κοινωνία

στα άκρα των καιρών , των τόπων…

Posted on

στα άκρα των καιρών , των τόπων…

o δρόμος που κυλάει...
Έβρος
photo Θάνος Τσιμέκας

στην κορυφή της Οίτης

Posted on

skiagmata

ανεβαίνοντας
μικρή λίμνη ή νερόλακκος.. όπως θες πες το στη βρύση του καλόγερου
κρυμένο μυστικό καταφύγιο χαμένο στο πουθενά

κάτω απ την παγωμένη επιφάνεια μικροσκοπική ζωή απ τα παλιά
τρίτωνες ετοιμάζονται για τον βαρύ χειμώνα που θα ρθει σύντομα

φτάνοντας
ανάσες κοφτές, ματιές αχόρταγες, χαμόλεγα ικανοποίησης, χωρίς λόγια
ποια λόγια ταιριάζουν? ποια είναι τα σωστά?
η μισή Ελλάδα ξαπλωμένη να λιάζεται

η κορυφή λέγεται Πύργος και είναι 2.152μ ψηλά
το βουνό είναι η Οίτη
εμείς είμαστε οι άφωνοι επισκέπτες, οι τυχεροί

οι πιο έμπειροι άρχισαν να ονομάζουν τον ορίζοντα
αυτά είναι τα Βαρδούσια, αποφάσισαν και γυρίσαμε το κεφάλι προς τα κει σαν χαιρετισμό

ένας ουρανός χωρίς σύννεφα μας έκανε το χατηράκι να θαυμάσουμε τον απίστευτο τόπο που ζούμε

κατεβαίνοντας
μικρά έργα τέχνης πάγου
σαν πρόβα μοιάζει για τον τεράστιο όγκο χιονιού που πρόκειται να σηκώσουν και όπως λέει ένας φίλος μου..
«Θα το ξαναπώ κι ας γίνω γραφικός.
Ζούμε σε…

Δείτε την αρχική δημοσίευση 14 επιπλέον λέξεις

παντού …

Εικόνα Posted on Updated on

ομίχλη και ιστορία..
14975012743_8d20c5a5ec_o

φωτο:Κάστρο Μενδενίτσας Φθιώτιδα 2011,Θάνος Τσιμέκας

RED SEA VETERANS REGGAE PARTY

Posted on

unnamedΜετά από 19 χρόνια, οι τρεις DJ του ιστορικού ρέγκε κλαμπ Red Sea
βρίσκονται και πάλι μαζί για μια μόνο βραδιά στο χώρο από όπου ξεκίνησαν.

Το Σάββατο 15/3 η παρέα των DJ’s του Red Sea Club της δεκαετίας του ’90
σας περιμένει με τη συλλογή τους από βινύλια στους ήχους της roots reggae, ska, dub και rocksteady.

Dj’s: Alexandread, Jimmy Strummer, RAStolis

Και μην ξεχνάτε: Dubbing is a Must!

Σάββατο 15/3/2014
Red Sea Reggae Club
Ποταμιάνου 23, Ιλίσια
https://www.facebook.com/RedSeaReggaeHouse

Ώρα Έναρξης: 23.30
ΕΙΣΟΔΟΣ ΕΛΕΥΘΕΡΗ
Μπύρα (ποτήρι, μικρό): 3$

θα ζήσουμε την… Runaway Day

Posted on

Aπό αύριο, Πέμπτη 5/12, το «Runaway Day» θα προβάλλεται στον κινηματογράφο «Μικρόκοσμο» (Λ. Συγγρού 106, 210-9215305) με ώρες προβολών 20.30 και 22.15.
Το εισιτήριο κοστίζει 7,5$ ενώ υπάρχει και μειωμένο εισιτήριο των 5$ για πολλές κατηγορίες θεατών.
Ειδικά τις Πέμπτες, με ένα εισιτήριο των 8$ μπορούν να μπουν δύο άτομα.

Με αφορμή την κινηματογραφική διανομή, δε’ιτε το τέταρτο και τελευταίο τίζερ του Runaway Day

Runaway Day…

Posted on Updated on

2767_RunawayDayPosterNewGR_WebΗ Μαρία και ο Λουκάς αποφασίζουν χωρίς κάποιο προφανή λόγο να τραπούν σε φυγή από τα σπίτια τους. Καθένας τους βρίσκεται αντιμέτωπος με τα προσωπικά του προβλήματα: Η Μαρία είναι εγκλωβισμένη σε ένα γάμο με το νεόπλουτο Δημήτρη μεγαλώνοντας τα δυο παιδιά τους. Ο Λουκάς είναι άνεργος, πνιγμένος στα χρέη και φροντίζει παράλληλα την άρρωστη μητέρα του. Δραπετεύοντας από τις προσωπικές τους φυλακές αρχίζουν μια περιπλάνηση στη σύγχρονη Αθήνα, εξερευνώντας την πόλη από την αρχή.Αυτή η βόλτα εξελίσσεται από αστεία έως επικίνδυνη. Οι δυο τους αναλώνονται σε μια σειρά από μικρές και μεγάλες παρανομίες ενώ παράλληλα συναντούν ιδιαίτερους χαρακτήρες. Παράλληλα διάφοροι άνθρωποι βρίσκονται στο κατόπι τους: Δυο αστυνομικοί αναζητούν τη Μαρία, ενώ ένας μυστηριώδης άνδρας ψάχνει απεγνωσμένα να βρει τον Λουκά.
Runaway4

Στο «Runaway Day», την πρώτη μεγάλου μήκους ταινία του αναγνωρισμένου μικρομηκά Δημήτρη Μπαβέλλα, ένας-ένας οι κάτοικοι της Αθήνας εξαφανίζονται χωρίς προφανή λόγο, σε ένα φαινόμενο που εξελίσσεται με ρυθμούς επιδημίας.
Σημειώνει ο Δημήτρης Μπαβέλας : Το Runaway Day είναι μια ασπρόμαυρη ταινία 16mm βασισμένη σε γνώριμα μοτίβα από b-movies και έχει σκοπό να απεικονίσει την απελπισία που νιώθουν οι Νεοέλληνες μέσα στη σύγχρονη Αθήνα, μια πόλη που βρίσκεται σε πλήρη αποσύνθεση. Την ίδια ακριβώς αίσθηση φαίνεται να νιώθουν και οι Αθηναίοι ενώ η ασφυκτική και ολοένα αυξανόμενη πίεση τους οδηγεί σε μια μαζική φυγή, μια πανδημικού χαρακτήρα απόδραση προς άγνωστο προορισμό. Πέρα από την ακατανίκητη τάση να τρέξουν μακριά, η επόμενη επίδραση που το φαινόμενο έχει στους κατοίκους της πόλης είναι να φέρνει στο προσκήνιο τις βαθύτερες και πιο ανομολόγητες επιθυμίες τους. Καθώς η σπειροειδής ιστορία της ταινίας ξετυλίγεται, έρχεται σε πρώτο πλάνο το θλιβερό περιβάλλον όπου το Runaway Day λαβαίνει χώρα: Η Αθήνα, μια κάποτε όμορφη πόλη, που καταρρέει σταδιακά μαζί με το δυτικό πολιτισμό

