ποίηση

Το Παράθυρο

Posted on

Untitled
Τα Παράθυρα
Σ’ αυτές τες σκοτεινές κάμαρες, που περνώ
μέρες βαριές, επάνω κάτω τριγυρνώ
για να βρω τα παράθυρα.— Όταν ανοίξει
ένα παράθυρο θα ‘ναι παρηγοριά.—
Μα τα παράθυρα δεν βρίσκονται, ή δεν μπορώ
να τα βρω. Και καλλίτερα ίσως να μην τα βρω.
Ίσως το φως θα ‘ναι μια νέα τυραννία.
Ποιος ξέρει τι καινούρια πράγματα θα δείξει.

Κ.Π. Καβάφης

Από τα Ποιήματα 1897-1933, Ίκαρος 1984

(φωτογραφία Θάνος Τσιμέκας)

πήγαινα το δρόμο, δρόμο…

Posted on

Ο πόνος είναι αναπόφευκτος· η δυστυχία, όμως, είναι επιλογή – που θαλεγε κι ο Χαρούκι Μουρακάμι, και εμείς στα μέρη μας τον πόνο τον τραγουδάμε και την δυστυχία την αρνιόμαστε την πολεμάμε δεν την πολεμάμε;

αφιερωμένο στην καλή φίλη Γιούλα Ράπτη

σου γράφω από ένα τόπο μακρινό…

Posted on Updated on

Αρχές Δεκέμβρη , ταξίδι με πλοίο της γραμμής , το Αιγαίο κλεισμένο σε ένα ποτήρι νερού, οι αέρηδες δεν είναι εδώ, ο ήλιος κρέμεται σαν την λάμπα στο κέντρο του δωματίου .

σκέψεις καταστρώματος

μια εικόνα και η φωνή…
τοπίο σχημάτων ...η θάλασσα.

ΣΟΥ ΓΡΑΦΩ ΑΠΟ ΕΝΑΝ ΤΟΠΟ ΜΑΚΡΙΝΟ

Εδώ έχουμε, γράφει, έναν ήλιο μόνο κάθε μήνα, και για λίγο. Τρίβουμε τα μάτια μας μέρες πρωτύτερα. Μάταια όμως. Καιρός αδυσώπητος. Ο ήλιος δεν έρχεται παρά στην ώρα του.
Έπειτα έχουμε ένα σωρό πράγματα να κάνουμε, όσο βαστάει το φως, έτσι που μόλις προφταίνουμε να κοιταχτούμε λίγο.
Εκείνο που είναι δύσκολο για μας τη νύχτα, είναι όταν πρέπει να δουλέψεις, και πρέπει: γεννιούνται ακατάπαυστοι νάνοι.
ΑΝΡΙ ΜΙΣΩ
1899-1984
μετάφραση: Γιώργος Σεφέρης

Ας λήξουν…

Posted on Updated on

ας μας συνοδεύουν τούτα τα λόγια στις μέρες στα χρόνια που έρχονται…

«Ας λήξουν»
Ποίηση-Απαγγελία
Μανόλης Πολέντας
η απαγγελία του Μανώλη Πολέντα, οργή αλλά δεν είναι οργή, σαν τσουνάμι που σκάει, δεν καταστρέφει αλλά αποκαλύπτει την ομορφιά της ζωής.

και στο τέρμα του μοναδικού μας ταξιδιού μήτε πολιτεία μήτε και λιμάνι…

Posted on Updated on

white red flagFlorina να λύσουμε τον κάβο, κόντρα να πάει στο ρεύμα,να σκαρφαλώσει στο βουνό…επιστροφήMarylouApolonia
lake prespatradition boat from Bali islandthoughtscolors of seafishermanbirth
careenagePorto PunoTigre-Buenos AiresBocajuvenal-Buenos Airescaminito
imprisonedship's bell...the fire of sealuminous pathprison...

Η πιο όμορφη θάλασσα είναι αυτή
που δεν την αρμενίσαμε ακόμα.
Το πιο όμορφο παιδί δε μεγάλωσε ακόμα.

Τις πιο όμορφες μέρες,
τις πιο όμορφες μέρες μας, δεν τις ζήσαμε ακόμα.
Δεν τις ζήσαμε ακόμα.

Κι ό, τι πιο όμορφο,
Κι ό, τι πιο όμορφο θα θελα να σου πω,
Δε στο ‘πα ακόμα, δε στο ‘πα ακόμα.

Η πιο όμορφη θάλασσα …

Τις πιο όμορφες μέρες, …

Κι ό,τι πιο όμορφο …

Ναζίμ Χικμέτ

Υ.Γ.ο τίτλος του ποστ είναι από το ποίημα του Χικμέτ «Ταξιδεύοντας «

Λάθος Τρένο..

