Μήνας: Απρίλιος 2012

ΝΥΝ ΥΠΕΡ ΠΑΝΤΩΝ ΨΗΦΩΝ

Posted on

Little VeniceΑυτές οι εκλογές είναι η μεγάλη ευκαιρία της ευρείας Αριστεράς που στοιχίζεται γύρω από τον ΣΥΡΙΖΑ-ΕΝΩΤΙΚΟ ΚΟΙΝΩΝΙΚΟ ΜΕΤΩΠΟ. Είναι η μεγάλη στιγμή για να τραβήξει τη χώρα από το χείλος της αβύσσου, να κάνει την Ελλάδα πρότυπο νίκης εναντίον του διεθνούς νεοφιλελευθερισμού, να στήσει μια νέα ψυχολογία εθνικής υπερηφάνειας . Είναι η ευκαιρία για την πραγματική, «μετα-μεταπολίτευση», για την ποιοτική ανατροπή – που είναι κάτι ριζικά διαφορετικό από την αλλαγή του συσχετισμού δυνάμεων…
Η ευρεία Αριστερά, πρέπει να αφήσει πίσω εκείνο το στυλάκι του 3+Χ%, με πολύ αβανγκαρντισμό, πολύ εσωτερική γκρίνια και ψείρισμα των οπισθίων της μαϊμούς, αγωνιστική επετηρίδα έναντι των εκτός-του-δικού-της-κόσμου, κουλτούρα όχι σπανίως αφυψηλού, γλωσσάρι και σημειολογία διακεκριμένη. Πρέπει να κάνει την υπέρβασή της, να αναδυθεί ως ηγεμονική δύναμη, να μεταφράσει τη νέα ποσότητά της σε ποιότητα : Όχι προς όφελος του λαϊκισμού, όχι εκπασοκιζόμενη, αλλά ως δύναμη άμεσων αλλαγών. Ως δύναμη που χρησιμοποιεί τη διαπίστωση ότι η κοινωνία της εργασίας είναι η συντριπτική πλειοψηφία της παρούσας κοινωνίας…
Αυτή η ευρεία Αριστερά, μπορεί και πρέπει να ευνοήσει τη μεταστροφή και τον αναστοχασμό των εκατοντάδων χιλιάδων πολιτών, ανθρώπων της εργασίας και δημιουργίας, που ψήφιζαν τα κόμματα του μνημονίου. Να επαν-εξοικειώσει τους συντηρητικούς πολίτες με την ανάγκη ενός νέου, δημοκρατικά ελεγχόμενου και παρεμβατικού δημόσιου τομέα, σε ευρωπαϊκό και εθνικό επίπεδο, για τη χαλιναγώγηση των κρίσεων και για την κοινωνική αλληλεγγύη. Να φέρει στην επιφάνεια ένα αξιόπιστο σχέδιο «αναπροσανατολισμού» της ελληνικής εξωτερικής πολιτικής, όχι με στόχο την «αποευρωποίησή» της, αλλά για τον εμπλουτισμό της με νέες συμμαχίες και δυνατότητες.
Αυτή η ευρεία Αριστερά , χωρίς συμπλέγματα ενοχής ή λογικές μαυρογιαλούρων και εξαπάτησης αλλότριων δυνάμεων, πρέπει να αγωνιστεί υπέρ πάντων ψήφων….
Γιάννης Σχίζας
Υποψήφιος των Οικολόγων Ριζοσπαστών στη Β Αθήνας με το ψηφοδέλτιο ΣΥΡΙΖΑ-ΕΝΩΤΙΚΟ ΚΟΙΝΩΝΙΚΟ ΜΕΤΩΠΟ

από το ιστολόγιο oikonikipragmatikotita.

ΥΓ η φωταγραφία είναι του Valerio Musi

CATASTROIKA

Posted on

Οι δημιουργοί του Debtocracy, του ντοκιμαντέρ που είδαν τουλάχιστον δύο εκ. άνθρωποι, επιστρέφουν με μια νέα παραγωγή.

Η CATASTROIKA αναζητά τις συνέπειες από την ολοκληρωτική εκποίηση μιας χώρας. Εξετάζοντας παραδείγματα ιδιωτικοποιήσεων και απορρύθμισης στις πιο αναπτυγμένες χώρες της Δύσης προσπαθεί να προβλέψει τι θα συμβεί αν το ίδιο μοντέλο εφαρμοστεί σε μία χώρα υπό καθεστώς επιτήρησης.
http://www.dailymotion.com/embed/video/xqdvex_catastroika_shortfilms
CATASTROIKA από infowar

οι μέρες τρέχουν οι καιροί τρέχουν τους καβαλάμε …Runaway Day

Posted on Updated on

οι μέρες τρέχουν οι καιροί τρέχουν τους καβαλάμε …
να ενισχύσουμε αυτή την προσπάθεια του φίλου ,σκηνοθέτη, Δημήτρη Μπαβέλλα .Τα χρήματα δεν περισσεύουν σε κανένα και αυτός είναι ο βασικότερος λόγος… ότι έχουμε να το μοιραστούμε…

Μερικές ημέρες τώρα έχει ξεκινήσει διαδικτυακή καμπάνια με σκοπό τη χρηματοδότηση της ταινίας με τίτλο Runaway Day.

