26 Παρασκευή Νοε 2010
Posted in action
Ετικέτες
τύπος, ΑΠΕΡΓΊΕς, ΜΜΕ, ανακοινώσεις συντονιστικού ενώσεων στα ΜΜΕ, κρίση
Στην χθεσινή συνεδρίαση της Συντονιστικής Επιτροπής των Συνεργαζομένων
Ενώσεων στον χώρο των ΜΜΕ και ύστερα από σχετικές αποφάσεις των ΔΣ της και των
Ομοσπονδιών του κλάδου αποφασίστηκε η κήρυξη 24ωρης προειδοποιητικής απεργίας
την Τρίτη 30 Νοεμβρίου 2010 από τις 6 π.μ μέχρι τις 6 π.μ της Τετάρτης 1 Δεκεμβρίου
2010. Συνεχίστε την ανάγνωση »
26 Παρασκευή Νοε 2010
Ετικέτες
Μη
Μιλάς
Εργαζόμενε!
Στα ΜΜΕ γίνεται η σφαγή του Δράμαλη…
Το ημερήσιο ΒΗΜΑ κλείνει!
Στο ραδιόφωνο του ΑΝΤ-1 απολύονται οι δμοσιογράφοι, μέχρι και ο διευθυντής ειδήσεων…
Στον Σκάι Fm ζητείται από τους εργαζόμενους να συναινέσουν σε κατάργηση των συλλογικών του συμβάσεων…
Στην Ελευθεροτυπία, αφού κόπηκε μέχρι και η ιστορική στήλη “Ιός”, αρχίζουν οι περικοπές και στο enet και στα επιμίσθια…
Στο Εθνος, συνεχίζονται οι περικοπές.
Να συνεχίσω; Θα μου πείτε οι δημοσιογράφοι δεν είμαστε και η πιο αγαπητή συνομοταξία…Ναι καλά, ξέρω… Ειμαστε “αλήτες, ρουφιάνοι και τα λοιπά”. Αυτοί βέβαια δεν κινδυνεύουν! Οι άλλοι θα έπρεπε να σας αφορούν….
από την Γιούλα Ράπτη
25 Πέμπτη Νοε 2010
Posted in 'Αρθρα
Τράπεζες, μεγαλοεργοδότες και ΜΜΕ πίσω από το ξεπάστρεμα των κλαδικών
Σαν αφορμή για γενικό ξεπάστρεμα στις ελάχιστες εγγυημένες -καθ’ όλη τη μεταπολιτευτική περίοδο- αμοιβές είδαν και βλέπουν οι μεγάλοι εργοδότες το Μνημόνιο.
Η διάταξη για την υπερίσχυση των επιχειρησιακών συμβάσεων σε κάθε περίπτωση, η διαγραφή του δικαιώματος του εργαζομένου να επιλέγει την ευνοϊκότερη σύμβαση και η μη καταβολή του «συνήθους μισθού» στις επιχειρήσεις που δεν είναι μέλη των εργοδοτικών ενώσεων «επιβλήθηκαν τον Αύγουστο -με την πρώτη αναθεώρηση του Μνημονίου- από τους τραπεζίτες, ορισμένα Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης και τις μεγάλες εταιρείες», σύμφωνα με πηγή που μετείχε στις πρόσφατες διαπραγματεύσεις με την τρόικα
Σε σημείο που τεχνοκράτης που μετείχε στις συσκέψεις να μεταφέρει την αίσθησή του ότι «δεν διαπραγματευόμουν με το ΔΝΤ, αλλά με συμφέροντα στην Ελλάδα». Για να συνεχίσει, «σιγά μην εμπνεύστηκε ο Ντομινίκ Στρος-Καν τις αμοιβές για τις Ελληνίδες καμαριέρες».
Μετά τις κυβερνητικές παλινωδίες, τις υπουργικές αντιπαραθέσεις περί… «μνημονοφρόνων» και «αντιμνημονιακών» και τις σκληρές δηλώσεις τόσο των εργατικών συνδικάτων όσο και των μικρών εργοδοτών (επαγγελματοβιοτέχνες και έμποροι), το θέμα των συμβάσεων επανήλθε, περίπου, στη διάσταση που είχε στο αρχικό Μνημόνιο (Μάιος 2010).
Το οποίο παρείχε την ευχέρεια, δυνητικά όμως, οι επιχειρησιακές συμβάσεις να βυθίζονται κάτω των κλαδικών. Αυτή όμως η δυνητική χρήση των επιχειρησιακών συμβάσεων ακυρώθηκε με τη δρακόντεια αναθεώρηση του Αυγούστου και έγινε οριζόντια, δηλ. γενικευμένη.
Τώρα, με την πρόβλεψη που περιέχει η δεύτερη αναθεώρηση του Μνημονίου περί υπεροχής μεν των επιχειρησιακών, κάτω όμως από ορισμένες (αχρείαστες) προϋποθέσεις, το όλο θέμα θα κριθεί στο Κοινοβούλιο με τους προαναφερθέντες εργοδότες να καραδοκούν για να μην περάσει μια ηπιότερη ρύθμιση έχοντας τις «πλάτες» της τρόικας
η συνέχεια του άρθρου του Χρήστου Μέγα στην enet.gr
23 Τρίτη Νοε 2010
Posted in 'Αρθρα
Ετικέτες
Εβδομήντα χρόνια μετά.
Γιορτάζεις την Εθνική Αντίσταση του Λαού μας, τραγουδάς «γυναίκες Ηπειρώτισσες», υψώνεις αμήχανα σημαίες, χορεύεις από κεκτημένη συνήθεια στις πλατείες. Φέτος όμως, δυσκολεύεσαι να πεις το «ΟΧΙ». Δεν είσαι σίγουρος, αμφιβάλλεις. Φοβάσαι τους συνειρμούς, τις πιθανές παρεξηγήσεις. Τρέμεις τις συνέπειες.
Χρόνια τώρα, επαναλάμβανες τελετουργικά μονότονα το «ΟΧΙ» του παππού σου. Καμάρωνες τη θυσία του, θριαμβολογούσες αδαπάνητα για τα κατορθώματα και τους ηρωισμούς της γενιάς του. Στις δεκαετίες όμως που ακολούθησαν κατασπατάλησες νωχελικά την ελευθερία που σου χάρισε! Έφτιαξες τη ζωή σου. Το δικό σου, επιτέλους, σπίτι, και το δικό σου εξοχικό. Έκανες ταξίδια μακρινά και πολυδάπανα, σε προορισμούς εξωτικούς. Αγόρασες πρώτο και μετά δεύτερο αυτοκίνητο. Χρεώθηκες ασυλλόγιστα δάνεια, δόσεις και κάρτες που αφειδώς σου πρόσφεραν οι τράπεζες. Μπούχτισες τα παιδιά σου φροντιστήρια και ιδιαίτερα, να σπουδάσουν προσοδοφόρα επαγγέλματα, να γίνουν υψηλόβαθμα «στελέχη διοίκησης επιχειρήσεων». Εκμεταλλεύτηκες, με όλους τους δυνατούς τρόπους τους μετανάστες, που είχαν την ανάγκη σου, για να μαζέψουν τις ελιές σου, να χτίσουν και να καθαρίσουν το σπίτι σου, να φυλάξουν τα παιδιά σου. Έπαιξες στο Χρηματιστήριο το κληρονομημένο βιος των γονιών σου και αγόρασες «αέρα» που σου πούλησαν οι αετονύχηδες της ελεύθερης αγοράς. Συναλλάχθηκες μ’ αυτό το άθλιο κράτος κάτω απ’ το τραπέζι κάμποσες φορές, δεν θυμάσαι και συ πόσες. για τη στρατιωτική θητεία του γιου σου, το διακανονισμό της εφορίας, το αυθαίρετο δίπλα στη θάλασσα, το διορισμό στην επίζηλη δημοσιοϋπαλληλία, τη λίστα αναμονής σε κάποιο νοσοκομείο. Διασκέδασες την πλήξη σου βόσκοντας αμέριμνα στα λιβάδια της τηλεόρασης, κάνοντας φωτοσύνθεση με την προπαγάνδα και το γούστο των αχρείων της κάθε εξουσίας. Ατίμασες την ψήφο σου ξανά και ξανά για μια «εξυπηρέτηση», εκδούλευση των φαύλων της κομματοκρατίας, των επαγγελματιών και των κληρονόμων της πολιτικής.