Posted on Updated on

μας πάει στις θάλασσες που τόσο λαχταράμε…

Αποσπάσματα απο το βιβλίο της Αλκυόνης Παπαδάκη «Το ταξίδι που λέγαμε» απο τις εκδόσεις Καλέντης
Μουσική – Ενορχήστρωση – Programming: Μαρία Πανοσιάν
Πιάνο: Μαρία Πανοσιάν
cd Πατώματα Βρεγμένα
Σ’όλη μου τη ζωή υποτίθεται ότι εψαχνα για ασφάλεια.
Κάπου να ακουμπήσω.
Κάπου να νιώσω προστασία.
Ψεύδος!Ψεύδος πλανερό.
Η αλήθεια είναι πως με παρέσερνε ένα άγριο κύμα.
Μια μανία αυτοκαταστροφής.

Ακόμα κι’αυτή η ψευδεπίγραφη ανάγκη της ασφάλειας παγίδα ήταν.
Για συντριβή.
Ήθελα να οδηγήσω την ψυχή μου στο λαγούμι της ασφάλειας για να την ξεκοκκαλίσω με την ησυχία μου.
Αυτό ήταν.
Καλέ τι να τα κάνω εγώ τα λουκέτα,τους σύρτες και τις κλειδαριές;
Αν δε διέκρινα στο βάθος του ορίζοντα ένα λυσσασμένο σκύλο να έρχεται ορμητικά καταπανω μου
με σκοπό να με ξεσκίσει,δε μπορούσα να ανάψω ηδονικά το τσιγαράκι και να θαυμάσω το ηλιοβασίλεμα.

Την έφαγα τη σουγιαδιά αλλά μυαλό δεν έβαλα.
Ποτέ δεν πέρασα απο κόσκινο τις φιλίες μου.
Περάστε κόσμε!
Μια ζωή!
Και ξέρω οτι θα το ξανακάνω κι’ας την πάτησα.
Και θα την ξαναπατήσω.
Όταν τα κάνω θάλασσα δεν θέλω να μου χώνουν το κεφάλι μέσα να πνιγώ.
Ούτε να μου πιάνουν το λαιμό για να με σώσουν.
Να μου δείχνουν μόνο πιο πέρα, στην άκρη του ορίζοντα τα θαλασσοπούλια.

Είναι άνοιξη!
Απόβραδο!

Με πνίγει η άνοιξη. Μου κόβει την ανάσα.
Δεν αντέχει πια η ψυχή μου να κουβαλήσει τόση ομορφιά.
Σαν να φορτώνεις στην ράχη μιας κάμπιας ένα κόκκινο ρόδι.
Φουσκώνουν οι φλέβες μου. Πονάει το αίμα μου.Παλεύουν να βλαστήσουν οι σπόροι μέσα μου και δεν υπάρχει χώμα να ριζώσουν.
Δεν υπάρχει αρκετό νερό να ποτιστούν.

Όταν έπρεπε να κόψω όλους τους άγριους θάμνους να ελευθερωθεί το τοπίο, δεν το κανα.
Λυπήθηκα τα φίδια που δεν θα χαν φωλιές να κρυφτούν.

Όταν έπρεπε να φυλάξω λίγο νερό για ώρα ανάγκης δεν το κανα.
Λυπήθηκα τα αδέσποτα που διψούσαν.

Τώρα;

Πως να φυτρώσουν οι βολβοί;
Πως να ποτιστούν τα όνειρα;

Παρ’όλα αυτά δε λέω πως δε βρίσκω κάποιες λύσεις.
Πάντα υπάρχει ένα ξεχασμένο άδειο κονσερβοκούτι στην ψυχή μου.
Μου φτάνει για να φυτέψω ένα λουλούδι »εποχιακό».
Δεν ξερω αν υπάρχει αλλο πλάσμα επι της γης που ν αγαπάει τόσο το εφήμερο όσο εσύ μου είπε κάποτε ένας εραστής μου.Αμέ υπάρχει, οι πεταλούδες του απάντησα.

Εγώ οτι νιώθω, οτι σκέφτομαι, οτι συναντώ το ζουλάω άθελα μου, το σφίγγω περισσότερο απ’ότι χρειάζεται. Περισσότερο απ’ότι πρέπει.
Καμιά φορά και χωρίς να το επιθυμώ το πετάω.
Ακόμα κι αν είναι το καλύτερο.
Ακόμα κι αν το αγαπάω.
Ακόμα κι αν μην άξιζε να το αγαπήσω……
ή ακόμα κι ας μην άξιζα εγώ να αγαπηθώ.

Εξώφυλλο-Χαριτίνι Κυριάκου
Εικαστική επιμέλεια-Άννι Δαμιανού

cd label : OnAir music – 2011 –

Music-Instrumentation – programming by Maria Panosian 2011
Piano : Maria Panosian

Cover-Haritini Kyriakou
Artwork-Annie Damianou