Η καμπάνια βρίσκεται εδώ: http://www.indiegogo.com/RunawayDay

Μπορείτε να δώσετε οποιοδήποτε ποσό θέλετε μέσω πιστωτικής κάρτας ή λογαριασμού paypal και να συμβάλλετε έτσι στην πραγματοποίηση της ταινίας. Για κάθε συνεισφορά υπάρχει και μια μικρή ανταμοιβή, ανάλογη με το ύψος της συνεισφοράς.

Περισσότερες πληροφορίες για την ταινία μπορείτε να βρείτε εδώ: https://www.facebook.com/RunawayDay

Τα γυρίσματα της ταινίας πρόκειται να ξεκινήσουν στις 25 Ιουνίου με ένα ελάχιστο ποσό εκκίνησης. Βασικό κίνητρο για την πραγματοποίηση και την ολοκλήρωση του Runaway Day είναι η επιθυμία όλων μας να κάνουμε μια ταινία για την κατάσταση που ζούμε.

Οποιαδήποτε συνεισφορά είναι παραπάνω από ευπρόσδεκτη και μας φέρνει πιο κοντά στην επίτευξη της ταινίας.

Παρακαλώ κοινοποιήστε την καμπάνια  όπου και όσο περισσότερο μπορείτε.

http://www.indiegogo.com/RunawayDay

https://www.facebook.com/RunawayDay

http://vimeo.com/bavellas

Το θάρρος του Μπουένος Άιρες

Posted on Updated on

...

του Κώστα Λαπαβίτσα

Από την αρχή της ελληνικής κρίσης, η Αργεντινή λειτούργησε ως σημείο αναφοράς και φόβητρο. Οι υπερασπιστές των Μνημονίων ισχυρίζονται συχνά ότι προστατεύουν την Ελλάδα από την κατάντια της Αργεντινής. Ατυχέστατες αναφορές έγιναν ακόμη και από επίσημα χείλη προκαλώντας ενόχληση στο Μπουένος Άιρες. Για τους εκεί ιθύνοντες είναι εμφανές ότι η Ελλάδα ακολουθεί την πορεία της χώρας τους προς το χάος κατά το 1998-2001 εφαρμόζοντας την ‘ορθόδοξη’ συνταγή του ΔΝΤ και της ΕΕ. Υιοθετεί τρομακτική λιτότητα, επιδιώκει να δημιουργήσει δημοσιονομικά πλεονάσματα, αποδίδει προτεραιότητα στην εξυπηρέτηση του χρέους και προσβλέπει στην ανάπτυξη μέσω χαμηλών μισθών και ξένων επενδύσεων.

Ακόμη και το PSI έχει το αργεντίνικο προηγούμενό του.  Τον Ιούνιο του 2001 η Αργεντινή έκανε το περιβόητο μεγκακάνχε, δηλαδή εθελοντική ανταλλαγή ομολόγων με πρωτοβουλία των δανειστών της. Μαζί με το εξίσου περιβόητο μπλιντάχε, δηλαδή θωράκιση με νέα δάνεια από το ΔΝΤ, το μεγκακάνχε υποτίθεται ότι θα έλυνε την κρίση, χωρίς ακρότητες όπως η επιθετική αθέτηση πληρωμών. Η ‘λύση’ δεν κράτησε ούτε έξι μήνες, καθώς η ύφεση έγινε βαθύτερη και η χώρα έφτασε στην κοινωνική κατάρρευση. Ο εμπνευστής της, ο Ντομίνγκο Καβάλο, ο άνθρωπος που ουσιαστικά κατέστρεψε την Αργεντινή κατά τη δεκαετία του 1990, έχει σήμερα μηδαμινή αξιοπιστία στη χώρα του.

Η Αργεντινή έκανε παύση πληρωμών τον Δεκέμβριο του 2001, ενώ κατόπιν ήρε την πρόσδεση του πέσο με το δολάριο και εγκατέλειψε το πρόγραμμα του ΔΝΤ. Ακολούθησαν μήνες βαθιάς κρίσης, καθώς η οικονομία ήταν εξουθενωμένη μετά από τρία χρόνια ‘σωτηρίας’. Αλλά η ανάκαμψη ήρθε και η χώρα μπήκε σε ταχύτατους ρυθμούς ανάπτυξης. Δέκα χρόνια μετά, το ΑΕΠ είναι σχεδόν διπλάσιο, το Μπουένος Άιρες σφύζει από ζωή, η χώρα παραμένει ανοιχτή και με έντονη διεθνή παρουσία. Παράλληλα, η κατανομή του εισοδήματος έχει βελτιωθεί σημαντικά καθώς το μερίδιο της εργασίας στο ΑΕΠ ανέβηκε από περίπου 30% το 2001 στο 50% το 2011.

