Ετικέτες
Την νύχτα της Πρωτομαγιάς του 76 ο Παναγούλης σκοτώθηκε σε “ύποπτο” τροχαίο δυστύχημα στη Λεωφόρο Βουλιαγμένης.
Αύριο Φώς
Γέλια ζωής
Χαρές μακρυνές
Σκέψεις αγάπης
Στιγμές φωτεινές
Ελπίδες θρεμμένες
Πίστης δουλειά
Μνήμες κρυμμένες
Πόνου Φωτιά
Λεύτερη σκέψη
Δούλο κορμί
Θλιμμένη όψη
Χαρούμενη ορμή
Τέτοιο σημάδι
Αγώνα αδελφός
Τώρα σκοτάδι
Αύριο φώς
Αλέκος Παναγούλης
Θυμάμαι, θυμάμαι καλά εκείνη την ημέρα. Ηταν να κατέβω Αθήνα για να κάνω φροντιστήριο για εξετάσεις στη φιλοσοφική και το άκουσα στο ραδιόφωνο ενώ ετοίμαζα τα πράγματα. Μία συγχωριανή με “κάρφωσε” στον πατέρα μου γιατί πήγα στην κηδεία… Ενώ ήδη στην κηδεία οι μικροπωλητές είχαν βγάζει τα ανάλογα ενθύμια να βγάλουν και αυτοί το ψωμί τους από το γεγονός. Λίγα χρόνια πριν τον Παναγούλη τον έβλεπα ως “ανθέλληνα” και τον Παπαδόπουλο κάτι σαν το μάτι του θεού. Τώρα πια δεν θέλω ούτε θεούς, ούτε ήρωες, μόνο ανθρώπους που έζησαν όπως ο Παναγούλης, επειδή απλά δεν θα μπορούσε να ζει αλλιώς… Ελπίζω κάποτε (αν και αμφιβάλλω, γιατί μάλλον αυτό είναι το παιχνίδι της ζωής…) να τελειώσουν οι κύκλοι αίματος…
Μπράβο που το θυμήθηκες αυτό το παλικάρι. Μπράβο!
Βρείτε το βιβλίο της Οριάνα Φαλάτσι “‘Ενας Άνδρας”. Είναι συγκλονιστικό.
DMR είχα διαβάσει τότε όλες τις ολονύχτιες συζητήσεις με τη Φαλάτσι που δημοσιεύονταν στα περιοδικά της εποχής. Ηταν εξίσου συγκλονιστικές… Καλύτερα όμως να μην υπάρχουν δικτατορίες ώστε να μη χρειάζονται και ήρωες, άνθρωποι τόσο ζωντανοί και άξιοι, που να χάνουν τη ζωή τους τόσο νωρίς…
ΑΝΔΡΑΣ …ΜΕ ΑΡΧΙΔΙΑ (συγνώμη για την λέξη)