Φέτος όμως, τα πράγματα δεν είναι όπως παλιά. Η γιορτή δεν είναι πια γιορτή. Μεγάλα λόγια δεν βγαίνουν απ’ το στόμα. Φειδωλή και ντροπαλή η εθνική σου αξιοπρέπεια προσποιείται, καμώνεται πως γιορτάζει κάτω απ’ το αυστηρό βλέμμα της επιτήρησης. Στενάχωρα όλα. Μέσα μας, γύρω μας, παντού. «Το αδιέξοδο της χώρας στις ψυχές των κατοίκων της». Πατρίδα υποτελής και υπόχρεη. Πατρίδα «πεδίο βολής φθηνό». Πατρίδα έρμαιο της απληστίας των τοκογλύφων, των ισχυρών του χρήματος, των δανειστών που γυρεύουν πίσω τα λεφτά τους. Σε υποτιμούν σήμερα άμοιρη πατρίδα μου για να σε αγοράσουν τζάμπα αύριο.
Πεθαίνω σαν χώρα! Ακούς την κραυγή; Βλέπεις και συ το κακό που μας βρήκε; «Όποιος δεν έχει δει ανθρώπους να πεθαίνουν σφυροκοπημένοι από αόρατο χέρι στους δρόμους, δεν μπορεί να καταλάβει τι σημαίνει και τι είναι ο θάνατος μιας χώρας.».
Πατρίδα, κατοχή και αντίσταση: κι αν οι λέξεις άδειασαν με τα χρόνια, δεν φταίνε οι λέξεις, οι ζωές μας άδειασαν! Πριν λιποψυχήσουν οι λέξεις, λιποψυχεί το φρόνημα των ανθρώπων, η θέληση των λαών να παραμείνουν αδούλωτοι. Όχι παιχνίδια με τις λέξεις! Ποιος δικαιούται να μιλάει στη γιορτή σήμερα για πατρίδα, για κατοχή και αντίσταση; Οι πατριδοκάπηλοι που κάθε φορά, την κρίσιμη στιγμή, συνθηκολογούσαν με τον κατακτητή; Ή μήπως, οι πολιτικές και οικονομικές ελίτ που εγκατέλειπαν την πατρίδα και το λαό την ώρα της μάχης, για να επιστρέψουν κατόπιν ως εθνοσωτήρες και ελευθερωτές;
«Ποιος είναι, λοιπόν, πατριώτης;»
Ο Άρης Βελουχιώτης, το τραγικό αυτό σύμβολο της Αντίστασης του Λαού μας, έχει κάτι να σου πει: «Ποιος είναι ο πατριώτης; Αυτοί ή εμείς; Το κεφάλαιο δεν έχει πατρίδα και τρέχει νάβρει κέρδη σ’ όποια χώρα υπάρχουνε τέτοια. Γι’ αυτό δε νοιάζεται κι ούτε συγκινείται με την ύπαρξη των συνόρων και του κράτους. Ενώ εμείς, το μόνο που διαθέτουμε, είναι οι καλύβες μας και τα πεζούλια μας. Αυτά, αντίθετα από το κεφάλαιο που τρέχει, όπου βρει κέρδη, δεν μπορούν να κινηθούν και παραμένουνε μέσα στη χώρα που κατοικούμε. Ποιος, λοιπόν, μπορεί να ενδιαφερθεί καλύτερα για την πατρίδα του; Αυτοί που ξεπορτίζουνε τα κεφάλαιά τους από τη χώρα ή εμείς που παραμένουμε με τα πεζούλια μας εδώ;»
Εδώ θα παραμείνουμε, δε θα φύγει κανείς, κυνηγημένε απ’ όλους Καπετάνιε! Εδώ, να φυλάμε τα πεζούλια που μας άφησες! Θα μοιραστούμε αν χρειαστεί ακόμη και τη φτώχια μας, την ανάγκη, την οργή μας, μα δεν θα εγκαταλείψουμε. Γι’ αυτό.
«Τα καράβια μου καίω
δεν θα πάω πουθενά.
Κι ας μη μου ‘χεις χαρίσει ποτέ
ένα χάδι ως τώρα
πάντα εδώ θα γυρνώ
από πείσμα και τρέλα θα ζω
σε τούτη τη χώρα
ώσπου να βρω νερό
γιατί ανήκω εδώ.
Σταυρωμένη πατρίδα
μες στα μάτια σου είδα
της ανάστασης φως».
(Τα καράβια μου καίω, Ν. Πορτοκάλογλου)
Του Γιώργου Μάλφα, θεολόγου (malfasg@gmail.com)
Αυτός είναι ο πανηγυρικός της 28ης Οκτ. του θεολόγου του Γυμνασίου Σαγέικων Πάτρας. Αναγνώστηκε από τον άμβωνα στην εκκλησία
Πάτρα, Οκτώβριος 2010
23 Τρίτη Νοε 2010
Ετικέτες
Ήπειρος, Νικόλας Χαλκιάς, δημοτικά τραγούδια, ελληνική μουσική, κλαρίνο, λύτρωση, μοιρολόι
μια λυτρωτική μουσική για τις περιστάσεις …
23 Τρίτη Νοε 2010
Posted in 'Αρθρα
Ετικέτες
Τι γίνεται πίσω από τις πύλες του Νέου Σταθμού Εμπορευματοκιβωτίων της Cosco;
Οπου κι αν θέσει κανείς το ερώτημα, απάντηση δεν παίρνει. Από τις αρχές Ιουνίου που η εκμετάλλευση του Προβλήτα ΙΙ πέρασε στην ΣΕΠ Α.Ε., θυγατρική της κινεζικής εταιρείας στην Ελλάδα, για τους εργαζόμενους το Ικόνιο παραπέμπει σε επαρχία της Κίνας. Το βέβαιο είναι ότι οι συνθήκες εργασίας δεν διέπονται από την ελληνική και την ευρωπαϊκή νομοθεσία.
Η σύμβαση που καλούνται να υπογράψουν οι λιμενεργάτες της Cosco περιλαμβάνει 13 όρους που απαντώνται στο κινεζικό μοντέλο εργασίας.
1. Ολοι οι εργαζόμενοι προσλαμβάνονται ως ανειδικευτοι εργάτες.
2. Η εταιρεία έχει το δικαίωμα μετακίνησης χωρίς συμφωνία του εργαζόμενου.
3. Η εργασία είναι οκτάωρη, σε κυλιόμενες βάρδιες και το ωράριο συνεχές ή σπαστό. Η υπέρβαση του ωραρίου λογίζεται ως οικειοθελής προσφορά, εκτός κι αν υπάρχει γραπτή εντολή διευθυντή.