Η ταινία του Δημήτρη Μπαβέλλα συμμετείχε στο επίσημο διαγωνιστικό πρόγραμμα του 19ου Φεστιβάλ Κινηματογράφου του Σεράγεβο ,στο επίσημο πρόγραμμα του Διεθνούς Φεστιβάλ της Βιέννης(Viennale) 2013 και θα προβάλλεται από 5 Δεκεμβρίου 2013 στους κινηματογράφους σε διανομή ΜΙΚΡΟΚΟΣΜΟΣ
Runaway2

Cast:
Μαρία Σκουλά, Μάκης Παπαδημητρίου, Ερρίκος Λίτσης, Κωνσταντίνος Σταρίδας, Εύα Βόγλη
Η Υβόννη Μαλτέζου και ο Χρήστος Στέργιογλου.
Γιάννης Παπαδόπουλος, Κωνσταντίνος Βουδούρης, Νίκος Γιαννίκας, Γιώργος Ρουσσάκης, Γιώργος Αραχωβίτης, Χάρης Φραγκούλης, Ανδρέας Σωτηρακόπουλος, Γιώργος Μπελεσιώτης, Στέλλα Γιαννούλη, Chalil Ali Zada, Barakat Hossaini, Στάθης Κόκκορης, Χρόνης Τζήμος, Λίνα Γιαννοπούλου, Οδυσσέας Χατζηπαράς, Ρεγγίνα Μανδηλάρη (φωνή), Ανθή Ευστρατιάδου (φωνή)
Αφηγητής: Αλέκος Δραγώνας

Crew:
Σενάριο-Σκηνοθεσία: Δημήτρης Μπαβέλλας
Στην αρχική γραφή του σεναρίου έχει συνεργαστεί η Ελίνα Ψύκου
Μακιγιάζ: Ιωάννα Λυγίζου
Βοηθός Σκηνοθέτη: Ναταλία Πανέτσου
Ηλεκτρολόγος: Κώστας Βρακοζώνης
Σκηνικά: Δήμητρα Παναγιωτοπούλου
Κοστούμια: Μάρλι Αλειφέρη
Ηχοληψία: Μάκης Ασημακόπουλος, Κυριάκος Πουκαμισάς
Additional Dialogue Recording: Στέφανος Δαμιανάκης
Σχεδιασμός Ήχου: Δάφνη Φαραζή
Μίξη Ήχου: Γιώργος Φασκιώτης
Μουσική: The Mongrelettes, The Smoking Barrels, Γιώργος Γκίνης, Γιώργος Μπουσούνης, Addy Flor & His Orchestra
Executive Producer: Νίκος Μούτσελος
Συνεργάτης Παραγωγός: Λίνα Γιαννοπούλου
Διεύθυνση Φωτογραφίας: Γιάννης Φώτου
Μοντάζ: Δημήτρης Τόλιος
Παραγωγή: Vox Productions, Δύο Τριάντα Πέντε, Sklavis Film Lab, SteFilm, Online Recording Masters, με την υποστήριξη του Ελληνικού Κέντρου Κινηματογράφου και του ΟΠΑΠ
Παραγωγοί: Τζίνα Πετροπούλου, Σωτήρης Μήτσιος, Δημήτρης Μπαβέλλας
Runaway3

Ψυχή Βαθιά…

Posted on Updated on

Ο πόνος είναι αναπόφευκτος· η δυστυχία, όμως, είναι επιλογή – που θα λεγε κι ο Χαρούκι Μουρακάμι, και εμείς στα μέρη μας τον πόνο τον τραγουδάμε και την δυστυχία την αρνιόμαστε την πολεμάμε
Αυλητής

ανάσα..

ψυχή βαθιά...

Το Παράθυρο

Posted on

Untitled
Τα Παράθυρα
Σ’ αυτές τες σκοτεινές κάμαρες, που περνώ
μέρες βαριές, επάνω κάτω τριγυρνώ
για να βρω τα παράθυρα.— Όταν ανοίξει
ένα παράθυρο θα ‘ναι παρηγοριά.—
Μα τα παράθυρα δεν βρίσκονται, ή δεν μπορώ
να τα βρω. Και καλλίτερα ίσως να μην τα βρω.
Ίσως το φως θα ‘ναι μια νέα τυραννία.
Ποιος ξέρει τι καινούρια πράγματα θα δείξει.

Κ.Π. Καβάφης

Από τα Ποιήματα 1897-1933, Ίκαρος 1984

(φωτογραφία Θάνος Τσιμέκας)

ο αντιήρωας που δεν γνωρίζουμε

Posted on

Ενας αντιήρωας , ένας άνθρωπος που δεν γνωρίζουμε οι περισσότεροι και για αυτό θα πρέπει να ντρεπόμαστε !
Ενα ολόκληρο σύστημα τον αγνοεί, μια ολόκληρη κοινωνία τον αγνοεί ,προφανώς η Στάση Ζωής του Κυρήκου είναι επικίνδυνη  ….

polytexneio

Ας τον γνωρίσουμε λοιπόν συνάνθρωποι………

Απο το ιστολόγιο Το Μεγάλο μας Τσίρκο αντιγράφω:

Η ιστορία του αγωνιστή που κάηκε το 1993 στη φωτιά της Ικαρίας

Μετά τα γεγονότα του Πολυτεχνείου τον Νοέμβριο του 1973, πολλοί εκ των συμμετεχόντων στην εξέγερση έσπευσαν να διεκδικήσουν τις δάφνες για την παρουσία τους, να ζητήσουν στον πολιτικό και κοινωνικό στίβο το «αντίτιμο» για τον ρόλο που είχαν στη σύγκρουση με τις δυνάμεις του δικτατορικού καθεστώτος.

Υπήρξε όμως και ένα πλήθος πρωταγωνιστών των δραματικών γεγονότων ­ κυρίως εκτός του φοιτητικού χώρου ­ που συνειδητά έμειναν στην αφάνεια, που δεν επεδίωξαν να καταγραφούν σε καμιά λίστα «ηρώων του Πολυτεχνείου». Αποφεύγοντας την αποπληρωμή της δημοσιότητας και την απαίτηση «αναγνώρισης» της προσφοράς τους.

Ανθρωποι που, όπως έδωσαν το παρών τον Νοέμβριο του ’73 στο Πολυτεχνείο, έτσι διακριτικά αποχώρησαν. Για πάντα! Εχοντας μόνο την αίσθηση ότι έπραξαν το καθήκον τους. Γι’ αυτούς, για τη δική τους δημοκρατία, για κανένα αντάλλαγμα, για καμιά ίσως καπηλεία.

