διστάζει ακόμα και να χρησιμοποιήσει τον κομματικό τύπο ώστε να κατακεραυνώσει την ΕΤΕΡ σαν να πρόκειται για κάποιο σωματείο που κάνει στον Κόκκινο πρωτόγνωρα πράγματα. Ως γνωστόν οι βιοτικές ανάγκες και οι οικονομικές υποχρεώσεις των εργαζομένων ουδόλως επηρεάζονται από την ταυτότητα του εργοδότη τους. Επομένως η συχνή προσφυγή του τελευταίου στην τακτική της μη έγκαιρης καταβολής δεδουλευμένων και η ταυτόχρονη στηλίτευση από μέρους του ενός σωματείου που απεργεί διεκδικώντας αυτήν ακριβώς την καταβολή, τον καθιστά αυτόχρημα «κλασικό εργοδότη», όσο κι αν ο ίδιος επιθυμεί να αυτοπροσδιορίζεται διαφορετικά. Είναι εν προκειμένω ενδεικτικό το γεγονός ότι πολλοί από αυτούς που ο Γραμματέας ευχαριστεί «για την ανοχή και την υποστήριξή τους» μου τηλεφωνούσαν για να συγχαρούν την ΕΤΕΡ επειδή, με την απεργία των τεχνικών, επιτέλους θα πληρώνονταν και οι ίδιοι.
Κύριε Γραμματέα, είναι απολύτως αυτονόητο ότι η ανταπόδοση που βρίσκουν οι συνδρομές των μελών του κόμματός σας εξαρτάται από τον κομματικό σας μηχανισμό που τις εισπράττει και όχι βεβαίως από την ΕΤΕΡ. Θα θέλαμε τέλος να επιστήσουμε την προσοχή σας και σε μια εύγλωττη λεπτομέρεια: στις 21 και 22/7 απεργούσαν μόνο οι τεχνικοί, δηλαδή η ΕΤΕΡ. Όταν λοιπόν στις 14.30 της 22/7 αποπληρώθηκαν όλοι οι τεχνικοί, έληξε αμέσως και η απεργία μας. Ας παρατηρήσετε όμως λίγο καλύτερα τι ακούστηκε από τους 105,5 MHZ στις 14.30: μουσική μέχρι τις 15.00 και μέχρι το βράδυ το κανονικό πρόγραμμα του ραδιοσταθμού είχε πάει περίπατο ή …τριήμερο! Τόσο πολύ στην πραγματικότητα σας ένοιαξε η απεργία της ΕΤΕΡ και η αθέτηση της υπογραφής σας. Κατά τα άλλα σας έφταιγε η απεργία των απλήρωτων και μονοαπασχολούμενων τεχνικών της ΕΤΕΡ. Προσέξτε γιατί υποπίπτετε στο ίδιο σφάλμα με τον κυβερνητικό χώρο που θεωρεί τον ΣΥΝΑΣΠΙΣΜΟ υποκινητή των εκδηλώσεων της λαϊκής οργής προς τους βουλευτές του. Κάτι ανάλογο κάνετε κι εσείς τώρα: στοχοποιείτε ένα εργατικό σωματείο, όταν πρώτος «ήρξασθε χειρών αδίκων» με την αθέτηση της υπογραφής σας και μας ζητάτε και τα ρέστα που αντιδράσαμε, που απεργήσαμε για να καταβληθούν στα απλήρωτα μέλη μας τα δεδουλευμένα τους.
Και κάτι τελευταίο: Δεν χρειάζεται, κύριε Γραμματέα της ΚΠΕ του Συνασπισμού, να σας τονίσουμε ότι οι κεκαλυμμένες αλλά και οι απροκάλυπτες απειλές και …νουθεσίες που απευθύνουν τα στελέχη σας και ορισμένοι παραγωγοί στους τεχνικούς του Κόκκινο μας είναι ήδη γνωστές, πλην δεν μας πτοούν. Μας θλίβουν όμως γιατί αποτελούν χαρακτηριστικό και γνώριμο στους εργαζόμενους δείγμα των μεθοδεύσεων κάθε «κλασικού εργοδότη». Γι’ αυτό και αν χρειαστεί θα τύχουν της δέουσας απαντήσεως.
Εμείς ειλικρινά το απευχόμαστε γιατί δεν θέλουμε επ’ ουδενί να πιστέψουμε ότι μέσα σε αυτή τη λαίλαπα που ζουν οι εργαζόμενοι ένα κόμμα της Αριστεράς βρήκε αυτόν τον τρόπο προκειμένου «να γίνει ακόμη πιο αποτελεσματικό, ακόμη πιο χρήσιμο στην κοινωνία».
Δημήτρης Καμαρινόπουλος
Πρόεδρος του Διοικητικού Συμβουλίου της
Ένωσης Τεχνικών Ελληνικής Ραδιοφωνίας.

Η άμεση δημοκρατία απάντηση του κινήματος στην κρίση.