4. Η αμοιβή είναι 40 ευρώ την ημέρα. Στο ημερομίσθιο περιλαμβάνονται τα επιδόματα και οι πρόσθετες αμοιβές για νυχτερινή εργασία, αργίες, υπερεργασία, εκτός έδρας.
5. Στην αμοιβή περιλαμβάνονται και όλες οι κρατήσεις, εισφορές, φόροι, τέλη κ.λπ.
6. Οι εργαζόμενοι, παρότι έχουν ημερομίσθιο, πληρώνονται την τελευταία ημέρα του μήνα.
7. Οποιεσδήποτε παροχές (bonus), εναπόκεινται στη διοίκηση (από ελευθεριότητα όπως αναφέρεται) και μπορούν να ανακληθούν ανά πάσα στιγμή.
8. Η εταιρεία έχει δικαίωμα καταγγελίας αν παραβιαστεί ένας όρος ή ο εργαζόμενος απουσιάσει χωρίς άδεια 3 ημέρες σε διάστημα ενός έτους.
9. Αν η εταιρεία επιλέξει να μην καταγγείλει τη σύμβαση, αυτή η στάση πρέπει να θεωρείται προσωρινή.
10. Σε περίπτωση ασθένειας του εργαζομένου, η εταιρεία δικαιούται να ελέγχει με γιατρό της δικής της επιλογής τον ασθενή.
11. Ο εργαζόμενος αναλαμβάνει έναντι της εταιρείας την υποχρέωση πίστης, που από την ανάλυση των όρων παραπέμπει σε όρκο σιωπής.
12. Στα θέματα αδειών, η εταιρεία πρωτοτυπεί και παραπέμπει στην εργατική νομοθεσία.
13. Για τις διαφορές αρμόδια είναι τα δικαστήρια της Αθήνας και όχι του Πειραιά.
Πώς λειτουργεί στην πράξη το κινεζικό μοντέλο; Στο ΣΕΜΠΟ της Cosco εργάζονται 300 χειριστές μηχανημάτων και εργατοτεχνίτες και 50 διοικητικοί. Το ωράριο των εργατοτεχνιτών είναι σπαστό. Κανείς δεν γράφει υπερωρία και όσοι εργάζονται πενθήμερο, περίπου οι μισοί, έχουν μηνιαίες αποδοχές γύρω στα 700 ευρώ.
Για τους υπόλοιπους ισχύει καθεστώς εκ περιτροπής εργασίας με αποδοχές 300-400 ευρώ. Οι συμβάσεις είναι ημερήσιες και γίνονται μέσω της εταιρείας ΔΙΑΚΙΝΗΣΗ Α.Ε. και πέντε υπεργολάβων.
Κανονισμός εργασίας δεν υπάρχει, σωματείο δεν επιτρέπεται και δεν αναγνωρίζεται η δικαιοδοσία του Εργατικού Κέντρου, της Ομοσπονδίας Υπαλλήλων Λιμένων, της ΓΣΕΕ και των Ευρωπαϊκών Συνδικάτων. Τέσσερις καταγγελίες εξετάζονται από την Επιθεώρηση Εργασίας, από τον περασμένο μήνα, αλλά καμία δεν έχει ολοκληρωθεί.
Από τις 30 Αυγούστου 2010 το Διεθνές Συμβούλιο Λιμενεργατών (IDC) έχει απευθυνθεί στη διοίκηση της Cosco και της ΣΕΠ Α.Ε., ζητώντας τη συμμόρφωση στις διεθνείς και ευρωπαϊκές συνθήκες. Δεν υπήρξε καμία απάντηση.
Στις 20 Οκτωβρίου το Συμβούλιο απευθύνθηκε και στην ελληνική κυβέρνηση, με επιστολή προς τον Γ. Παπανδρέου και τους υπουργούς Εργασίας, Λούκα Κατσέλη, και Θαλασσίων Υποθέσεων, Γ. Διαμαντίδη. Στο κείμενο που υπογράφεται από τον συντονιστή του IDC για τις χώρες της ευρωζώνης, Π. Σο, αναφέρονται όλες οι παραβιάσεις της εργατικής νομοθεσίας από την Cosco. Ούτε σε αυτή την επιστολή υπήρξε απάντηση.
Το Συμβούλιο ενημέρωσε για τη «μικρή Κίνα του Πειραιά» και την Ευρωπαϊκή Επιτροπή, η οποία δήλωσε ότι θα στείλει επιστολή στην Αθήνα προκειμένου να πάρει εξηγήσεις. Σε διαφορετική περίπτωση δεν αποκλείεται προσφυγή στο Ευρωπαϊκό Δικαστήριο. Παράλληλα το Συμβούλιο, που έχει παρουσία σε 100 ευρωπαϊκά λιμάνια, με επιστολή προς όλες τις αντιπροσωπείες του, στις 11 Νοεμβρίου, προαναγγέλλει συντονισμένη δράση κατά της Cosco, με μπλοκάρισμα των φορτηγών και των κοντέινερ της εταιρείας.
πηγή : Ελευθεροτυπία
22 Δευτέρα Νοε 2010
(photo by doc18)
Ο καθηγητής οικονομικών στη Σχολή Ανατολικών και Αφρικανικών Σπουδών του Πανεπιστημίου του Λονδίνου, Κώστας Λαπαβίτσας, σε συνέντευξή του στην εφημερίδα «Ελευθερία» και στον Αποστόλη Ζώη
ακολουθεί ολόκληρη η συνέντευξη:
Ποιοί οι λόγοι για τους οποίους οδηγούμαστε σε νέα μέτρα;
“Ο κυριότερος λόγος είναι ότι ναυάγησε η οικονομική πολιτική της κυβέρνησης Παπανδρέου. Η λιτότητα έφερε βαθειά ύφεση, δηλαδή μείωση του ΑΕΠ κατά 4.5% το τελευταίο τρίμηνο, ανεργία 12.2% τον Αύγουστο με παράλληλη συρρίκνωση της απασχόλησης, σημαντική πτώση των εξαγωγών τον Σεπτέμβριο, αδυναμία της κατανάλωσης, αδυναμία των επενδύσεων, υποχώρηση των πιστώσεων, αλλά και πληθωρισμό στο 5.2%. Οι εκτιμήσεις των ειδικών του Μνημονίου αποδεικνύονται τελείως λανθασμένες.
Η κυβέρνηση δεν μπόρεσε καν να πετύχει το στόχο μείωσης του ελλείμματος. Τα έσοδα υπολείπονται, πρώτον, λόγω της ύφεσης που έχει περιορίσει την αποδοτικότητα των έμμεσων φόρων και, δεύτερον, λόγω της υποτονικής λειτουργίας του φοροσυλλεκτικού μηχανισμού, ο οποίος αντιδρά στις μισθολογικές περικοπές, αλλά και στο διασυρμό που έχει υποστεί. Η αναθεώρηση των στοιχείων από τη Γιούροστατ έφερε το έλλειμμα στο 9.4% για το 2010, τελείως πέρα από τις προβλέψεις του Μνημονίου.
