Μήνας: Σεπτεμβρίου 2010

«Η Ψυχή στο Δρόμο»

Posted on

Το 2ο Διεθνές Φεστιβάλ Θεάτρου Δρόμου, με κεντρικό σύνθημα «Η Ψυχή στο Δρόμο», θα πραγματοποιηθεί από 30 Σεπτεμβρίου έως Δευτέρα 4 Οκτωβρίου

Το Φεστιβάλ Θεάτρου Δρόμου κρατά την υπόσχεσή του, ότι ο θεσμός θα συνεχιστεί και θα εδραιωθεί, κόντρα στους καιρούς και τις όποιες οικονομικές δυσκολίες και θα σταθεί επάξια δίπλα στην επιτυχία του 1ου Φεστιβάλ, το 2009, όπου 50 ομάδες από την Ελλάδα και 10 από το εξωτερικό (Πολωνία, Γαλλία, Ουρουγουάη, Βραζιλία, Ολλανδία, Βουλγαρία και Ιταλία), με πάνω από 240 παραστάσεις και 400 καλλιτέχνες, έδωσαν δημιουργικό «παρών» στο Καλλιμάρμαρο, στο Ζάππειο, στην Ερμού, την Καπνικαρέα, το Μοναστηράκι, την Κλαυθμώνος, το Θησείο και την Αποστόλου Παύλου, μετατρέποντας για ένα 5ήμερο το κέντρο της Αθήνας σε μια πανέμορφη και με ουσιαστικό περιεχόμενο γιορτή

περισσότερα στο http://kala-nea.gr/?p=7211

«Η Αριστερά δεν έχει την παραμικρή γαμημένη ιδέα σε ποιον κόσμο ζει»

Posted on

photo by Dinko Eichin Frost


Πού είναι η Αριστερά;

Πριν από τρία-τέσσερα χρόνια, σε μια συνέντευξή μου σε μια νοτιοαμερικάνικη εφημερίδα, αργεντίνικη νομίζω, μου βγήκε πάνω στις διαδοχικές ερωταποκρίσεις μια δήλωση που κατόπιν φαντάστηκα πως θα προκαλούσε αναταραχή, διαμάχη, σκάνδαλο (μέχρι αυτού του σημείου έφτανε η αφέλειά μου), ξεκινώντας από τις τοπικές στρατιές της Αριστεράς και μετά, ποιος ξέρει, σαν ένα κύμα που εξαπλώνεται σε κύκλους, στα διεθνή μέσα, είτε αυτά ήταν πολιτικά, συνδικαλιστικά ή πολιτιστικά, τα οποία πρόσκεινται στην εν λόγω Αριστερά.

Με όλη της τη σκληρότητα, χωρίς να κάνει βήμα πίσω μπροστά στην ίδια της την αισχρότητα, η φράση, όπως αναπαράχθηκε με ακρίβεια από την εφημερίδα, ήταν η εξής: «Η Αριστερά δεν έχει την παραμικρή γαμημένη ιδέα σε ποιον κόσμο ζει». Στην πρόθεσή μου, εσκεμμένα προκλητική, η Αριστερά, επερωτωμένη έτσι, απάντησε με την πιο παγωμένη σιωπή. Κανένα κομμουνιστικό κόμμα, για παράδειγμα, ξεκινώντας απ’ αυτό του οποίου είμαι μέλος, δεν βγήκε στις επάλξεις για να αντικρούσει ή απλώς να επιχειρηματολογήσει σχετικά με την καταλληλότητα ή τη μη καταλληλότητα των λέξεων που πρόφερα. Κατά μείζονα λόγο, επίσης, κανένα από τα σοσιαλιστικά κόμματα που βρίσκονται στην κυβέρνηση των αντίστοιχων χωρών, σκέφτομαι κυρίως των δικών μας, της Πορτογαλίας και της Ισπανίας, δεν θεώρησε απαραίτητο να απαιτήσει ένα ξεκαθάρισμα εξηγήσεις από τον παράτολμο συγγραφέα που τόλμησε να ρίξει μια πέτρα στον μουχλιασμένο βούρκο της αδιαφορίας.

Τίποτε απολύτως, σιωπή καθολική, λες και στους ιδεολογικούς τάφους όπου κατέφυγαν δεν υπήρχε τίποτε άλλο παρά μόνο σκόνη και αράχνες, ή το πολύ κάποιο αρχαϊκό οστό που δεν έκανε ούτε για ιερό λείψανο πια. Για κάμποσες μέρες αισθάνθηκα αποκλεισμένος από την ανθρώπινη κοινωνία, σαν να ’χα χολέρα, θύμα κάποιου είδους διανοητικής κίρρωσης όπου τίποτα δεν έβγαζε νόημα. Έφτασα μάλιστα να σκεφτώ πως η συμπονετική κουβέντα που θα κυκλοφορούσε μεταξύ αυτών που σιωπούσαν ήταν περίπου η εξής: «Τον κακομοίρη, τι να περιμένει κανείς σε τέτοια ηλικία;». Ήταν πως δεν θεωρούσαν ότι δικαιούμουν να εκφράσω γνώμη σ’ αυτή τη φάση.