Η περίπτωση που παρουσιάζει «Το Βήμα», του Γιώργου Κηρύκου, ενός ανθρώπου που πρωτοστάτησε στην εξέγερση, βασανίστηκε στα κρατητήρια της ΕΣΑ και ύστερα φρόντισε να μην «πουλήσει» τίποτε από τις «ημέρες της επανάστασης», είναι συμβολική. Και η ζωή του, η κατοπινή θυσία του, δείγμα της αντίληψής του.
Της γενιάς των «αντιηρώων» του Πολυτεχνείου…

Ο προβολέας του τεθωρακισμένου που στεκόταν μπροστά στην πύλη του Πολυτεχνείου εκείνο το βράδυ της 17ης Νοεμβρίου 1973 ήταν ο μόνος που φώτισε το πρόσωπό του. Εκείνη τη νύχτα, μα και τα επόμενα χρόνια…

Η στεντόρεια κραυγή «όχι αδέλφια, δεν μπορείτε να το κάνετε αυτό» τη στιγμή που ανέμιζε την ελληνική σημαία σκαρφαλωμένος στην κεντρική πύλη του Πολυτεχνείου το μοναδικό άκουσμα της ύπαρξής του. Η πρώτη και η τελευταία «δήλωση» ως το απροσδόκητο τέλος…

Το καρέ στο περιώνυμο φιλμ της εισβολής του τεθωρακισμένου στο Πολυτεχνείο, όπου διακρίνεται να καταρρέει και να χάνεται δίπλα από τις ερπύστριες του τανκ, ήταν το τελευταίο που ήθελε να αποτυπώνεται η παρουσία του, ο αγώνας, η προσφορά του. Οπως αυτός τουλάχιστον τη θεωρούσε και τη μετρούσε…

Πιστεύοντας ότι τίποτε δεν χρειαζόταν εξαργύρωση. Μόνο η ίδια του η ζωή χαμένη πάντα σ’ ένα παρανάλωμα.

Ο Γιώργος Κηρύκου, ο άνθρωπος που φαίνεται να «καταπίνει» το στρατιωτικό άρμα όταν εισβάλλει στο Πολυτεχνείο και του οποίου ουδείς γνώριζε για πολλά χρόνια μετά τα γεγονότα του 1973 το όνομά του, επέζησε, συνελήφθη, βασανίστηκε, αποσύρθηκε, σιώπησε, επέλεξε, κάηκε ζωντανός στην καταστρεπτική φωτιά της Ικαρίας το 1993.

Προσπαθώντας να απεγκλωβίσει από τον πύρινο κλοιό μια γερόντισσα που κουβαλούσε στην πλάτη του.

Είκοσι χρόνια μετά, η νέα, η τελευταία θυσία.

Ο 39χρονος Γιώργος Κηρύκου, ένα από τα πέντε παιδιά μιας φτωχής οικογένειας από τα Λιόσια, είχε επιλέξει τον δρόμο της φωτιάς ως το τέλος.

Σαν εκείνη της ψυχής του, που σιγόκαιε τον Νοέμβριο του ’73 για ελευθερία, σαν αυτή που κατέκαιε, που αποψίλωνε, 20 χρόνια μετά, ολόκληρο το νησί…

* Η διαδρομή του αφανούς

Κανένα αρχείο, κανένα βιβλίο δεν κατέγραψε την παρουσία του στο Πολυτεχνείο. Ποτέ κανένας επισήμως δεν έμαθε το όνομα του νεαρού που φαίνεται να πέφτει κάτω από τις ερπύστριες του τεθωρακισμένου κρατώντας την ελληνική σημαία. Σαν ο ίδιος να ήθελε μ’ αυτή την πτώση, το χάσιμό του κάτω από το τανκ να κλείσει τη μικρή «επαναστατική» του ιστορία.

Σαν να επεδίωκε όλοι αυτοί που «εισέπραξαν» το αντίτιμο της συμμετοχής τους στα γεγονότα του Νοεμβρίου να τον θεωρούν «νεκρό».

Ο Γιώργος Κηρύκου ζούσε όλα αυτά τα χρόνια μετά το Πολυτεχνείο από τα λίγα λεφτά που έβγαζε από μαθήματα κιθάρας, από κάποιες πρόσκαιρες δουλειές στην Αθήνα και από το μπάρκο του ­ στα τέλη της δεκαετίας του ’70 ­ σε γκαζάδικα.

Το όνομά του στον κατάλογο των 13 νεκρών του τραγικού περιστατικού της Ικαρίας, όπου έμενε δίπλα στη μητέρα του για πολλά χρόνια, δεν σήμαινε σε κανέναν τίποτε. Κανένας δεν μπορούσε να γνωρίζει το τερτίπι της μοίρας. Η αλληλεγγύη στον αγώνα των φοιτητών η ίδια που καθόριζε όλες τις επιλογές του, ακόμη και τη μοιραία, την τελευταία. Δεν είχε επιτρέψει σε κανέναν, παρά μόνο σε λίγους συγγενείς και φίλους, να γνωρίζει, να θρηνήσει, να καταλάβει.

Να γνωρίζει την ιστορία του ήρωα δίχως ταυτότητα. Του συμβόλου της «άγνωστης» γενιάς του Πολυτεχνείου.

Ο πατέρας του Γιώργου, που δούλευε σε μια χαρτοβιομηχανία, πέθανε το 1970 από πνευμονία στέλνοντάς τον από τα 16 χρόνια του στον αγώνα για το μεροκάματο. Η μάνα του έφυγε για την Ικαρία όπου ήταν το πατρικό της σπίτι και ο Γιώργος για να βοηθήσει όλους δούλευε σε οικοδομές, ελαιοχρωματιστής, κλητήρας σε διάφορες εταιρείες. Μόνο αποκούμπι η κιθάρα του, οι μπαλάντες που δημιουργούσε και τραγουδούσε στον λίγο ελεύθερο χρόνο του.

«Ο Γιώργος το μόνο που ήξερε ήταν να αγωνίζεται. Με τον πιο αγνό τρόπο. Για τα ιδανικά του. Χωρίς να πουλάει τίποτε» θυμάται η αδελφή του Κωνσταντίνα, που εξακολουθεί να ζει στη γειτονιά όπου μεγάλωσε. Το άλλο κορίτσι, η Ολγα, ζει στην Πετρούπολη, ο ένας αδελφός του, ο Θόδωρος, στο Μενίδι και ο Φώτης μόνιμα στην Αυστραλία.

Ο αγώνας για την ελευθερία μα και η αγάπη του για μια φοιτήτρια, τη Μαρία, που έχασε μέσα στη δίνη των γεγονότων, τον έφεραν στα 19 του χρόνια στο Πολυτεχνείο.