Παρά την αποτυχία της η κυβέρνηση επιμένει ότι θα συνεχίσει στον ίδιο δρόμο. Αυτό σημαίνει περαιτέρω περικοπές, ύψους περίπου 4 δις ευρώ, που θα προστεθούν στην καταιγίδα των φόρων που ήδη προβλέπονται από το Μνημόνιο για το 2011. Η κυβέρνηση διαβεβαιώνει ότι δεν πρόκειται να πειράξει μισθούς και συντάξεις. Αμφιβάλλω πολύ ότι θα κρατήσει το λόγο της.
Αλλά ακόμη κι αν το κάνει, τα αποτελέσματα θα είναι καταστροφικά. Θα μειωθεί η δημόσια κατανάλωση και οι επενδύσεις, η ύφεση θα γίνει βαθύτερη και η ανεργία θα μεγαλώσει. Τα σχολεία, οι δρόμοι και κυρίως τα νοσοκομεία για τα οποία προβλέπονται τεράστιες περικοπές, θα εμφανίσουν τραγική εικόνα. Πρόκειται για πορεία διάλυσης του οικονομικού και κοινωνικού ιστού. Παράλληλα το άχθος του δημόσιου χρέους θα γίνεται σταδιακά μεγαλύτερο, χωρίς η Ελλάδα να αποκτά τη δυνατότητα αυτοδύναμης αποπληρωμής. Ήδη, μετά την αναθεώρηση, το χρέος πιθανώς να ξεπεράσει το 140% του ΑΕΠ για το 2010. Η χώρα φαίνεται να μπαίνει σε τροχιά αυτοκτονίας”.
Γιατί δεν έρχεται η ανάπτυξη στη χώρα μας;
“Το πρόβλημα της ανάπτυξης έχει να κάνει με την πτώση της ανταγωνιστικότητας της ελληνικής οικονομίας, η οποία οφείλεται στο μακροχρόνιο πάγωμα των μισθών στις χώρες του κέντρου της Ευρωζώνης και κυρίως στη Γερμανία. Την προηγούμενη δεκαετία η πτώση της ανταγωνιστικότητας δεν έγινε άμεσα αισθητή λόγω του φθηνού δανεισμού από το εξωτερικό, αλλά και της γιγάντωσης των εγχώριων τραπεζών. Φτιάχτηκε μια πλασματική εικόνα ευημερίας στηριγμένης στην υψηλή κατανάλωση. Η κρίση του 2007-9 αποκάλυψε όμως την πραγματική αδυναμία του ελληνικού κεφαλαίου.
Για να υπάρξει ανάπτυξη χρειάζεται να βελτιωθεί η ανταγωνιστικότητα. Η βελτίωσή της εξαρτάται από το πως θα κινηθούν οι μισθοί αλλά και η παραγωγικότητα της εργασίας. Δυστυχώς το Μνημόνιο έχει επιβάλλει πολιτική που είναι βαθειά προβληματική στα θέματα αυτά και δεν ευνοεί την ανάπτυξη.
Από τη μιά, επιφέρει μείωση μισθών. Προσπαθεί δηλαδή να βελτιώσει την ανταγωνιστικότητα με τον βαρβαρότερο τρόπο. Το πρόβλημα όμως είναι ότι λιτότητα έχει επιβάλλει και η υπόλοιπη Ευρωζώνη, συμπεριλαμβανομένης της Γερμανίας. Άρα και οι ευρωπαϊκοί μισθοί πιέζονται προς τα κάτω. Δεν υπάρχει λοιπόν προοπτική ουσιαστικής βελτίωσης της ελληνικής θέσης, παρά το τεράστιο κόστος για τους εργαζόμενους.
Από την άλλη, επιχειρεί να βελτιώσει την παραγωγικότητα μέσω της απελευθέρωσης των αγορών και της συρρίκνωσης του κράτους. Πρόκειται για τις πλέον συντηρητικές ιδέες στην οικονομική θεωρία, οι οποίες έχουν δυστυχώς επανακάμψει πρόσφατα. Ακούγεται όλο και πιο έντονα η άποψη ότι για να βγουν οι οικονομίες από την κρίση θα πρέπει να συρρικνωθεί το δημόσιο, ανοίγοντας το δρόμο για τη μεγέθυνση του ιδιωτικού τομέα.
Πρωταγωνιστής είναι ο Αλμπέρτο Αλεσίνα, καθηγητής του Χάρβαρντ, γνωστός για τις νεοφιλελεύθερες αναλύσεις του. Αξίζει να σημειωθεί ότι το ΔΝΤ έχει τηρήσει κριτική στάση απέναντι στις θέσεις του Αλεσίνα. Η ΕΕ είναι πολύ πιο σκληρή από το ΔΝΤ στο θέμα αυτό και πιέζει αφόρητα την Ελλάδα.
Η κυβέρνηση ήδη προχωρεί σε τέτοια μέτρα με τις περικοπές δαπανών, την απελευθέρωση των κλειστών επαγγελμάτων και τις εξαγγελίες για τις ΔΕΚΟ.
Πρόκειται για τραγική επιλογή που δεν πρόκειται να φέρει ανάπτυξη. Απεναντίας, η απότομη σμίκρυνση του κράτους και το ξαφνικό άνοιγμα των μεταφορών, των φαρμακείων, κλπ, πιθανόν να συμπαρασύρει προς τα κάτω και τον ιδιωτικό τομέα. Πλήθος ιδιωτικών επιχειρήσεων στηρίζονται στην κρατική ζήτηση και θα χτυπηθούν αν αυτή μειωθεί. Το ξαφνικό άνοιγμα των επαγγελμάτων μέσα σε συνθήκες ύφεσης θα μεγαλώσει την ανασφάλεια. Όσο αυξάνεται η ανεργία και χειροτερεύουν οι τραπεζικές πιστώσεις, τόσο χειρότερα θα γίνονται τα πράγματα για τις επενδύσεις. Υπάρχει κίνδυνος να λιμνάσει η ελληνική οικονομία για χρόνια”. Συνεχίστε την ανάγνωση »
18 Πέμπτη Νοε 2010
Ετικέτες
” …….Καθισμένοι ο ένας κοντά στον άλλο πάνω σε μια μεγάλη
πέτρα, κοιτάζουνε από το ύψος του βουνού την πολυάνθρωπη πρωτεύουσα, παρακολουθούν την νύχτα που ζυγώνει, που απλώνεται, που σιγά σιγά κυριαρχεί.Τα σύννεφα που ’δε πριν λίγο η Διονυσία έχουν διαλύσει, έχουν χαθεί,ο νοτιάς που φυσάει καθάρισε της Αθήνας την ατμόσφαιρα, έδιωξε την βρώμα και τα καυσαέρια, εδώ και εκεί πάνω στον ουρανό έχουν φανερωθεί τα άστρα. Μερικά μέτρα από την πλατωσιά ξασπρίζουν του πανάρχαιου λατομείου τα βράχια.