Ο καιρός περνούσε, περνούσε, η κατάσταση στον κόσμο γινόταν όλο και πιο περίπλοκη, και η Αριστερά, ατάραχη, συνέχιζε να παίζει τους ρόλους που, είτε στην εξουσία είτε στην αντιπολίτευση, της είχαν διανεμηθεί. Εγώ, που στο μεταξύ είχα κάνει μια άλλη ανακάλυψη, πως ο Μαρξ ποτέ δεν είχε τόσο πολύ δίκιο όσο σήμερα, φαντάστηκα, όταν πριν ένα χρόνο ξέσπασε η καρκινική απάτη των ενυπόθηκων δανείων στις ΗΠΑ, πως η Αριστερά, όπου κι αν βρίσκεται, αν είναι ακόμα ζωντανή, θ’ ανοίξει επιτέλους το στόμα για να πει τι σκέφτεται γι’ αυτή την περίπτωση. Έχω πια την εξήγηση: η Αριστερά δεν σκέφτεται, δεν δρα, δεν διακινδυνεύει ούτε βήμα. Έχει γίνει ό,τι έχει γίνει από τότε, και μέχρι σήμερα η Αριστερά, με δειλία, εξακολουθεί να μη σκέφτεται, να μη δρα, να μη διακινδυνεύει ένα βήμα. Γι’ αυτό ας μην παραξενευτεί κανείς για την αναιδή ερώτηση του τίτλου: «Πού είναι η Αριστερά;». Δεν τάζω τίποτα για απάντηση, πλήρωσα ήδη πολύ ακριβά τις αυταπάτες μου.

Ζοζέ Σαραμάγκο

μετάφραση από τα πορτογαλικά: Αθηνά Ψυλλιά

το παραπάνω κείμενο έγραψε ο συγγραφέας Ζοζέ Σαραμάγκο και αναρτήθηκε στην προσωπική ιστοσελίδα του την 1-10-2008 .

Μαζί με άλλα κείμενα του βρίσκεται στο βιβλίο του «Το Τετράδιο» εκδόσεις Καστανιώτη

πηγή : aristerovima

Αu revoir έτσι και αλλιώς!

Posted on Updated on

Τα πρώτα ραντεβού με την Αγγελική στο πατάρι του «Αu revoir»  στην Πατησίων 136 πριν 13 χρόνια …

καπνίζαμε, πίναμε , παίρναμε ανάσες, ορκιζόμαστε, ονειρευόμαστε ,σε ένα τόσο μικρό  χώρο στο ισόγειο μιας πολυκατοικίας…

Αu revoir έτσι και αλλιώς!

Στις 10 Μαρτίου 1958 άνοιξε το «Αu Revoir», ένα από τα πρώτα της Αθήνας, στο ισόγειο μιας πολυκατοικίας της Πατησίων 136, αλλά εδώ και λίγους μήνες είναι κλειστό. Οι ιδιοκτήτες του, τα αδέλφια Λύσανδρος και Θόδωρος Παπαθεοδώρου, αφού το δημιούργησαν και το δούλεψαν για περισσότερα από 50 χρόνια, έφθασε η στιγμή να συνταξιοδοτηθούν.

Σε αμηχανία βρέθηκε το Κεντρικό Συμβούλιο Νεωτέρων Μνημείων του υπουργείου Πολιτισμού, το οποίο κλήθηκε την περασμένη Πέμπτη να αποφασίσει για τον χαρακτηρισμό του ως μνημείου, αφού παρόμοια ζητήματα δεν ανακύπτουν συχνά (αν και ίσως θα έπρεπε). Και παρά τη μα κρά συζήτηση, δεν κατέληξε σε απόφαση ζητώντας πρώτα τη λεπτομερή καταγραφή των αντικειμένων του μπαρ. Ως σήμερα άλλωστε μόνον ορισμένοι κινηματογράφοι έχουν χαρακτηρισθεί διατηρητέοι, όπως το διπλανό «Αελλώ», κηρυγμένο μνημείο είναι το βιβλιοπωλείο «Ικαρος» στο ισόγειο παλαιάς πολυκατοικίας, αλλά και ακίνητο του Ορφανίδη, με ατυχή πάντως, όπως χαρακτηρίζεται, εξέλιξη.

