Να πεί μια τρίλια του …

Posted on Updated on

Εχω τόσα να πω, μα δεν βγαίνει λέξη ,χώνω την μούρη μου στην παγωνιά ,το αυτί μου ακουμπώ στο κορμό του δέντρου…

 

 

 

Μελισσάνθη

 

Στη νύχτα που έρχεται

 

Ξεκινάμε ανάλαφροι, καθώς η γύρη

που ταξιδεύει στον άνεμο.

 

Γρήγορα πέφτουμε στο χώμα

 

ρίχνουμε ρίζες, ρίχνουμε κλαδιά

 

γινόμαστε δέντρα που διψούν για ουρανό

 

κι όλο αρπαζόμαστε με δύναμη απ’ τη γη.

 

Μας βρίσκουν τ’ ατέλειωτα καλοκαίρια

 

τα μεγάλα κύματα. Οι άνεμοι, τα νερά

 

παίρνουν τα φύλλα μας. Αργότερα

 

πλακώνουν οι βαριές συννεφιές

 

μας τυραννούν οι χειμώνες κι οι καταιγίδες.

 

Μα πάντα αντιστεκόμαστε, ορθωνόμαστε

 

πάντα ντυνόμαστε με νέο φύλλωμα.

 

Ωσότου φτάνει ένας άνεμος παράξενος

 

-κανείς δεν ξέρει πότε κι από που ξεκινά-

 

μας ρίχνει κάτω μ’ όλες μας τις ρίζες στον αέρα.

 

Για λίγο ακόμα, μες στη φυλλωσιά μας

 

κάθεται κρυμμένο – να πει μια τρίλια του

 

στη νύχτα που έρχεται – ένα πουλί.

 

Νίκος Γκάτσος

 

One thought on “Να πεί μια τρίλια του …

    coolplatanos said:
    16/12/2007 στο 7:47 μμ

    Ωραίο ποίημα! Με έφτιαξες!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s