Μήνας: Μαρτίου 2011

Τί είναι αυτό που χρειάζεται επειγόντως σήμερα;

Posted on

αναδημοσίευση απο το Radical desire 

Τί είναι αυτό που χρειάζεται επειγόντως σήμερα;

Του Δημήτρη Καζάκη*

Στην Αριστερά κυριαρχούσε, ανέκαθεν, μια ιδιότυπη έπαρση. Για κάποιον περίεργο και μεταφυσικό λόγο θεωρείται, ως δεδομένο από πολλούς, ότι ο λαός, οι εργαζόμενοι, η εργατική τάξη έχουν απόλυτη ανάγκη την Αριστερά και, μάλιστα, ανεξάρτητα από την πραγματική κατάσταση της ίδιας της Αριστεράς.

Επομένως, το κυρίαρχο ζήτημα είναι πρώτα να κάνει διάλογο η Αριστερά, να τα βρει με τον εαυτό της και κατόπιν να αναλάβει τα ηνία του λαού, ο οποίος υποτίθεται ότι δεν τον απασχολεί τίποτε άλλο εκτός από το πότε και το πώς θα τεθεί επικεφαλής η Αριστερά.

Μέχρι, όμως, να γίνει κάτι τέτοιο θα πρέπει υπομονετικά να περιμένει πότε θα είναι έτοιμη η αριστερά για να ηγηθεί του αγώνα.

Το σκηνικό είναι γνώριμο από παλιά. Το έργο έχει παιχτεί πολλές φορές από την εποχή της «ενωμένης αριστεράς» του 1974, του πάλαι ποτέ ενιαίου συνασπισμού της δεκαετίας του ’80 και πάει λέγοντας μέχρι της μέρες μας. Κάθε φορά που η ζωή και η ταξική πάλη επιτάσσει να στραφούμε στον κόσμο, στους απλούς εργαζόμενους, να οργανώσουμε τη μαζική πάλη τους, να βοηθήσουμε στο ξεκαθάρισμα των άμεσων στόχων και των αιτημάτων εκείνων που θα επιτρέψουν να γεννηθεί ένα αληθινό πλειοψηφικό κίνημα μέσα στο λαό και την εργατική τάξη, ορισμένοι αναζητούν καταφύγιο στο διάλογο της Αριστεράς στη βάση του «όλοι αριστεροί είμαστε, προς τι το μίσος και ο αλληλοσπαραγμός».

Η περίοδος στην οποία βρισκόμαστε δεν είναι συνηθισμένη. Οι εξελίξεις είναι καταιγιστικές και αδυσώπητες. Δεν αφήνουν περιθώρια για γενικές αναζητήσεις στο χώρο της Αριστεράς. Τα πράγματα είναι εξαιρετικά απλά. Ή θα κινητοποιηθεί η μεγάλη πλειοψηφία της εργατικής τάξης, των εργαζομένων, του λαού και της νεολαίας, ή θα ζήσουμε πρωτόγνωρες καταστάσεις κοινωνικής αποσύνθεσης και διάλυσης.

Πώς όμως θα γίνει να κινητοποιηθεί η πλειοψηφία του λαού; Με εκκλήσεις για να βγει στο δρόμο και να ανατρέψει την κυβέρνηση και τα μέτρα; Αρκεί αυτό, ή αποτελεί ένα βολικό άλλοθι για να χρεωθεί στους ίδιους τους εργαζόμενους η ήττα, σύμφωνα με το γνωστό «εμείς τα λέγαμε, καλούσαμε τον κόσμο να ξεσηκωθεί, αλλά αυτός είναι βλάκας και δεν καταλαβαίνει».

Απαιτείται ενότητα δράσης του λαού
Το ζητούμενο σήμερα δεν είναι η ενότητα της Αριστεράς, ούτε ένα αριστερό μέτωπο, όπως κι αν το εννοεί κανείς, αλλά η ενότητα δράσης της πλειοψηφίας του λαού. Και η πλειοψηφία αυτή δεν βρίσκεται σήμερα στην Αριστερά, ούτε καν έχει εμπιστοσύνη στην Αριστερά.