«Τον θυμάμαι συνέχεια πάνω στην πύλη, να κρατάει τη σημαία, να φωνάζει συνθήματα. Ηταν με μια παρέα φίλων από την Ικαρία και γειτονόπουλων από τα Λιόσια. Δεν ήταν στο μπλοκ των φοιτητών, δεν γνώριζε κανέναν, όμως αυτό δεν τον εμπόδισε να είναι μαχητικός, να παρασέρνει τους υπόλοιπους» ξαναφέρνει στη μνήμη της η Θάλεια Φράγκου, φοιτήτρια τότε της ΑΣΟΕΕ, που καταγόταν από την Ικαρία και ήξερε τον Γιώργο.

Ο Γιώργος Κηρύκου κατέρρευσε μπροστά στα μάτια της. Εκείνη στεκόταν λίγα βήματα πιο πίσω. Χαθήκανε. Η Θάλεια οδηγήθηκε στο Αστυνομικό Τμήμα του Γκύζη και βασανίστηκε. Ο Γιώργος κρατήθηκε ένα μήνα στο ΚΕΒΟΠ και στην ΕΣΑ, όπου ξυλοκοπήθηκε δίχως έλεος.

«Δεν ξέραμε πού βρισκόταν. Οταν πήγαμε στο Χαϊδάρι, μας είπαν ότι δεν είχαν κανένα κρατούμενο με το όνομα αυτό. Οταν ήλθε σπίτι μας, τα ρούχα του ήταν γεμάτα αίματα. Τον χτυπούσαν με δύναμη στο στομάχι και αυτό του δημιούργησε χρόνιο πρόβλημα υγείας. Το στομάχι του τον βασάνιζε ως το τέλος» θυμάται με δυσκολία και με πνιγμένη φωνή η μητέρα του κυρία Χρύσα Κηρύκου.

Ο Γιώργος μόλις συνήλθε γύρισε στη δουλειά. Ποτέ δεν θέλησε να δημοσιοποιήσει οτιδήποτε, να αναδείξει τον ρόλο του στα γεγονότα του Νοέμβρη. Ποτέ δεν πέρασε από το «γκισέ» της δημοσιότητας να εισπράξει κάτι.

«Γνωρίζω ότι υπάρχουν χιλιάδες άνθρωποι που συμμετείχαν στα γεγονότα του Πολυτεχνείου και δεν εμφανίζονται πουθενά. Τον Κηρύκου δεν τον ήξερα, ούτε ότι ήταν αυτός που έπεσε μπροστά στο τανκ. Δεν ήξερα ποιο ήταν αυτό το άτομο. Στο βιβλίο μου υπάρχουν πολλά κενά…» αναφέρει ο κ. Δημήτρης Φύσσας, συγγραφέας του βιβλίου «Η Γενιά του Πολυτεχνείου» όπου συγκεντρώνει πληροφορίες από τα πάσης φύσεως αρχεία και έχει κατάλογο χιλιάδων συμμετεχόντων στα γεγονότα της 17ης Νοεμβρίου 1973.

* Ο αλτρουισμός και η αυτοθυσία

Στα τέλη της δεκαετίας του ’70 ο Γιώργος, αφού τελείωσε το στρατιωτικό του, μπαρκάρισε. Το καράβι έπιανε σε όλα τα λιμάνια της Αμερικής. Στη Νέα Υόρκη γνώρισε μια κοπέλα από το Κολοράντο, παντρεύτηκαν και έμεινε εκεί ως το 1983. Επαιζε κιθάρα σε μαγαζιά της Αστόριας και ζούσαν ανεκτά. Απέκτησε και έναν γιο. Προσπάθησε να έλθει με την οικογένειά του στην Ελλάδα, όμως η γυναίκα του επέστρεψε γρήγορα πίσω, μαζί με το παιδί του. Δούλεψε σε μερικά μπαρ της Αθήνας αλλά τον περισσότερο καιρό έμενε στην Ικαρία, μαζί με τη μητέρα του. Στο νησί παρέδιδε με ελάχιστο αντίτιμο μαθήματα κιθάρας. Οι μαθητές, λόγω του λυρισμού, της γλυκιάς φωνής του, τον φώναζαν «Αλμπάνο». Εμοιαζε και λίγο στον ιταλό τραγουδιστή. Για το Πολυτεχνείο, για την εξέγερση, για την εισβολή του τανκ, για ό,τι ακολούθησε μιλούσε πλέον σπάνια.

Δεν ήταν η πρώτη φορά που έπιανε φωτιά στην Ικαρία, που ο Γιώργος Κηρύκου έτρεχε πρώτος για να βοηθήσει. Ετσι και εκείνο το καλοκαίρι του 1993. Οταν άκουσε ότι στην περιοχή Παναγιά είχε ξεσπάσει φωτιά και είχαν παγιδευθεί τέσσερις γέροντες έτρεξαν με τους φίλους του, τον Δημήτρη Τσαγανό και τον Ηλία Φυσίδα, να τους σώσουν. Τους άρπαξαν στα χέρια και τους μετέφεραν σε άλλο μέρος. Πίστεψαν ότι ήσαν ασφαλείς. Ο αέρας όμως γύρισε ξαφνικά και η φωτιά ήλθε επάνω τους. Εγκλωβίστηκαν. Προσπάθησαν να σώσουν τους γέροντες. Κάηκαν όλοι.

Τα τρία παιδιά τιμήθηκαν από την Ακαδημία για την αυτοθυσία τους.

«Οχι αδέλφια, δεν μπορείτε να το κάνετε αυτό».

Το ανέμισμα της σημαίας, το μάγκωμα της ερπύστριας δίπλα από το κορμί του, τα βογκητά από τον ξυλοδαρμό, τα λόγια της δικής τους γενιάς στο ικαριώτικο καφενείο, η γλυκιά μελωδία της μπαλάντας του, το πύρινο αγκάλιασμα, το τέλος, η παντοτινή σιωπή.
Β. Γ. ΛΑΜΠΡΟΠΟΥΛΟΣ

Το Βήμα

www.nikaria.gr

Είναι μια απ οτισ άγνωστες ισορίες ανθρώπων που στάθηκαν απέναντι στην ζωή, στις ιδέες, τις αξίες, τα ιδανικά μέχρι το τέλος, δεν έβγαλαν σε πληστειριασμό στο παζάρι των αργυροαμοιβών

τον αγώνα τους . Θα προσπαθήσω να μιλήσω ψάχνοντας για αυτούς βρίσκοντας ότι μπορεί να βρεθεί, οι άγνωστοι ήρωες.