Από την άλλη, το «Αu Revoir» παραμένει για την αρχιτεκτονική αλλά και για την αστική μνήμη της Αθήνας ένα τοπόσημο με ιδιαίτερη αξία. Ο σχεδιασμός των επίπλων, η επένδυση των τοίχων και τα φωτιστικά από ψάθα, ο ανάγλυφος πάγκος του από σκυρόδεμα με γεωμετρικά διακοσμητικά σχέδια, η οροφογραφία, ακόμη και τα χρώματα των υφασμάτων, του ξύλου και των βαμμένων υλικών όλα είχαν σχεδιαστεί από τον αρχιτέκτονα Αριστομένη Προβελέγγιο.

«Δεν θέλουμε να το κλείσουμε, ούτε να αλλάξει και να γίνει κάτι άλλο. Το φτιάξαμε με μεράκι και το αγαπάμε» δηλώνουν οι ιδιοκτήτες. Ωστόσο, «προσπαθήσαμε να το νοικιάσουμε, επί ένα χρόνο υπήρχε η αγγελία, αλλά το ενδιαφέρον ήταν μικρό και καμία από τις προτάσεις δεν ταιριάζει με την ιστορία του.Ενας ενοικιαστής μάς έλεγε ότι θα βάλει “γυναίκες”, ένας άλλος ήθελε να το κάνει φαστ φουντ.Δεν είναι αυτά τα πράγματα για το “Αu Revoir”».

Διαβάστε περισσότερα: http://www.tovima.gr/default.asp?pid=2&ct=34&artId=355370&dt=19/09/2010#ixzz1008ZXD5F

πηγή: BHMA

εξαιρετικά  το κείμενο του Γιάννη Τριάντη στην Ελευθεροτυπία

και τουΓιώργου -ικαρου Μπαμπασάκη στο ΒΗΜΑ


πρωινό φώς…

Posted on Updated on

photo by thanos tsimekas

πρωινό 15 αυγούστου καρλόβασι σάμου

φανοστάτης στο καράβι ¨νήσος μύκονος»

ΓΕΝΙΚΗ ΣΥΝΕΛΕΥΣΗ ΤΟΥ ΑΡΙΣΤΕΡΟΥ ΒΗΜΑΤΟΣ

Posted on

Καλούνται όλοι οι σύντροφοι που συμμετέχουν στην πρωτοβουλία του «Αριστερού Βήματος Διαλόγου και Κοινής Δράσης» σε Γενική Συνέλευση, η οποία θα πραγματοποιηθεί την Τετάρτη, 22 Σεπτεμβρίου 2010, στην αίθουσα του Συλλόγου Εργαζομένων στην Τράπεζα της Ελλάδος- Σίνα 16, 1ος όροφος- στις 6.30 μ.μ.
Στη συνέλευση θα γίνει απολογισμός των δραστηριοτήτων της συντονιστικής ομάδας στο δίμηνο που μεσολάβησε από τη συγκρότησή μας, αναφορικά με τις συναντήσεις της με κόμματα της Αριστεράς, την προετοιμασία διεθνούς διάσκεψης εναντίον της τρόικας και του μνημονίου και τη δημιουργία αναβαθμισμένης ιστοσελίδας του Αριστερού Βήματος.
Τη συνέλευση προτείνεται να απασχολήσει ο προγραμματισμός δράσης του επόμενου διαστήματος μέχρι το τέλος του έτους, ιδιαίτερα δε το περιεχόμενο και η διοργάνωση της διεθνούς διάσκεψης, η συγκρότηση του Αριστερού Βήματος σε επαρχιακές πόλεις, οι ερευνητικές- μελετητικές δραστηριότητές του και η συμβολή του στα κοινωνικά κινήματα εναντίον του μνημονίου. Η συνέλευση θα είναι ανοιχτή σε όλους τους πολίτες που ενδιαφέρονται για τις δραστηριότητές μας.

Η συντονιστική ομάδα του Αριστερού Βήματος

Αθήνα, 10 Σεπτεμβρίου 2010

εικόνες απο το μέλλον της Αθήνας

Posted on

abandonment

γράφει ο Ρουσσος Βρανάς στα Νεα της 8/9/2010

Οι πόλεις…
… πρώτα έγιναν µεγάλες. Από την αυτοκρατορική Ρώµη µέχρι το Σικάγο και το Πεκίνο, αναπτύχθηκαν τόσο πολύ που χρειάζονταν πολεοδοµικό σχεδιασµό. Οµως, οι πόλεις δεν µεγαλώνουν πάντα. Μερικές φορές συρρικνώνονται δραστικά. Ιδιαίτερα τα τελευταία χρόνια.

Εγκαταλειµµένες γειτονιές και εµπορικά συγκροτήµατα αποµένουν όρθια µονάχα για να θυµίζουν περασµένα µεγαλεία. Sic transit gloria mundis.