Όχι γιατί η Αριστερά είναι διασπασμένη, αλλά γιατί δεν απαντά στα άμεσα προβλήματα του με τρόπο πειστικό και ρεαλιστικό από τη σκοπιά των συμφερόντων του. Γι’ αυτό και η ενότητα δρασης του λαού δεν περνά αναγκαστικά μέσα από την κοινή δράση της Αριστεράς, αλλά μέσα από ένα ενιαίο κοινωνικοπολιτικό μέτωπο των ίδιων των εργαζομένων.

Κι αυτό απαιτεί μια εντελώς διαφορετική ενότητα. Όχι μια ενότητα για την ενότητα. αλλά μια ενότητα ανοιχτή σε όλους, σε όλες τις δυνάμεις του λαού, που αποδέχονται την κοινή δράση ενάντια στον κοινό εχθρό στη βάση των πιο άμεσων και ζωτικών αιτημάτων για την επιβίωση των εργαζομένων και της χώρας.

Για να κατακτηθεί μια τέτοια ενότητα στην πράξη πρέπει πρώτα να χωρίσουμε για να ενωθούμε. Όχι για να ενωθούμε μεταξύ μας, αλλά για να ενωθούμε πρώτα και κύρια με τον απλό κόσμο. Και πρέπει πρώτα να χωρίσουμε με όλους εκείνους που μπορεί να φωνάζουν πιο δυνατά απ’ όλους ενάντια στην κυβέρνηση, τα μέτρα, το ΔΝΤ, το Μνημόνιο, αλλά δεν τολμούν να απαντήσουν ανοιχτά και ξεκάθαρα -από τη σκοπιά των συμφερόντων των εργαζομένων και του λαού- τι πρέπει να κάνουμε με το χρέος και με το ευρώ.

Αυτό το ενιαίο μέτωπο της πλειοψηφίας των εργαζομένων δεν μπορεί να το εκφράσει κανένα σχέδιο της «παναριστεράς», όσο ριζοσπαστικό κι αν εμφανίζεται στα λόγια, όπως άλλωστε δεν το εξέφρασε ποτέ έως τώρα. Όσοι συναρπάζονται με τέτοια εγκεφαλικά σχέδια, αρνούνται ή αδυνατούν να κατανοήσουν ότι η Αριστερά έχει μόνο ένα χρέος: Να φανεί χρήσιμη στον αγώνα που διεξάγει σήμερα η εργατική τάξη και γενικά ο λαός για την επιβίωση του.

Αν δεν μπορεί να το κάνει αυτό, οφείλει να καταλήξει στο σκουπιδοτενεκέ της ιστορίας.

Υπάρχει Αριστερά, σήμερα, που μπορεί και πρέπει να πρωτοστατήσει σ’ ένα τέτοιο ενιαίο μέτωπο: Ναι υπάρχει. Δεν θα τη βρείτε στις ηγεσίες και τους μηχανισμούς των κομμάτων της, ούτε στους διαλόγους των «επωνύμων» επί παντός επιστητού, θα την βρείτε να αναπτύσσεται ραγδαία μέσα στους χώρους δουλειάς και τις γειτονιές, εκεί όπου αρχίζουν να ξεπετάγονται για πρώτη φορά τα «έμβρυα» μιας αυθεντικής λαϊκής οργάνωσης, μέσα από επιτροπές και πρωτοβουλίες μέχρι χτες ανένταχτων, αλλά και ενταγμένων, που ψάχνουν να βρουν τρόπους κοινής δράσης με τους γείτονες και τους συναδέλφους τους για να αντιμετωπίσουν αποτελεσματικά τα πιο κρίσιμα και επείγοντα προβλήματα της περιόδου.

