οι μέρες της «Αριστεράς της παρατήρησης» είναι μετρημένες!

Posted on


(samuel francois iejambe2_)
Αριστερά του Debtocracy

Του Γεωργίου Τζαννετάτου,

Διδακτορικού Φοιτητή Πολιτικών Επιστημών

Ένα μόλις μήνα μετά την επίσημη πρεμιέρα του Debtocracy και ήδη οι θεατές της εξ(αι)ρετικής αυτής δουλειάς του Άρη Χατζηστεφάνου και της Κατερίνας Κιτίδη τείνουν να υπερβούν το ένα εκατομμύριο. Μια παρέα νεαρών αδέσμευτων δημοσιογράφων κατάφερε, δίχως να αλλοιώσει ή να κρύψει την πολιτική της ταυτότητα, να επικοινωνήσει με ένα ακροατήριο το εύρος του οποίου (δυστυχώς ή ευτυχώς) είναι απείρως μεγαλύτερο από το σύνολο των οργανωμένων μελών της «εντός» και της «εκτός των τειχών» Αριστεράς. Το συλλογικό αυτό έργο των εκατοντάδων «συμπαραγωγών», δίχως να βάλει στιγμή νερό στο κρασί του, έχει ήδη καταφέρει πολλά.

Η επιτυχία του Debtocracy δεν περιορίζεται στο πλήθος των θεατών του. Ούτε συνδέεται αποκλειστικά με τον εξαιρετικό τρόπο με τον οποίο προπαγανδίζει την πρωτοβουλία για την συγκρότηση Επιτροπής Λογιστικού Ελέγχου του Δημοσίου Χρέους. Το Debtocracy ανάγκασε τους «εχθρούς» να ξαναμελετήσουν τα Σικαγογενή τους «ευαγγέλια» αναζητώντας αντίλογο. Έδειξε με τον πλέον εμφατικό τρόπο στους «φίλους» πως υπάρχουν ακόμα μονοπάτια «κοινής περπατησιάς». Ένα γαϊτανάκι ξεκάθαρου πολιτικού λόγου, άρτιας επιστημονικής τεκμηρίωσης, ευρηματικής σκηνοθεσίας και απολαυστικής μουσικής, κάλεσε την ελληνική κοινωνία να δει πίσω από τον μονόδρομο της σφαγής της και εκείνη τόλμησε μαζικά να «κρυφοκοιτάξει». Μια πολιτική πρόταση απαλλαγμένη από «ισμούς» και «κατάρες», κάλεσε την ελληνική κοινωνία να διευρύνει το «τρέχον» περιεχόμενο της έννοιας «ρεαλισμός», συνδέοντάς το με εκείνο της έννοιας «αναγκαίο», και εκείνη μαζικά «το συζητάει».

Την ώρα λοιπόν που μια μικρή μα συνεχώς διευρυνόμενη παρέα κτίζει έναν τέτοιου είδους δίαυλο επικοινωνίας με την ελληνική κοινωνία, η οργανωμένη Αριστερά παρατηρεί με έκδηλη αμηχανία. Για μια ακόμη φορά η οργανωμένη Αριστερά επιλέγει για τον εαυτό της τον ρόλο του αμήχανου παρατηρητή. Για μια ακόμη φορά, δέσμια της μιζέρια της, του συντηρητισμού και της αλαζονείας της, αδυνατεί να πρωτοπορήσει. Αδυνατεί να αντιληφθεί την «γλώσσα» των «ιθαγενών» για να θυμηθώ τα λόγια του Subcommandante Marcos. Και ενώ αρνείται ακόμη και να προσπαθήσει να καταλάβει την γλώσσα τους, τολμά να ευαγγελίζεται την δική τους απελευθέρωση και ευδαιμονία.

Παραφράζοντας μια πρόσφατη δήλωση του Άρη Χατζηστεφάνου αναφορικά με τα διδάγματα του εγχειρήματος του Debtocracy, θεωρώ πως αν ο τρόπος που υποδέχθηκε η ελληνική κοινωνία το Debtocracy διδάσκει κάτι, αυτό είναι πως οι μέρες της «Αριστεράς της παρατήρησης» είναι μετρημένες! Όσο η οργανωμένη Αριστερά αποφεύγει την άνευ κομματικού ή οργανωτικού πρωτοκόλλου επικοινωνία με την κοινωνία, όσο φοβάται την γλώσσα που συντίθεται από τα κάτω, που δεν ξεκινά από τον «αντάρτη» αλλά από τους «ιθαγενείς» που έρχονται σε επαφή μαζί του, είναι καταδικασμένη να φθίνει και να παρατηρεί! Το Debtocracy και η πρωτοβουλία για την συγκρότηση Επιτροπής Λογιστικού Ελέγχου του Δημοσίου Χρέους αποτελούν ενέργειες με σαφώς ευρύτερο ορίζοντα. Όπως εύστοχα τόνισε και ο Π. Κοροβέσης «γενούν ένα κίνημα»! Ένα δίκτυο που δεν αναζητά εξουσία στο όνομα των εν δυνάμει εξεγερμένων αλλά διεκδικεί τον χώρο εντός του οποίο οι εξεγερμένοι μπορούν να ορίσουν την ζωή τους. Και πιστέψτε με, όσο θα διευρύνεται αυτό το δίκτυο τόσο θα διευρύνεται και ο διεκδικούμενος χώρος, «hasta la victoria siempre»!

πηγή : Aριστερό Βήμα

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s