Αργά, ήρεμα, λες και αναθυμάται λέξη την λέξη, φράση την φράση κάποιο μισοξεχασμένο παραμύθι, η Διονυσία εξηγεί στον Ανέστη ότι από εδώ περνούσαν την αρχαία εποχή τα μεγάλα τετράτροχα κάρα που κουβαλούσαν το πεντελικό μάρμαρο στην Αθήνα. Δούλευαν οι λοτόμοι σκυλίσια, μέρα και νύχτα, οι εργάτες αγκομαχούσαν, οι επιστάτες έβριζαν και τιμωρούσαν σκληρά άμα καθυστερούσε η δουλειά, όταν ανακάλυπταν κάποιον να ‘χε κάπου μουλώξει και να κάνει λούφα. Καμία φορά, πάνω στην βράση του μόχθου, τα ντιντινίσματα και οι χτύποι από τους λοστούς , τα καλέμια και τα σφυριά έσμιγαν με καλπασμούς αλόγων π’ αντηχούσαν σε όλη την πλαγιά, φανερώνονταν μαντατοφόροι από την πόλη της Παλλάδας , έφερναν μηνύματα. Την μία φορά ο Ικτίνος απειλούσε τον αρχιεπιστάτη του λατομείου πως αν δεν προχωρούσαν γρήγορα τα έργα, θα τον κατάγγελνε στις Αρχές για να του αφαιρέσουν την εργολαβία, την άλλη έκαναν παράπονα ο Φειδίας, ο Καλλικράτης, η ο Μνησικλής. Άλλοτε πάλι οι μαντατοφόροι εξηγούσαν ότι ο Περικλής είχε μπλέξει άσχημα με την εκκλησία του Δήμου και πως ο λαός δεν ήξερε τι ήθελέ, άλλαζε γνώμη από την μία στιγμή στη άλλη. Μερικοί ρήτορες έλεγαν ότι τα έργα της Ακρόπολης καθυστερούσαν αδικαιολόγητα η πως σπαταλιόνταν αστόχαστα το δημόσιο χρήμα , άλλοι τα ‘βαζαν με τους αρχιτέκτονες, τους κατηγορούσαν για αισχροκέρδεια, απειλούσαν να τους καθίσουν όλους μαζί στο σκαμνί, ότι θα ‘στελναν και τον ίδιο τον Περικλή εξορία ή θα τον εγκαλούσαν για να δώσει λόγο για τις ατασθαλίες του μπροστά στην Ηλιαία.
Μια μέρα, διηγιέται η Διονυσία, βλέποντας που οι Αθηναίοιέχαναν για τα καλά την υπομονή τους κι ότι κινδύνευαν να πάνε όλοι οι κόποι στράφι, ο γιος του Ξάνθιππου καβαλίκεψε ένα άτι και πήγε ο ίδιος στην Πεντέλη, έδωσε διαταγή στον αρχιεπιστάτη να πει στους λοτόμους και σε όλη την εργατιά να σταματήσουν την δουλειά και να συγκεντρωθούν σε τούτη την πλατωσιά για να τους μιλήσει. Εκείνος κρέμασε τα μούτρα. Που ’χε ξανακουστεί, εξήγησε στον Περικλή, να βγάζει λόγο στους δούλους και στην πλέμπα ο ηγέτης της μεγαλύτερης και της πιο δοξασμένης ελληνικής πόλης; Μονάχα ο βούρδουλας θα ΄ταν ικανός να φέρει σε λογαριασμό τον άξεστο και ακαμάτη λαό, να τον βάλει θέλει δεν θέλει στο σωστό δρόμο. « Η δημοκρατία, γιε του Ξάνθιππου » ,είπε ο αρχιεπιστάτης, «δεν ταιριάζει με τον χαρακτήρα όλων των ανθρώπων, δεν βγαίνει πάντα καλό αποτέλεσμα με την συζήτηση και την πειθώ, όταν αφήνεις ελεύθερο τον κόσμο να κάνει ότι θέλει , κατά την κρίση του, σήμερα ετούτο και αύριο το άλλο, την μια μέρα να θεμελιώνει και να χτίζει, την άλλη να παίρνει τ’ αξίνι και ν’ αρχίζει το γκρέμισμα.»
Όμως ο Περικλής δεν τον άκουσε, λέει η Διονυσία, μάζεψε τους λοτόμους και τους μίλησε για την μεγάλη αποστολή της Αθήνας , για της Ακρόπολης τα έργα και γα τον Παρθενώνα, τους εξήγησε πως με κανένα τρόπο δεν έπρεπε να καθυστερήσει ή να μείνει στην μέση αυτή η δουλειά . Από την εποχή του Πεισίστρατου , είπε ο Περικλής, οι φωτισμένοι άνθρωποι της Αθήνας κατάλαβαν ότι η πόλη της Παλλάδας δεν πορευότανε μονάχη της στην Ιστορία, αλλά τραβούσε πίσω της ολάκερη Ελλάδα, είχαν μαντέψει σωστά οτι οι καιροί άλλαζαν, ψυχανεμίζονταν ότι αργά ή γρήγορα θα πλάκωναν βάρβαροι από την Ασία. Γι’ αυτό κι έστρωσαν στη δουλειά εκατοντάδες γραμματικούς και γραφιάδες, τους έβαλάν να καταγράψουν του Ομήρου τα έπη, χιλιάδες στίχους από την Ιλιάδα και την Οδύσσεια.
Ποός ξέρει , θα ‘παν, τι λογής χρόνους θα ΄ρθουν, πως θα εξελιχθούν τα πράγματα σ’ αυτά τα χώματα , αν δεν βρεθεί η Ελλάδα εξανδραποδισμένη, σκλάβα, μέσα στης δουλείας τα σκοτάδια…Καλού κακού ας πάρουμε τα μέτρα μας. Καλή και άγια η μνήμη του ανθρώπου , αλλά ας μην της έχουμε και μεγάλη εμπιστοσύνη. Ποιός ξέρει τι μπορεί να συμβεί αργότερα…Να λοιπόν γιατί , είπε ο Περικλής στους λατόμους και τους εργάτες που ‘χαν μαζευτεί, πρέπει να τελειώσουμε γρήγορα την Ακρόπολη και τα έργα .Για να αφήσουμε κι άλλα, όσα γίνεται περισσότερα αχνάρια από την ύπαρξη μας , από τις προσπάθειές μας και τους αγώνες μας ,από τα οράματά μας. Κάτι με τα γραφτά μας, κάτι με όλα τούτα τα έργα, δεν θα πάει χαμένο το πέρασμά μας από τον κόσμο.
Ο Ανέστης σαλεύει το κεφάλι του:
-Λες να μείνει τίποτα, Διονυσία, από το δικό μας πέρασμα;
-Ναι, το κάναμε, Ανέστη.
-Πως είσαι τόσο βέβαιη;
Με μια αργή χειρονομία η Διονυσία δείχνει την πλαγιά της Πεντέλης που ‘ναι βυθισμένη στο σκοτάδι:
-Μα δεν ακούς γύρω μας τη σιωπή; Δε βλέπεις που ‘μαστε ολομόναχοι μέσα σ’ αυτή την ερημιά; “
Υ.Γ. από το βιβλίο του Άρη Φακίνου “Κλεμμένη ζωή”
από τις εκδόσεις Καστανιώτη
18 Πέμπτη Νοε 2010
Ετικέτες
ΓΑΠ, Ιρλανδία, Μέρκελ, Μνημόνιο, Πέτρος Παπακωνσταντίνου, άρθρα, δημοσιονομική κρίση, ευρωπαική ένωση, ευρώπη
Το περήφανο ΟΧΙ στη Μέρκελ και άλλες περιπέτειες του θρυλικού ΓΑΠ
Του Πέτρου Παπακωνσταντίνου
Η υποτροπή της δημοσιονομικής κρίσης στην Ιρλανδία πυροδοτεί αλυσιδωτές αντιδράσεις στις περιφερειακές χώρες της Ευρωπαϊκής Ένωσης, που τείνουν να ξεφύγουν από κάθε έλεγχο. Ο πρόεδρος της Ευρωπαϊκής Ένωσης, Χέρμαν βαν Ρομπέι, δεν υπερέβαλε όταν έλεγε ότι η κατάσταση θέτει «υπαρξιακό ζήτημα για το ευρώ» και η Αγκελα Μέρκελ δεν είχε άδικο όταν εκτιμούσε ότι «αν πέσει το ευρώ, θα πέσει και η Ευρωπαϊκή Ένωση», τουλάχιστον με τη σημερινή της μορφή.