Πρόκειται για μια κρίσιμη μάζα αγωνιστών που διατρέχει οριζόντια τα κόμματα και τις οργανώσεις της Αριστεράς και ξέρει να θέτει τα πιο άμεσα αιτήματα της κοινής δράσης πάνω από τις γενικότερες ιδεολογικοπολιτικές διαφορές. Εκεί βρίσκεται η ελπίδα. Κι εκεί μόνο μπορεί να στηριχθεί μια αληθινή πολιτική πρωτοβουλία που δεν θα αναλώνεται με τα όποια κοινά σημεία της Αριστεράς, αλλά θα θέτει ως άμεση και επείγουσα ανάγκη το ενιαίο μέτωπο των ίδιων των εργαζομένων, της μεγάλης πλειοψηφίας του λαού.

* Ο Δημήτρης Καζάκης είναι οικονομολόγος, αναλυτής και το κείμενο του δημοσιεύεται στην εφημερίδα «Δρόμος της Αριστεράς».

ΤΟ ΣΧΟΛΕΙΟ ΣΤΟΝ ΚΑΙΡΟ ΤΟΥ ΔΝΤ

Posted on Updated on

Το βίντεο το έφτιαξε η Νίνα Γεωργιάδου, καθηγήτρια σε σχολείο της Καλύμνου, και το τιτλοφορεί «ΤΟ ΣΧΟΛΕΙΟ ΣΤΟΝ ΚΑΙΡΟ ΤΟΥ ΔΝΤ».

Αυτος όμως ο Ηλιος Ανατέλλει σε καθε τόπο οπότε…

Posted on Updated on

lake Titicaca by thanos tsimekas
lake Titicaca a photo by thanos tsimekas on Flickr.

Δεν είναι το τοξικό νέφος απο το πυρηνικό εργοστάσιο της Ιαπωνίας(και οχι Γιαπωνίας Πρωθυπουργέ μου ,φτανουν αυτα που τραβάν οι Γιαπωνέζοι μην τους αλλάξουμε και το όνομα) είναι σύννεφα, παιδιά του καθαρού ουρανού ,πάνω απο την Λίμνη Τιτικάκα στις Άνδεις στο Περού ,είναι οι πηγές της βροχής που αν απλώσεις τα χέρια σου ,σαν να προσεύχεσαι ,μπορείς και να τα αγγίξεις και τότε θα έχεις αγγίξει την ψυχή σου ,αυτη που αφυλακτη καθως έμεινε εκλάπηκε στην χώρα του Ανατέλλοντος Ηλίου .Αυτος όμως ο Ηλιος Ανατέλλει σε καθε τόπο οπότε…

αρκεί να θες να το δείς

Posted on Updated on

Lake Kastoria boat by thanos tsimekas
Lake Kastoria boat a photo by thanos tsimekas on Flickr.

…Χειμώνας 2007 , Λίμνη Καστοριας ,απο τις πρώτες μου λήψεις . Μοιάζει ψεύτικη , επεξεργασμένη , κι όμως, αυτη είδα αυτη αιχμαλώτισσα . Τοπίο που μεταμορφώνετε , παίζει με τον χρόνο ,ποτε δεν είναι ίδιο, είναι πάντα όμορφο αρκεί να θες να το δείς .

Πολλά ψέματα είπαμε, ας πούμε και μια αλήθεια

Posted on

Νέο μισθολόγιο στο Δημόσιο: Φοβού τους Δαναούς…
της Δέσποινας Κουτσούμπα
(«Δρόμος», 12/3/2011)

Είναι πραγματικά εντυπωσιακό πόσες σελίδες χρειάζεται να αφιερώσει κανείς για να γυροφέρνει ένα θέμα, χωρίς να μιλήσει για την ουσία του! Στην περίπτωση της «Μελέτης για τις μισθολογικές εξελίξεις στο δημόσιο», χρειάστηκαν 272 σελίδες (που κόστισαν 72.000 ευρώ!) για να κρυφτεί το αυτονόητο: ότι, τελικά, οι απολαβές των δημοσίων υπαλλήλων στην Ελλάδα κατατάσσονται μεταξύ των χαμηλότερων στην ευρωζώνη και δεν αντιστοιχούν ούτε στο παραγόμενο έργο ούτε και στο κόστος ζωής. Και –προφανώς– δεν ευθύνονται για το «δημόσιο» χρέος!
Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Έτσι μου είπαν να σας τα πω …