Στα 19 ανέμιζε τη γαλανόλευκη στο Πολυτεχνείο, στα 38 χάθηκε στις φλόγες στην καταστροφική πυρκαγιά της Ικαρίας, το 1993

ΝΥΧΤΑ 17ης Νοεμβρίου 1993… Το εκτυφλωτικό φως των εισβολέων «δείχνει τον δρόμο» στο τεθωρακισμένο. Διαβολικοί ήχοι από τις μηχανές και τις ερπύστριες των τανδς. Κλαγγές όπλων. Μετά το νεύμα του αξιωματικού, η … εισβολή.
Αυτός σκαρφαλωμένος στην κεντρική πύλη του Πολυτεχνείου ανεμίζει την ελληνική σημαία και φωνάζει, «οχι, αδέρφια, δεν μπορείτε να το κάνετε αυτό».
Μαζί με την πόρτα του Πολυτεχνείου, όλα γκρεμίστηκαν μέσα του, έγιναν συντρίμμια. Ποτέ όμως δεν φοβήθηκε για την τύχη του. Γνώριζε καλά πως χρειαζόταν αγώνας για το ταξίδι που τελειωμό δεν είχε. Αγώνας κι αγωνία για τη ζωή, που μας ξεπερνάει και συνεχίζεται… Το όνομά του: Γιώργος Κηρύκου!!
Είναι ένας από τους αφανείς ήρωες του Πολυτεχνείου. Αυτός συνέχισε, επέζησε, συνελήφθη, βασανίστηκε, αποσύρθηκε, σιώπησε και δύο δεκαετίες μετά την εξέγερση κάηκε στην καταστρεπτική φωτιά της Ικαρίας, το 1993, στην προσπάθειά του να απεγκλωβίσει από τον πύρινο κλοιό μια γερόντισσα που κουβαλούσε στην πλάτη του. Μία ακόμη θυσία…

Κυνηγώντας το όνειρο

Ο 38χρονος Γιώργος Κηρύκου, ένα από τα πέντε παιδιά μιας φτωχής οικογένειας από την Ικαρία, είχε επιλέξει τον δρόμο της φωτιάς ως το τέλος.
Η επανάσταση δεν ήταν κάτι που γινόταν έξω απ’ αυτόν. Η μικρότερη αδελφή του, Όλγα, μόλις 11 ετών τότε, θυμάται τον Γιώργο να λέει με υπερηφάνεια: «αντε ν’ αστράψει το όραμα, να φωτιστεί η ύπαρξή μας, μπας και πάρει φωτιά ο κόσμος».
Παλικαράκι 18 ετών, με ένα σακίδιο στον ώμο και με λιγοστά χρήματα, έφυγε από το νησί για να κυνηγήσει το όνειρο στη μεγαλούπολη. Οικοδομή, ελαιοχρωματιστής, ήταν μερικές από τις δουλειές που έκανε εκείνον τον καιρό. Το όνειρό του όμως και η μεγάλη του αγάπη ήταν η κιθάρα. Του άρεσε να φτιάχνει στιχάκια και να τραγουδάει για τους ανθρώπους, για τη ζωή, για το άγνωστο αύριο που ξημερώνει.
Ο αρραβώνας του με μια φοιτήτρια, τη Μαρία, που έχασε μέσα στη δίνη των γεγονότων, τον έφεραν στα 19 του χρόνια στο Πολυτεχνείο.
«Δεν άρεσε στον αδερφό μου να μιλάει για το Πολυτεχνείο, γιατί θεωρούσε ότι δεν είχε κάνει κάτι σημαντικό», αναφέρει η 42χρονη, σήμερα, αδελφή του Όλγα και συνεχίζει, «δεν είχε πάει ποτέ σε επέτειο εορτασμού του. Την ώρα που μπήκαν μέσα τα τανκς, αυτός ήταν κρεμασμένος πάνω στην κολόνα και κρατούσε την ελληνική σημαία. ‘Αρχισε να τρέχει μαζί με άλλους και, όπως μου είχε πει, κρύφτηκε σ’ έναν φωταγωγό. Τον έπιασαν όμως και φυλακίστηκε για έναν μήνα στο Χαϊδάρι. Οι βασανιστές του τον χτυπούσαν ανελέητα, τα ρούχα του ήταν ποτισμένα από το αίμα, αλλά ο Γιώργος άντεξε. Η μητέρα μου είχε τρελαθεί, έκλαιγε και έλεγε συνέχώς ‘χάθηκε το παιδί μου’. Οι μέρες περνούσαν και οι ελπίδες εξανεμίζονταν, ώσπου ένα γράμμα της Μαρίας έφερε ξανά στο σπίτι μας τη χαρά. Ο Γιώργος ήταν ζωντανός. Μέσω ενός φαντάρου ο αδελφός μου επικοινώνησε με την αγαπημένη του και λίγες μέρες μετά είχε αποφυλακιστεί», θυμάται η Όλγα.

Σε Βραζιλία και ΗΠΑ

Πέρασε αρκετός καιρός μέχρι να συνέλθει από τον ξυλοδαρμό και το σοκ που είχε υποστεί ο Γιώργος. Ποτέ όμως δεν θέλησε να δημοσιοποιήσει οτιδήποτε για την ιστορία του Πολυτεχνείου. Λίγους μήνες μετά μπαρκάρισε λόγων των οικονομικών δυσκολιών που αντιμετώπιζε και ταξίδεψε μέχρι τη μακρινή Βραζιλία. Γύρισε όμως γρήγορα, αφού ήταν παράνομος και δεν είχε κανένα χαρτί μαζί του. Έμεινε για λίγο στην Αθήνα και ύστερα έφυγε για την Αμερική, όπου γνώρισε μία κοπέλα από το Κολοράντο, παντρεύτηκε απέκτησε κι έναν γιο κι έμεινε εκεί δέκα χρόνια. Έπαιζε κιθάρα σε μαγαζιά της Αστόριας.
«Έκανε αυτό που αγαπούσε», αναφέρει η 42χρονη Όλγα.
«Χώρισε όμως με τη γυναίκα του και το ’87 επέστρεψε στην Ικαρία και έμεινε μαζί με τη μητέρα μας, όπου έφτιαξε ξανά τη ζωή του κι έκανε έναν δεύτερο γάμο με τη Φανή». Στο νησί παρέδιδε μαθήματα κιθάρας. Το παρατσούκλι του ήταν «Αλμπάνο» κι όλο το χωριό έτσι τον αποκαλούσε.