Αφορμή για την υποτροπή της κρίσης στάθηκαν οι δηλώσεις Μέρκελ κατά τις οποίες το κόστος της ελεγχόμενης χρεωκοπίας περιφερειακών χωρών- την οποία προετοιμάζουν ήδη οι χώρες του πυρήνα υπό γερμανική ηγεμονία- πρέπει να επωμιστούν όχι μόνο τα κράτη, αλλά και οι τράπεζες, οι οποίες θα πρέπει να κληθούν να «κουρέψουν» τα ομόλογα των υπερχρεωμένων κρατών (π.χ. να εισπράξουν 60 λεπτά σε ονομαστική τιμή ενός ευρώ). Προεξοφλώντας τις μελλοντικές απώλειες λόγω «κουρέματος» των ομολόγων, οι τράπεζες και τα επενδυτικά ταμεία ανέβασαν κατακόρυφα το κόστος δανεισμού της Ιρλανδίας, της οποίας οι τράπεζες βρίσκονται ήδη σε τραγική κατάσταση, λόγω του κραχ στη φούσκα της αγοράς ακινήτων. Με τη σειρά της, η κρίση της Ιρλανδίας παρέσυρε Πορτογαλία και Ελλάδα, άρχισε μάλιστα να απειλεί και την Ισπανία, ακόμη και τη Γαλλία. Συνεχίστε την ανάγνωση »
16 Τρίτη Νοε 2010
Ετικέτες
Το όνομά του: Γιώργος Κηρύκου!!
Είναι μια απο τις άγνωστες ιστορίες ανθρώπων που στάθηκαν απέναντι στην ζωή, στις ιδέες, τις αξίες, τα ιδανικά μέχρι το τέλος, δεν έβγαλαν σε πληστειριασμό στο παζάρι των αργυροαμοιβών
τον αγώνα τους . Θα προσπαθήσω να μιλήσω ψάχνοντας για αυτούς βρίσκοντας ότι μπορεί να βρεθεί, οι άγνωστοι ήρωες.
Στα 19 ανέμιζε τη γαλανόλευκη στο Πολυτεχνείο, στα 38 χάθηκε στις φλόγες στην καταστροφική πυρκαγιά της Ικαρίας, το 1993
ΝΥΧΤΑ 17ης Νοεμβρίου 1993… Το εκτυφλωτικό φως των εισβολέων “δείχνει τον δρόμο” στο τεθωρακισμένο. Διαβολικοί ήχοι από τις μηχανές και τις ερπύστριες των τανδς. Κλαγγές όπλων. Μετά το νεύμα του αξιωματικού, η … εισβολή.
Αυτός σκαρφαλωμένος στην κεντρική πύλη του Πολυτεχνείου ανεμίζει την ελληνική σημαία και φωνάζει, “οχι, αδέρφια, δεν μπορείτε να το κάνετε αυτό”.
Μαζί με την πόρτα του Πολυτεχνείου, όλα γκρεμίστηκαν μέσα του, έγιναν συντρίμμια. Ποτέ όμως δεν φοβήθηκε για την τύχη του. Γνώριζε καλά πως χρειαζόταν αγώνας για το ταξίδι που τελειωμό δεν είχε. Αγώνας κι αγωνία για τη ζωή, που μας ξεπερνάει και συνεχίζεται… Το όνομά του: Γιώργος Κηρύκου!!
Είναι ένας από τους αφανείς ήρωες του Πολυτεχνείου. Αυτός συνέχισε, επέζησε, συνελήφθη, βασανίστηκε, αποσύρθηκε, σιώπησε και δύο δεκαετίες μετά την εξέγερση κάηκε στην καταστρεπτική φωτιά της Ικαρίας, το 1993, στην προσπάθειά του να απεγκλωβίσει από τον πύρινο κλοιό μια γερόντισσα που κουβαλούσε στην πλάτη του. Μία ακόμη θυσία…
Κυνηγώντας το όνειρο
Ο 38χρονος Γιώργος Κηρύκου, ένα από τα πέντε παιδιά μιας φτωχής οικογένειας από την Ικαρία, είχε επιλέξει τον δρόμο της φωτιάς ως το τέλος.
Η επανάσταση δεν ήταν κάτι που γινόταν έξω απ’ αυτόν. Η μικρότερη αδελφή του, Όλγα, μόλις 11 ετών τότε, θυμάται τον Γιώργο να λέει με υπερηφάνεια: “αντε ν’ αστράψει το όραμα, να φωτιστεί η ύπαρξή μας, μπας και πάρει φωτιά ο κόσμος”.
Παλικαράκι 18 ετών, με ένα σακίδιο στον ώμο και με λιγοστά χρήματα, έφυγε από το νησί για να κυνηγήσει το όνειρο στη μεγαλούπολη. Οικοδομή, ελαιοχρωματιστής, ήταν μερικές από τις δουλειές που έκανε εκείνον τον καιρό. Το όνειρό του όμως και η μεγάλη του αγάπη ήταν η κιθάρα. Του άρεσε να φτιάχνει στιχάκια και να τραγουδάει για τους ανθρώπους, για τη ζωή, για το άγνωστο αύριο που ξημερώνει.
Ο αρραβώνας του με μια φοιτήτρια, τη Μαρία, που έχασε μέσα στη δίνη των γεγονότων, τον έφεραν στα 19 του χρόνια στο Πολυτεχνείο.
“Δεν άρεσε στον αδερφό μου να μιλάει για το Πολυτεχνείο, γιατί θεωρούσε ότι δεν είχε κάνει κάτι σημαντικό”, αναφέρει η 42χρονη, σήμερα, αδελφή του Όλγα και συνεχίζει, “δεν είχε πάει ποτέ σε επέτειο εορτασμού του. Την ώρα που μπήκαν μέσα τα τανκς, αυτός ήταν κρεμασμένος πάνω στην κολόνα και κρατούσε την ελληνική σημαία. ‘Αρχισε να τρέχει μαζί με άλλους και, όπως μου είχε πει, κρύφτηκε σ’ έναν φωταγωγό. Τον έπιασαν όμως και φυλακίστηκε για έναν μήνα στο Χαϊδάρι. Οι βασανιστές του τον χτυπούσαν ανελέητα, τα ρούχα του ήταν ποτισμένα από το αίμα, αλλά ο Γιώργος άντεξε. Η μητέρα μου είχε τρελαθεί, έκλαιγε και έλεγε συνέχώς ‘χάθηκε το παιδί μου’. Οι μέρες περνούσαν και οι ελπίδες εξανεμίζονταν, ώσπου ένα γράμμα της Μαρίας έφερε ξανά στο σπίτι μας τη χαρά. Ο Γιώργος ήταν ζωντανός. Μέσω ενός φαντάρου ο αδελφός μου επικοινώνησε με την αγαπημένη του και λίγες μέρες μετά είχε αποφυλακιστεί”, θυμάται η Όλγα.