Τα τελευταία…
… 50 χρόνια το Ντιτρόιτ έχει χάσει τουλάχιστον τον µισό πληθυσµό του. Το ίδιο και το Κλίβελαντ. Πόλεις σαν το Ντιτρόιτ και το Φλιντ, γράφει η εφηµερίδα «Μπόστον Γκλόουµπ», όπου άλλοτε χτυπούσε η καρδιά της αµερικανικής αυτοκινητοβιοµηχανίας, µοιάζουν σήµερα καταδικασµένες. Απώλεια ανθρώπων, απώλεια θέσεων εργασίας, απώλεια χρηµάτων, απώλεια κοινωνικών δεσµών. Για να θεραπεύσουν την κατάσταση, πολιτικοί και πολεοδόµοι σκέφτηκαν κάτι καινούργιο: να αποδεχθούν τη συρρίκνωση των πόλεων. Αντί να προσελκύσουν τους κατοίκους που τις εγκατέλειψαν λόγω της κρίσης, τις ξανασχεδιάζουν από την αρχή. Σκέφτονται να ισοπεδώσουν τις γειτονιές που κατάντησαν παραγκουπόλεις, µετακινώντας τους κατοίκους τους σε άλλες γειτονιές που έχουν αποµείνει ζωντανές. Σκοπεύουν να τις µετατρέψουν σε πάρκα. Ή να τις πουλήσουν σε ιδιωτικές εταιρείες για εκµετάλλευση. Παρουσιάζουν τις ιδέες τους ως τις µόνες ρεαλιστικές. Οι επικριτές τους όµως υποστηρίζουν ότι αυτό δεν είναι παρά ένα πρόσχηµα για να πάψουν να βοηθούν τους κατοίκους στις φτωχογειτονιές που έχουν πληγεί περισσότερο από την κρίση. Σήµερα το Ντιτρόιτ, το Κλίβελαντ και το Γιανγκστάουν είναι πόλεις-φαντάσµατα: κλειστά σπίτια παντού, κλειστά µαγαζιά, σχολεία, ακόµη και νοσοκοµεία, σε αδειανά οικόπεδα που µέσα τριγυρνούν άγρια ζώα.

Το Μπουένος Αϊρες…
… ήταν κάποτε το «Παρίσι της Νότιας Αµερικής». Μετά τη λαίλαπα του Διεθνούς Νοµισµατικού Ταµείου, ένας στους τρεις κατοίκους του είχε αποµείνει άνεργος.

Και οι παραγκουπόλεις είχαν αυξηθεί εις βάρος του αστικού κέντρου, µε όλα τα παρεπόµενα προβλήµατα: έλλειψη στέγης, νερού, µεταφορών και παιδιά των φαναριών παντού. Το Δουβλίνο, η πρώτη ευρωπαϊκή µεγαλούπολη που βρέθηκε στη δίνη της οικονοµικής κρίσης, µοιάζει σήµερα µε ένα ράφι γεµάτο εγκαταλειµµένα αρχιτεκτονικά σχέδια. Το πιο πρόσφατο, που προέβλεπε την ανέγερση 47 νέων καταστηµάτων, 175 διαµερισµάτων και ενός µεγάλου ξενοδοχείου στο κέντρο της πόλης, εγκαταλείφθηκε τον περασµένο Ιούλιο λόγω έλλειψης χρηµάτων. Στις βορειοανατολικές παραλιακές γειτονιές, όπου παραδοσιακά ζει ο εργατόκοσµος, είναι εµφανή τα σηµάδια της παρακµής. Ο οικονοµολόγος του Πανεπιστηµίου Χάρβαρντ, Εντουαρντ Γκλέζερ, λέει πως οι πόλεις που παρακµάζουν είναι προτιµότερο να συρρικνωθούν και να πουληθούν τµηµατικά, έστω κι αν θα χρειαστεί γι’ αυτό µετακίνηση πληθυσµών.

«Οταν λέµε…
… πως µια πόλη παρακµάζει, δεν λέµε πως κλείνει µέσα της πόρους και ζωή», είχε πει ο κοινωνιολόγος Ρίτσαρντ Σένετ. «Η παρακµή παρουσιάζεται σαν µια προϊούσα νόσος, σαν ένας καρκίνος που χρειάζεται άµεση επέµβαση. Θα ήταν προτιµότερο όµως να θεωρούσαµε την κατάσταση αναστρέψιµη. Να πιστεύαµε, δηλαδή, πως οι άνθρωποι που ζουν εκεί θα µπορέσουν να ξαναφτιάξουν τον τόπο τους κι όχι πως έχουν πια τόσο ξεπέσει που πρέπει να αντικατασταθούν».