ΟΛΑ στη ζωή του Γιώργου κυλούσαν ομαλά, ώσπου το καλοκαίρι του 1993 θα γραφόταν ο τραγικός επίλογος. Όταν άκουσε ότι στην περιοχή Παναγιά είχε ξεσπάσει φωτιά και είχαν παγιδευτεί τέσσερις γέροντες, έτρεξε με τους φίλους του, τον Δημήτρη Τσαγανό και τον Ηλία Φυσανίδα, να τους σώσουν. Τους μετέφεραν σε άλλο μέρος, πιστεύοντας ότι ήταν ασφαλείς.
Ο αέρας όμως γύρισε ξαφνικά και η φωτιά ήρθε επάνω τους. Εγκλωβίστηκαν και κάηκαν όλοι. «Είμαι υπερήφανη για τον αδελφό μου», λέει συγκινημένη η Όλγα.
«Για μας ο Γιώργος ζει, δεν έχει πεθάνει. Μιλάω γι αυτόν συνεχώς στα δυο μου παιδιά. Η γλύκα του συναισθήματος και η τρυφεράδα του γεννάει τη μνήμη και το όνειρο. Μπορεί να συντρίψει και την πιο σκληρή πραγματικότητα. Η αγάπη μας γι αυτόν γεμίζει τα κενά της απώλειάς του», προσθέτει η 42χρονη Όλγα.

ΜΑΡΙΝΑ ΖΙΩΖΙΟΥ (Εφημερίδα «Εθνος» 14/11/2004)¨

για την μεταφορά μαραδό

Βάρβαρο είναι…

Posted on Updated on

Βάρβαρο είναι…να μην συλλογίζεασαι την βρβαρότητα.

Βάρβαρο είναι το αγαθό της «ζωής» να ταπεινώνεται και να κακοποιείται.

Βάρβαρο είναι να μάχεσαι για το αυτονόητο.

Βάρβαρη είναι η πρωτόγνωρη αίσθηση των νέων σήμερα ότι αυτοί ότι αυτοί θα ζήσουν χειρότερα απο τους γονείς τους.Βάρβαρο είναι να φαντασιώνεται σαν ένα χτισμένο παράθυρο.

Βάρβαρο είναι να ευτελίζεσαι προκειμένου να βρείς μια δουλειά. Να χρειάζεσται να συμφιλιωθείς με όλα όσα υποχρεώθηκες(εις μάτην) να κάνεις προκειμένου να επιβιώσεις.

Βάρβαρο είναι αυτό που βλέπεις στον καθρέφτη. Το είδωλό σου που δεν μοιάζει σε τίποτα με αυτό που κάποτε είχες ονειρευτεί.

Βάρβαρη είναι η δολοφονία των ονείρων. Βάρβαρη είναι η αίσθηση του εαυτού ως » πεταμένου εκεί».

Βάρβαρο είναι ένα κοινωνικό σύστημα που κάνει τα πάντα για να σε βγάλει στην » απ’έξω» και μετά σε λοιδορεί, σε οικτίρει η σου προτείνει «φάρμακα», για να «γιατρέψει» την οδύνει που το ίδιο γεννά.

Βάρβαρο είναι η λέξη «αξιοπρέπεια» να σηματοδοτεί «πολυτέλεια» η «πλεονασμό».

Βάρβαρο είναι το νόμιμο να είναι και ηθικό. Βάρβαρο είναι μετά βίας να τα φέρνεις βόλτα και να παρακολουθείς γύρω σου την κουλτούρα της αρπαχτής να επιμένει μαζί με τον ξέφρενο χορό των εκατομμυρίων. Βάρβαρη είναι η συνεχής υπενθύμιση του πολιτικού χρήματος. Βάρβαρο είναι το καθεστώς της ιδιότυπης ασυλίας που απολαμβάνουν οι πολιτικοί.

Βάρβαρο είναι να μην μπορείς να μεγαλώσεις τα παιδιά σου με τις αξίες σου γιατί τρέμεις μήπως κι έτσι αποτύγχουν στην ζωή τους. Βάρβαρη είναι η έννοια της επιτυχίας έτσι όπως σήμερα λογαριάζεται.

Βάρβαρη είναι η υφαρπαγή της παιδικής ηλικίας, η απουσία ελεύθερου χρόνου, η αποσύνδεση της μάθησης από την χαρά και την έμπνευση.

Βάρβαρη είναι η κατά συρροή κακοποίηση των γερόντων οι οποίοι στας δυσμάς του βίου καλουνται να ζήσουν, δηλαδή να πεθάνουν, με συντάξεις πείνας. Βάρβαρη είναι η καλλιέργεια και η αξιοποίηση της ανασφάλειας γαι τη δημιουργία υποταγμένων στο φόβο υπηκόων.

Βάρβαρο είναι να είσαι ξένος σε μια ξένη, αφιλόξενη χώρα και να προσπαθείς να πείσεις ότι δεν είσαι εχθρός. Βάρβαρός είναι ο μηχανισμός κατασκεύης αποδιοπομπαίων τράγων, η αναγόρευση φανταστικών εχθρών προκειμένου να εστιαστούν επάνω του τα δεινά της δικής σου ζωής.

Βάρβαρη είναι η κοινωνία του θεάματος, που πασχίζει (άκοπα) να σε πείσει πως αυτό το οποίο βλέπεις στη μικρή οθόνη αξίζει να το βλέπεις, και πως αυτή η νάρκωση είναι επιθυμητή. Η βία και ο πόλεμος είναι ένα καθημερινό Θέαμα. Μια μορφή ψυχαγωγίας.

Βάρβαρη είναι η θυσία των ανθρωπίνων σχέσεων υπό το βάρος των υποχρεώσεων και των ευθυνών. Η θυσία
της σκέψης και της δημιουργικότητας στη διεκπεραίωση της κάθε μέρας. «Να πράττω. Να μην σκέφτομαι. Αλλιώς πάω χαμένος» Η σκέψη, ένα εμπόδιο.

Βάρβαρο είναι να εξωθείσαι στην αναζήτηση αυτοκαταστροφικών περισπασμών προκειμένου να τα βγάλεις πέρα. Βάρβαρη είναι η αύξηση των λύσεων απελπισίας που προβάλλουν στον ορίζοντα: αυτοκτονίες, καταθλίψεις,τρέλα, παράνοια, αλκοόλ, ναρκωτικά.

Βάρβαρο είναι η αμεριμνησία να είναι μόνο προνόμιο των νεογέννητων.

Βάρβαρο είναι να θυσιάζεται η μητρότητα.» Θέλω να κάνω παιδιά, όμως πως να τα μεγαλώσω;»

Βάρβαρο είναι το στοίχημα της ψυχικής υγείας, η ικανότητα του αγαπάν και του εγάζεσθαι να ανάγεται σε μακρινό όνειρο. Βάρβαρο είναι η ζωντάνια του οργισμένου θυμού σου να μεταμορφώνεται σε νεκρωμένη απάθεια ή σε ήπια και παθητική απόγνωση.

Βάρβαρο είναι κάθε πρωί να καταπίνεις ένα παχουλό βατράχι για να συνηθίσεις την αηδία της μέρας που σε περιμένει.

Βάρβαρη είναι η αδυναμία εξεύρεσης και υπεράσπισης ενός άλλου μοντέλου ατομικής ύπαρξης και συλλογικής συνύπαρξης.

Βάρβαρο είναι να λογαριάζεται ως λαικισμός η επίκληση στη βαρβαρότητα.