Σε Βραζιλία και ΗΠΑ
Πέρασε αρκετός καιρός μέχρι να συνέλθει από τον ξυλοδαρμό και το σοκ που είχε υποστεί ο Γιώργος. Ποτέ όμως δεν θέλησε να δημοσιοποιήσει οτιδήποτε για την ιστορία του Πολυτεχνείου. Λίγους μήνες μετά μπαρκάρισε λόγων των οικονομικών δυσκολιών που αντιμετώπιζε και ταξίδεψε μέχρι τη μακρινή Βραζιλία. Γύρισε όμως γρήγορα, αφού ήταν παράνομος και δεν είχε κανένα χαρτί μαζί του. Έμεινε για λίγο στην Αθήνα και ύστερα έφυγε για την Αμερική, όπου γνώρισε μία κοπέλα από το Κολοράντο, παντρεύτηκε απέκτησε κι έναν γιο κι έμεινε εκεί δέκα χρόνια. Έπαιζε κιθάρα σε μαγαζιά της Αστόριας.
“Έκανε αυτό που αγαπούσε”, αναφέρει η 42χρονη Όλγα.
“Χώρισε όμως με τη γυναίκα του και το ‘87 επέστρεψε στην Ικαρία και έμεινε μαζί με τη μητέρα μας, όπου έφτιαξε ξανά τη ζωή του κι έκανε έναν δεύτερο γάμο με τη Φανή”. Στο νησί παρέδιδε μαθήματα κιθάρας. Το παρατσούκλι του ήταν “Αλμπάνο” κι όλο το χωριό έτσι τον αποκαλούσε.
ΟΛΑ στη ζωή του Γιώργου κυλούσαν ομαλά, ώσπου το καλοκαίρι του 1993 θα γραφόταν ο τραγικός επίλογος. Όταν άκουσε ότι στην περιοχή Παναγιά είχε ξεσπάσει φωτιά και είχαν παγιδευτεί τέσσερις γέροντες, έτρεξε με τους φίλους του, τον Δημήτρη Τσαγανό και τον Ηλία Φυσανίδα, να τους σώσουν. Τους μετέφεραν σε άλλο μέρος, πιστεύοντας ότι ήταν ασφαλείς.
Ο αέρας όμως γύρισε ξαφνικά και η φωτιά ήρθε επάνω τους. Εγκλωβίστηκαν και κάηκαν όλοι. “Είμαι υπερήφανη για τον αδελφό μου”, λέει συγκινημένη η Όλγα.
“Για μας ο Γιώργος ζει, δεν έχει πεθάνει. Μιλάω γι αυτόν συνεχώς στα δυο μου παιδιά. Η γλύκα του συναισθήματος και η τρυφεράδα του γεννάει τη μνήμη και το όνειρο. Μπορεί να συντρίψει και την πιο σκληρή πραγματικότητα. Η αγάπη μας γι αυτόν γεμίζει τα κενά της απώλειάς του”, προσθέτει η 42χρονη Όλγα.
ΜΑΡΙΝΑ ΖΙΩΖΙΟΥ (Εφημερίδα “Εθνος” 14/11/2004)¨
για την μεταφορά μαραδό
Υ.Γ.όταν μιλήσουμε στα σχολεία για αυτόν τον άνθρωπο τότε η κοινωνία θα φωτίσει …
15 Δευτέρα Νοε 2010
Ετικέτες
χρεωκοπία, ΔΝΤ, Δημήτρης Καζάκης, Ελληνικό χρέος, Οι συνέπειες της αναδιάρθρωσης, Ταμείο Σταθερότητας, ελεγχόμενη πτώχευση
Με ποιον τρόπο η αναδιάρθρωση του χρέους προστατεύει τους δανειστές και πτωχεύει την κοινωνία
«Οι αμέσως επόμενοι μήνες θα είναι ιδιαίτερα κρίσιμοι», δήλωσε ο πρόεδρος του ΣΕΒ την επομένη των εκλογών και είχε δίκιο. Όχι τόσο για τα πρόσθετα μέτρα που έρχονται, όσο γιατί θα αποκαλυφθούν τα δεδομένα του σχεδίου ελεγχόμενης πτώχευσης, που πέρασαν η Μέρκελ και ο Σαρκοζί στις 28/10 από τη σύνοδο του Eurogroup. Ένα σχέδιο που έχει αναλάβει η «ομάδα εργασίας» του Χέρμαν βαν Ρομπάι να επεξεργαστεί στις λεπτομέρειές του.
Αυτός είναι κι ο λόγος που ο κ. Σαμαράς μετά τη συνάντησή του με τον κ. Ρομπάι στις 28/10, έσπευσε να δηλώσει: «Βρήκα, επιπλέον, την ευκαιρία να δηλώσω στον κ. Ρομπάι ότι θα είμαι κατηγορηματικά αντίθετος στην ιδέα της ελεγχόμενης χρεοκοπίας, που πολλοί εμφανίζουν ως ουσιώδες στοιχείο στον υπό σύσταση μόνιμο ευρωπαϊκό μηχανισμό. Και υπεστήριξα με θέρμη ότι μία ελεγχόμενη πτώχευση, είναι πτώχευση για τη χώρα που την υφίσταται και ελεγχόμενη για όλες τις υπόλοιπες. Μπορεί να λειτουργήσει, όχι ως μηχανισμός διάσωσης των αδύναμων χωρών, αλλά ως μηχανισμός που τις διαχωρίζει, τις ξεχωρίζει από τις υπόλοιπες, τις ισχυρότερες. Και, αντί να καθιστά έτσι ισχυρότερη, γενικά, την Ευρωζώνη, αποδυναμώνει την ενότητα της Ευρωζώνης. Και θα ήταν μεγάλο λάθος».
Με τον τρόπο αυτό ο κ. Σαμαράς αποκάλυψε επίσημα τα βασικά χαρακτηριστικά της ελεγχόμενης πτώχευσης που προετοιμάζεται για την Ελλάδα και τις άλλες «προβληματικές» χώρες της ευρωζώνης. Γιατί όντως αυτό συμβαίνει: μια ελεγχόμενη πτώχευση, είναι πτώχευση για την χώρα που την υφίσταται και ελεγχόμενη για όλες τις υπόλοιπες, αλλά κυρίως για τις τράπεζες και τους τοκογλύφους των αγορών. Ωστόσο ο κ. Σαμαράς δεν διευκρίνισε τι σημαίνει πρακτικά ότι διαφωνεί με την «ιδέα» της ελεγχόμενης πτώχευσης. Τι σκέφτεται να κάνει από την στιγμή που προωθείται, όπως ξέρει πολύ καλά, για την Ελλάδα; Τίποτε απολύτως. Απλά διατυπώνει δημόσια τη διαφωνία του για να την χρησιμοποιήσει κατόπιν ως άλλοθι αποδοχής άνωθεν και έξωθεν τετελεσμένων.
Η ελεγχόμενη πτώχευση
Ποιο είναι το βασικό χαρακτηριστικό του σχεδίου της ελεγχόμενης πτώχευσης; Η αναδιάρθρωση του χρέους με «κούρεμα» ή χωρίς. Στο σημείο αυτό πρέπει να πούμε ότι αναδιάρθρωση ή ανάταξη του χρέους είναι μια διαδικασία σύμφυτη με την επίσημη πτώχευση της χώρας. Μόνο που γίνεται με όρους αγοράς και υπό διεθνή επιτήρηση, προκειμένου να περιοριστούν οι επιπτώσεις της στο εξωτερικό.