Η Αργεντινή αντιμετωπίζει τώρα νέα προβλήματα, παρότι η ανάπτυξη για το 2011 ήταν και πάλι ταχύτατη, με ρυθμό 8,9%. Τα εξωτερικά πλεονάσματα περιορίζονται, εμφανίστηκε δημοσιονομική στενότητα, ο πληθωρισμός κινείται στο 15-20% και υπάρχει μεγάλη διαρροή κεφαλαίων. Ο δευτερογενής τομέας χρειάζεται άμεσα παραγωγική ανασυγκρότηση. Το εντυπωσιακό όμως είναι ότι η χώρα ψάχνει για ριζοσπαστικές λύσεις, μακριά από τις αποτυχημένες πολιτικές του ΔΝΤ.

Η Κριστίνα Φερνάντες ντε Κίρχνερ κυριαρχεί στην πολιτική σκηνή και οι Περονιστές έχουν κάνει στροφή προς τα αριστερά. Αντιλαμβάνονται ότι ο πληθωρισμός πρέπει να ελεγχθεί μέσω της ανάπτυξης και χωρίς να χαθούν τα κέρδη στην κατανομή του εισοδήματος. Η κεντρική τράπεζα, υπό την διοίκηση της ξεχωριστής Μερσέντες ντελ Ποντ, στοχεύει πλέον στην υψηλή απασχόληση και όχι μόνο στη σταθερότητα των τιμών. Η χώρα σκέφτεται σοβαρά να υιοθετήσει βιομηχανική πολιτική για ανάπτυξη στηριγμένη στις εγχώριες πηγές, με έλεγχο του πιστωτικού συστήματος. Θα υπάρξει οπωσδήποτε σύγκρουση με τον τραπεζικό τομέα, τους γαιοκτήμονες και άλλους συντηρητικούς κύκλους, αλλά οι προοπτικές είναι θετικές για τα λαϊκά στρώματα.

Η Ελλάδα δεν είναι πράγματι Αργεντινή. Έχει πολύ υψηλότερο κατά κεφαλήν εισόδημα και μετέχει στην ΟΝΕ, ένα νομισματικό πλαίσιο πολύ πιο δεσμευτικό από την πρόσδεση του πέσο με το δολάριο, γεγονός που κάνει την ύφεση βαθύτερη. Η συρρίκνωση του ελληνικού ΑΕΠ από το 2008 μέχρι το τέλος του 2012 πιθανόν να αγγίξει το ποσοστό της συνολικής μείωσης του ΑΕΠ της Αργεντινής σε όλη τη διάρκεια της κρίσης της. Για την Ελλάδα φυσικά έπεται συνέχεια, χωρίς να έχει εκλείψει το φάσμα της εξόδου από το ευρώ. Η ΟΝΕ επέτρεψε επίσης στις ελληνικές τράπεζες να έχουν συνεχή πρόσβαση σε ρευστότητα από την ΕΚΤ, ενώ οι τράπεζες της Αργεντινής δεν είχαν αντίστοιχη δυνατότητα.

Η ουσιαστικότερη όμως διαφορά είναι ότι η ΕΕ λειτουργεί καταναγκαστικά επί του ελληνικού πολιτικού συστήματος, το οποίο τρέμει και στην ιδέα της εξόδου από την ΟΝΕ. Η πειθάρχηση στην πολιτική του Βερολίνου είναι πλήρης, χωρίς ίχνος ανεξαρτησίας. Το πολιτικό σύστημα θα προτιμήσει να μεταβάλει την Ελλάδα σε χώρα φτωχών, παρά να έρθει σε ρήξη με την ΕΕ.

Ακριβώς γι’ αυτό το λόγο, οι πολιτικές εξελίξεις στη χώρα μας πιθανώς θα είναι πιo ραγδαίες και ριζοσπαστικές απ’ ότι στην Αργεντινή. Η συνταγή της τρόικας εντείνει την οικονομική διάλυση και ωθεί προς την κοινωνική έκρηξη. Όταν θα φτάσει η ώρα της κρίσεως, οι δυνάμεις που θα βάλουν την Ελλάδα σε τροχιά ανάπτυξης και κοινωνικής δικαιοσύνης θα χρειαστεί να πάνε πιό πέρα από το Νέστορ Κίρχνερ και την Κριστίνα Φερνάντες.

πηγή : Αριστερό Βήμα ,Καθημερινή