από το βιβλίο της Φωτεινής Τσαλίκογλου «ΤΟ ΜΕΛΛΟΝ ΑΝΗΚΕΙ ΣΤΗΝ ΕΚΠΛΗΞΗ» 34 σχόλια για την κρίση και ένα υστερόγραφο απο τις εκδόσεις Καστανιώτη.

Δεν είμαστε εδώ για να κάνουμε τους ανθρώπους πλούσιους αλλά τις κοινωνίες…

Posted on Updated on

Together (Μαζί)- CECOP CECOPA from Δίκτυο Κ.Α.Π.Α. on Vimeo.

Το νέο Nτοκιμαντέρ ΜΑΖΙ του CECOP – CICOPA Ευρώπηs με ελληνικούς υπότιτλους
Πώς οι συνεταιρισμοί δείχνουν ανθεκτικότητα στην κρίση παρουσιάζει το νέο Ντοκιμαντέρ ΜΑΖΙ του CECOP – CICOPA Ευρώπηs με παραδείγματα συνεταιρισμών στον τομέα της βιομηχανίας και των υπηρεσιών.
Η ταινία αναδεικνύει ενδεικτικά παραδείγματα των μέτρων αναδιάρθρωσης των συνεταιρισμών σε τέσσερις ευρωπαϊκές χώρες: το Χυτήριο de l’Aisne, μια επιχείρηση που βρέθηκε σε κρίση και μετατράπηκε σε συνεταιρισμό στη Γαλλία, τον Συνεταιριστικό Όμιλο Mondragon, τον 7ο μεγαλύτερο βιομηχανικό όμιλο στην Ισπανία, τον Muszynianka, έναν συνεταιρισμό παραγωγής μεταλλικού νερού στην Πολωνία και τoν Όμιλο SIS, μια κοινωνική συνεταιριστική κοινοπραξία στην Ιταλία.

EL SISTEMA – ΣΩΖΟΝΤΑΣ ΖΩΕΣ

Posted on

EL SISTEMA – ΣΩΖΟΝΤΑΣ ΖΩΕΣ – Trailer from Yorgos Avgeropoulos on Vimeo.

Ένα απόγευμα του 1975 σ’ ένα γκαράζ του Καράκας της Βενεζουέλας, ο 36χρονος τότε καθηγητής μουσικής και οικονομολόγος José Antonio Abreu ξεκίνησε μια σταυροφορία που φαινόταν απολύτως ουτοπική. Να σώσει όσα περισσότερα παιδιά μπορεί από τη φτώχεια, τους δρόμους και την εγκληματικότητα, μαθαίνοντάς τους, δωρεάν, κλασσική μουσική και κάνοντάς τα μέλη μιας κλασσικής συμφωνικής ορχήστρας.
«Τίποτα σαν την πρώτη πρόβα», αναπολεί ο μαέστρος Abreu, 74 ετών σήμερα. «Είναι η στιγμή που θυμάμαι με μεγαλύτερο πάθος. Τα υπόλοιπα ήταν μια μεγάλη καθημερινή συγκίνηση».
Σε εκείνη την πρώτη πρόβα ήρθαν μόλις 11 παιδιά. Όμως ο σπόρος είχε πέσει ήδη στο χώμα, γεννώντας αυτό που θα έμενε παγκοσμίως γνωστό ως EL SISTEMA (Το Σύστημα). Ένα όργανο Παιδείας, αλλά και ταυτόχρονα ένα όπλο κατά της φτώχειας. Ένα εργαλείο κοινωνικής αλλαγής. Μια απόπειρα να αλλάξει ο κόσμος μέσω της μουσικής!
Διαβάστε περισσότερα

Μη χάσετε το νέο ντοκιμαντέρ του Εξάντα, την Τετάρτη 30 Ιανουαρίου στις 23:00 στη ΝΕΤ
Σενάριο, Σκηνοθεσία, Επιτόπια Έρευνα: Γιώργος Αυγερόπουλος / Διεύθυνση Φωτογραφίας: Βασίλης Μουρίκης / Οργάνωση & Διεύθυνση Παραγωγής: Αναστασία Σκουμπρή / Συντονισμός Έρευνας: Γεωργία Ανάγνου / Έρευνα: Μανώλης Φυλακτίδης / Μοντάζ: Βασίλης Μάγκος, Άννα Πρόκου / Μια παραγωγή της Small Planet για την ΕΡΤ © 2011 – 2012

«Ο νεοναζισμός δεν είναι οι άλλοι» Μάνος Χατζιδάκις

Posted on Updated on

Το κείμενο αυτό είχε δημοσιευτεί τον Φεβρουάριο του 1993, λίγους μήνες πριν τον θάνατό του, στο πρόγραμμα αντιναζιστικής συναυλίας που είχε δώσει η Ορχήστρα των Χρωμάτων με έργα Βάιλ, Λίστ και Μπάρτον. Το ίδιο κείμενο παράλληλα είχε δημοσιευτεί και στην εφημερίδα Ελευθεροτυπία.

Οι τεχνικοί της ραδιοφωνίας αλληλέγγυοι στους αγωνιζόμενους εργαζόμενους των Ναυπηγείων Σκαραμαγκά

Posted on

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Οι τεχνικοί της ραδιοφωνίας στέκονται αλληλέγγυοι στους αγωνιζόμενους εργαζόμενους των Ναυπηγείων Σκαραμαγκά

Οι τεχνικοί της ραδιοφωνίας συμπαραστεκόμαστε στους αγωνιζόμενους εργαζόμενους στα ναυπηγεία Σκαραμαγκά που απηυδισμένοι από την κοροϊδία που βιώνουν απλήρωτοι 6 μήνες ξεχείλισαν από οργή όταν τους επεβλήθη και εκ περιτροπής εργασία μια ημέρα την εβδομάδα. Η τριμερής κυβέρνηση και οι συμβουλάτορές της θα αρχίσουν τώρα σιγά – σιγά να εισπράττουν τις θύελλες μετά τους ανέμους που έσπειραν.

Εμείς, οι τεχνικοί της ραδιοφωνίας στεκόμαστε στο πλευρό των αδελφών μας εργαζομένων στα Ναυπηγεία Σκαραμαγκά, καταλαβαίνοντας από πρώτο χέρι τι περνάνε, την ώρα που οι συνάδελφοί μας στον ραδιοσταθμό ΞΕΝΙΟ είναι απλήρωτοι 1,5 χρόνο, οι εργαζόμενοι στους ραδιοσταθμούς LOVE και ORANGE είναι απλήρωτοι 7 μήνες, ενώ οι εργοδότες, με τις πλάτες που τους κάνει η εγχώρια τρόικα (ακέφαλος ΣΕΠΕ, διαλυμένος ΟΜΕΔ), αποδεκατίζουν καθημερινά την εργατική τάξη ανενόχλητοι, αν όχι και ενθαρρυνόμενοι.