Posted on

Τραγούδι απο την ταινία «ΟΙ ΙΠΠΕΙΣ ΤΗΣ ΠΥΛΟΥ» σε στίχους και μουσική Νίκου Καλογερόπουλου. Ερμηνεύει ο Βασίλης Παπακωνσταντίνου

η ταινία  προβάλεται στις κινηματογραφικές αίθουσες  απο τις  10-03-11

Η ιστορία
Ο Τηλέμαχος, ηθοποιός με ένδοξο παρελθόν και αβέβαιο μέλλον, εγκαταλείπει στα πενήντα του την Αθήνα για να γλυτώσει από τις τράπεζες. Με την βοήθεια του Μπάμπη του «Φου», βρίσκει καταφύγιο σ’ένα ερημωμένο κάστρο στην καρδιά της Μεσσηνίας. Μοναδικοί κάτοικοι δύο αδέρφια που δε μιλιούνται και μια ανηψιά που τους βαρέθηκε κι έφυγε, η Δημοκρατία. Ο Τηλέμαχος την συναντάει τυχαία και μαγεύεται. Λίγο τα σιρόπια του γιατρού για τα πνευμόνια του που έχουν γίνει ορυχείο, λίγο τα τσίπουρα, λίγο οι «απαγορευμένες ουσίες» του Μπάμπη … οι θεοί βάζουν το χέρι τους κι η Δημοκρατία επιστρέφει στον τόπο της! Όνειρο, πραγματικότητα, ή και τα δυό; Κρίνετέ το εσείς, κι όποιος το βρει κερδίζει ένα παστέλι Καλαμών.
Το πλούσιο καστ της ταινίας απαρτίζουν οι Νίκος Καλογερόπουλος,  Ηλίας Λογοθέτης, Βάνα Μπάρμπα, Γιώργος Κιμούλης, Τάκης Σπυριδάκης, Δημήτρης Καμπερίδης, Ιουλία Καλογρίδη κ.α.

Συντελεστές
Ηθοποιοί: Νίκος Καλογερόπουλος, Ηλίας Λογοθέτης, Τάκης Σπυριδάκης, Βάνα Μπάρμπα, Ιουλία Καλογρίδη, Δημήτρης Καμπερίδης, Αντώνης Θεοδωρακόπουλος, Αθανάσιος Σακελλαρίου, Βασίλης Τσιπίδης
Φιλική Συμμετοχή: Γιώργος Κιμούλης, Αντώνης Καφετζόπουλος
Δ/ντης Φωτογραφίας: Γιάννης Δρακουλαράκος
Ήχος: Μαρίνος Αθανασόπουλος
Μιξάζ: Κώστας Βαρυμποπιώτης
Στίχοι, Μουσική, Τραγούδια: Νίκος Καλογερόπουλος
Μουσική Επένδυση: Θανάσης Νικόπουλος
Σκηνικά: Στέλλα Ρότσιου
Κοστούμια: Μαρία Καραπούλιου
Μακιγιάζ: Φανή Αλεξάκη
Μοντάζ: Γιώργος Μαυροψαρίδης
Σενάριο — Σκηνοθεσία: Νίκος Καλογερόπουλος
Συντονισμός Παραγωγής: Λέλια Ανδρόνικου
Συμπαραγωγός: Κώστας Λαμπρόπουλος
Παραγωγοί: Χρήστος Β. Κωνσταντόπουλος, Μαρίνα Κωνσταντακοπούλου
Εκτέλεση Παραγωγής: CL Productions
Παραγωγή: FALIRO HOUSE PRODUCTIONS
Διανομή: ODEON