Posted on Updated on

Συζήτηση για την Άμεση Δημοκρατία
Πέμπτη 21 Ιουλίου 2011 και ώρα 8 μμ
Ημέρα μνήμης Σωτήρη Πέτρουλα
Διοργάνωση : Λαϊκή Συνέλευση Πλατείας Νέας Σμύρνης
Τίτλος : Η άμεση δημοκρατία απάντηση του κινήματος στην κρίση
Ομιλητές :
Μανώλης Γλέζος
Στάθης Κουβελάκης
Τόπος :Κεντρική Πλατεία Νέας Σμύρνης κάτω από τον Οβελίσκο

Γιατί αναβάλλεται η χρεοκοπία της Ελλάδας

Posted on Updated on


Για πολλοστή φορά, ας δούμε το γιατί δεν επιτρέπουν στην Ελλάδα να κηρύξει στάση πληρωμών, αυτή τη φορά από τον Martin Feldstein στους Financial Times:

Γιατί αναβάλλεται η χρεοκοπία της Ελλάδας

Αν και το ελληνικό κοινοβούλιο πήρε μια ανάσα με την ψήφο εμπιστοσύνης, η στάση πληρωμών της Ελλάδας είναι αναπόφευκτη. Με συντελεστή χρέους επί του ΑΕΠ στο 150%, μεγάλα ελλείμματα και επιτόκιο 25% και άνω, το μόνο ερώτημα είναι το πότε θα γίνει το χρεοστάσιο.

Οι τρέχουσες συνομιλίες στην πραγματικότητα αναβάλλουν την αναπόφευκτη στάση πληρωμών, γράφει στους Financial Times ο κορυφαίος οικονομολόγος M. Feldstein.

Αν η Ελλάδα ήταν η μόνη χρεοκοπημένη χώρα της Ευρώπης, το καλύτερο θα ήταν να γίνει η στάση πληρωμών τώρα. Η μείωση του χρέους στο μισό και η αντικατάσταση του υφιστάμενου χρέους με ομόλογα με χαμηλότερα επιτόκια, θα έδιναν στην Ελλάδα το περιθώριο να εξυπηρετήσει το χρέος χωρίς τον εξοντωτικό πόνο που επιφέρει η εξυπηρέτηση του τωρινού χρέους.

Όμως η Ελλάδα δεν είναι η μόνη χρεοκοπημένη και μια στάση πληρωμών από την Αθήνα θα προκαλέσει χρεοστάσια στην Πορτογαλία, την Ιρλανδία και πιθανόν την Ισπανία. Οι συνεπαγόμενες απώλειες θα καταστρέψουν μεγάλα μεγέθη κεφαλαίων σε τράπεζες και άλλους πιστωτές στην Γερμανία, την Γαλλία και άλλες χώρες. Θα στέρευαν οι διαθέσιμες πιστώσεις προς επιχειρήσεις σε όλη την Ευρώπη και θα επερχόταν κατάρρευση μεγάλων ευρωπαϊκών τραπεζών.

Αυτό το αναπόφευκτο ντόμινο και οι πιθανές επιπτώσεις για το ευρωπαϊκό χρηματοπιστωτικό σύστημα, είναι ο λόγος που η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα είναι αποφασισμένη να αποτρέψει το χρεοστάσιο τώρα.

Όταν η ΕΚΤ εντέλει θα καθορίσει ότι οι μεγάλες πιστωτές έχουν μειώσει τα ανοίγματά τους στα «επισκευασμένα» ομόλογα αρκετά ώστε, σε συνδυασμό με την βελτιωμένη κεφαλαιακή τους επάρκεια, να μπορούν να αντέξουν τις συνεπαγόμενες απομειώσεις αξιών, η ΕΚΤ θα επιτρέψει στις Ελλάδα, Ιρλανδία και Πορτογαλία να κηρύξουν στάση πληρωμών, στην οποία θα αναδιαρθρώσουν τα υπάρχοντα χρέη τους σε επίπεδα τα οποία θα μπορούν με άνεση να εξυπηρετήσουν.
Αυτού του είδους το σχέδιο είχε αποδώσει με τα ομόλογα της Λατινικής Αμερικής στην δεκαετία του 1980, υποβοηθούμενο από την υποκατάσταση των υφιστάμενων ομολόγων με ομόλογα Brady.

πηγή:διαβάστε ολοκληρο το άρθρο Βαθύ Κόκκινο

Αύριο Φώς

Posted on Updated on

Την νύχτα της Πρωτομαγιάς του 76 ο Παναγούλης σκοτώθηκε σε «ύποπτο» τροχαίο δυστύχημα στη Λεωφόρο Βουλιαγμένης.

pana1.jpg

                                                                                 Αύριο Φώς

Γέλια ζωής
Χαρές μακρυνές
Σκέψεις αγάπης
Στιγμές φωτεινές

Ελπίδες θρεμμένες
Πίστης δουλειά
Μνήμες κρυμμένες
Πόνου Φωτιά

Λεύτερη σκέψη
Δούλο κορμί
Θλιμμένη όψη
Χαρούμενη ορμή

Τέτοιο σημάδι
Αγώνα αδελφός
Τώρα σκοτάδι
Αύριο φώς

Αλέκος Παναγούλης