Σύντομα θα αναγκαστούν όμως να αναδιπλωθούν τόσο οι εργοδότες όσο και η κυβέρνηση της διάλυσης και της καταστροφής, καθώς ολοένα και πιο πλατιά λαϊκά στρώματα μπαίνουν στην λογική της οργανωμένης και μεθοδικής αντίδρασης στην υποδούλωση του Τόπου μας και του Λαού μας.

Δηλώνουμε ευθέως πως οι εργαζόμενοι και άνεργοι τεχνικοί της ραδιοφωνίας στηρίζαμε, στηρίζουμε και θα στηρίζουμε κάθε οργανωμένη λαϊκή αντίσταση, ώστε να ξεκουμπιστούν οι προδότες από το σβέρκο του ΛΑΟΥ ΜΑΣ.

Να απελευθερωθούν αμέσως οι αγωνιστές συλληφθέντες εργαζόμενοι στα Ναυπηγεία Σκαραμαγκά.

Η αλληλεγγύη όπλο των εργατών. Πόλεμο στον πόλεμο των αφεντικών.

Για το Διοικητικό Συμβούλιο

Ο Πρόεδρος Δημήτρης Καμαρινόπουλος

Η Γενική Γραμματέας Μαρία Γεωργέα

 

Η ελευθερία είναι σαν την ευτυχία

Posted on Updated on

last tea, for jesus.lighting upLord of the fliesListening the radio'The Honest Rogue'
Indeferencial'inchinos/tΣτην κόλαση βαθειά
Homeless man feeding pigeons (Please read below)

The road that runs, a gallery on Flickr.

«Η ελευθερία είναι σαν την ευτυχία. Δεν την φτάνεις ποτέ.Δεν μπορείς ποτέ να την έχεις όλη. Είναι μονάχα ο δρόμος. Βαδίζουμε πίσω από την ελευθερία και την ευτυχία» Pedro Juan Gutierrez

«Η υγεία είναι καθολικό δικαίωμα»

Βίντεο Posted on Updated on

«Ορκιστήκαμε να παρέχουμε ιατρική φροντίδα χωρίς διακρίσεις και αυτό θα συνεχίσουμε να κάνουμε». Αυτή την απάντηση δίνουν 1650 περίπου γιατροί από ολόκληρη την Ισπανία στο υπουργείο Υγείας, το οποίο τους ζητά να μην παρέχουν ιατρική περίθαλψη σε μετανάστες χωρίς χαρτιά. «Η υγεία είναι καθολικό δικαίωμα» προσθέτουν, δηλώνοντας απερίφραστα ότι θα αντισταθούν στη διάλυση της δημόσιας υγείας και ότι δεν θα αφήσουν κανέναν άνθρωπο χωρίς ιατρική φροντίδα.

ιστορίες του νερού…

Posted on Updated on

Χιλή: η Παγκόσμια Τράπεζα επέβαλλε σαν δανειοδοτικό όρο στη χώρα εγγύηση κέρδους 33% στη γαλλική εταιρία ύδρευσης Suez Lyonnaise des Eaux

Αυστραλία: Το 1998 λίγο καιρό αφότου ανέλαβε την ύδρευση η γαλλική Suez Lyonnaise des Eaux το νερό στο Σύδνεϋ βρέθηκε μολυσμένο από παράσιτα και κρυπτοσπορίδια.

Καναδας: Τουλάχιστον 7 άνθρωποι έχασαν τη ζωή τους αφού μολύνθηκαν από το βακτηριο E coli στο Walkerton, Ontario ύστερα από τη ιδιωτικοποίηση του ελέγχου ποιότητας του νερού που πέρασε στον έλεγχο της A&L Labs. Η εταιρία χαρακτήρισε τα αποτελέσματα των ελέγχων «απόρρητη πνευματική ιδιοκτησία» και αρνήθηκε να τα κοινοποιήσει.

Μαρόκο: Οι καταναλωτές είδαν την τιμή του νερού να ανεβαίνει 3 φορές πάνω αφότου ιδιωτικοποιήθηκε η εταιρία ύδρευσης στην Casablanca.

Αργεντινή: Όταν θυγατρική της Suez Lyonnaise des Eaux αγόρασε την κρατική επιχείρηση νερού Obras Sanitarias de la Nacion, οι τιμές διπλασιάστηκαν και η ποιότητα του νερού χειροτέρευσε. Η εταιρίας αναγκάστηκε να αποχωρήσει όταν οι κάτοικοι μαζικά αρνήθηκαν να πληρώσουν τους λογαριασμούς τους.

Μ.Βρετανία Οι λογαριασμοί ύδρευσης και αποχέτευσης αυξήθηκαν κατά 67% μεταξύ 1989 και 1995. Το ποσοστό διακοπών των παροχών ανέβηκε κατά 177%

Ν.Ζηλανδία: Οι πολίτες βγήκαν στους δρόμους για να διαμαρτυρηθούν για την εμπορευματοποίηση του νερού.

Ν.Αφρική: Το νερό έγινε απροσπέλαστο, πανάκριβο και μη ασφαλές όταν η εταιρία Suez Lyonnaise des Eaux ανέλαβε την ύδρευση στο Johannesburg. Υπήρξαν εκτεταμένες μολύνσεις και χιλιάδες άνθρωποι είδαν την παροχή τους να διακόπτεται.

Βολιβία: Το 1999 η Παγκόσμια Τράπεζα συστήνει ιδιωτικοποίηση της δημοτικής εταιρίας ύδρευσης της Cochabamba, Servicio Municipal del Agua Potable y Alcantarillado (SENIAPA). Αξιωματούχοι της τράπεζας απείλησαν ανοιχτά να παρακρατήσουν 600 εκατομμύρια $ από την δανειακή σύμβαση αν η Βολιβία δεν αποδεχόταν.

Όπως έχει δείξει η ιστορία των ιδιωτικοποιήσεων, το νερό πάντα γυρνάει στην πηγή του.

Η πρόσβαση στο νερό είναι ανθρώπινο δικαίωμα (ΟΗΕ 2010)

Υπογράφουμε!

SAVE GREEK WATER FROM PRIVATIZATION – ΣΩΣΤΕ ΤΟ ΝΕΡΟ ΑΠΟ ΤΗΝ ΙΔΙΩΤΙΚΟΠΟΙΗΣΗ

histories of water, a gallery on Flickr.

TranquilityLa Dame au parapluie - Lady with umbrellaEspigónRomancePARQUE NACIONAL DE LOS GLACIALES, GLACIAL PERITO MORENOEn el lago Tana
En el camino 1The Elementstra cielo e mareBottom-up light on a cloudsailing over the skyThe oldman and the sea
Tome-lecortina...Lábios do mar...niña bajo las estrellas