Όταν ένα κράτος βρίσκεται σε αδυναμία εξυπηρέτησης του χρέους του, τότε οι δανειστές του επιχειρούν να προωθήσουν ένα σχέδιο αναδιάρθρωσης ή ανάταξης που συνήθως περιλαμβάνει τα εξής βασικά χαρακτηριστικά:
1. Την έκδοση νέων ομολόγων, ή άλλων αξιών που αντικαθιστούν μέρος ή το σύνολο των ληξιπρόθεσμων οφειλών του κράτους και επιτρέπουν την επιμήκυνση της μέσης διάρκειας αποπληρωμής του δημόσιου χρέους.
2. Την μερική ή ολική αναστολή της πληρωμής τόκων ή χρεωλυσίων για ένα διάστημα προκειμένου το κράτος να ολοκληρώσει την διαδικασία αναδιάρθρωσης.
3. Την εισαγωγή ειδικών ρητρών στις νέες εκδόσεις ομολόγων που καθορίζουν τον τρόπο με τον οποίο μπορεί να αλλάξουν στο μέλλον οι όροι πληρωμής τους, αλλά και τις προβλεπόμενες εγγυήσεις ή αποζημιώσεις των κατόχων τους σε περίπτωση αδυναμίας εξόφλησης.
4. Παροχή πρόσθετης ρευστότητας για την αποφυγή της μονομερούς παύσης πληρωμών, είτε μέσω των χρηματοδοτικών προγραμμάτων του ΔΝΤ, είτε με την έκδοση ειδικών ομολόγων στην διεθνή αγορά κεφαλαίων. Το ρόλο αυτό υποτίθεται ότι καλείται να παίξει το Ταμείο Σταθερότητας της ΕΕ, που ιδρύθηκε αρχικά για 3 χρόνια, αλλά η Μέρκελ και ο Σαρκοζί θέλουν να τον μετατρέψουν σε μόνιμο μηχανισμό της ευρωζώνης για να αναλαμβάνει τις υπό πτώχευση χώρες. Αυτό αποφασίστηκε στις 28/10.
Μια από τις περιπτώσεις αναδιάρθρωσης χρέους, που οι αγορές θεωρούν ίσως ως την πλέον πετυχημένη, είναι αυτή της Ουρουγουάης το 2003. Με μια μόνη κίνηση τον Απρίλιο-Μάιο του 2003, όλα τα κρατικά ομόλογα της χώρας σε ξένο νόμισμα (σε δολάριο, ευρώ, γιεν, λίρες-στερλίνες και πέσος Χιλής) ανταλλάχτηκαν με νέα ομόλογα κατατεθειμένα στην Securities and Exchange Commission των ΗΠΑ. Τα νέα ομόλογα περιλάμβαναν συγκεκριμένες Ρήτρες συλλογικής δράσης (Collective Action Clause) που προβλέπει ότι τυχόν αλλαγή των όρων πληρωμής των νέων ομολόγων απαιτούν την συμφωνία των κατόχων του 85% της συνολική αξίας τους και το 662/3% της κάθε συγκεκριμένης σειράς ομολόγων. Η συνολική αξία του εξωτερικού χρέους με βάση αυτή την αναδιάρθρωση – που επίσημα ονομάστηκε Εθελοντική Αλλαγή Προφίλ Χρέους (Voluntary Debt Re-Profiling) – δεν μειώθηκε περισσότερο από 8% προκειμένου η κυβέρνηση της Ουρουγουάης να μπορέσει να βγει στις αγορές και να δανειστεί εκ νέου. Κι όλα έγιναν κάτω από την αυστηρή επίβλεψη και κηδεμονία του ΔΝΤ.
Γλύτωσε η Ουρουγουάη από την υστερική λιτότητα και το χρέος με την αναδιάρθρωση; Όχι. Παρά το γεγονός ότι από 90% του ΑΕΠ της χώρας το 2004, το χρέος βρίσκεται γύρω στο 60% του ΑΕΠ το 2010, η εξυπηρέτησή του συνεχίζει να καλπάζει. Σήμερα το εξωτερικό χρέος της χώρας είναι ακόμη μεγαλύτερο από ότι την εποχή της αναδιάρθρωσης (από 50% του συνόλου το 2003, σήμερα ξεπερνά το 57%) αυξάνοντας την εξάρτηση από τις διεθνείς αγορές. Η αιματηρή λιτότητα και η μετακύλιση σημαντικού μέρους του εσωτερικού δημόσιου χρέους στον φορολογούμενο, οδήγησε στην μείωση του συνολικού χρέους ως ποσοστό στο ΑΕΠ. Όμως τα ελλείμματα γνωρίζουν νέες εξάρσεις και τα προγράμματα προσαρμογής έχουν οδηγήσει το 60% και πλέον του πληθυσμού κάτω από το όριο της φτώχειας. Η χώρα δεν πτώχευσε επίσημα, αλλά πτώχευσε ανεπανόρθωτα ο πληθυσμός της. Το κατά πόσο ακόμη η Ουρουγουάη θα συνεχίσει να αποφεύγει και την επίσημη πτώχευση είναι υπόθεση συγκυριών. Συνεχίστε την ανάγνωση »
11 Πέμπτη Νοε 2010
Posted in action
Ετικέτες
Παρασκευή βράδυ στο κέντρο της πόλης.
Αθηναίοι που δεν φοβούνται το σκοτάδι και τις προκαταλήψεις φέρνουν φως, μουσικές και χαμόγελα στην μεγάλη πλατεία.
Έλα κι εσύ, όπως είσαι: με το ποτό σου, το ποδήλατό σου, και τους φίλους σου. Αν δεν φέρεις, θα βρεις εκεί (όλα εκτός από το ποδήλατο).
Ένα μεγάλο αυτοσχέδιο πάρτι: Μουσικοί, φέρτε κιθάρες και κρουστά, ερασιτέχνες φέρτε ό,τι έχετε: μαράκες, ντέφι, τριγωνάκια, καραμούζες. Οι υπόλοιποι σφυρίχτρες να ξεσηκώσουμε την πόλη.
Κι όλοι μαζί κατηφορίζουμε με κέφι στους σκοτεινούς δρόμους κάτω από την Ομόνοια σε μια αληθινή κινητή γιορτή για την Αθήνα.
09 Τρίτη Νοε 2010
Posted in 'Αρθρα
Ετικέτες
του Στάθη από την Ελευθεροτυπία
Αν αθροίσουμε χάριν παιδιάς (και για να μας πιάσει θλίψη) τα ποσοστά της Αριστεράς στην περιφέρεια Αττικής (αφήνοντας για την οικονομία της συζήτησης το σύνολο των ποσοστών του κ. Δημαρά να προσμετρηθεί -όλο- στο ΠΑΣΟΚ) έχουμε και λέμε (Δευτέρα, ώρα 3.45):
Παφίλης 14,16%
Μητρόπουλος 6,11%
Αλαβάνος 2,16%
Ψαριανός 3,96%
Διάκος 4,07%
Χάγιος 2,29% ήτοι
σύνολο 32,75%! Ενα «μπερλινγκουερικό» ποσοστό. Που θα καθιστούσε την Αριστερά πρώτη πολιτική δύναμη στην κεντρικότερη περιφέρεια της Επικράτειας.
Αν μάλιστα κατέβαινε σε ένα κοινό μέτωπο με τη δυναμική της ενότητας κι ένα ακόμα μικρό ποσοστό απ’ τα ποσοστά Δημαρά και της μη-αποχής (λόγω ακριβώς της ενωτικής δυναμικής), η Αριστερά πιθανόν να ξεπερνούσε στην Αθήνα-Αττική το 35%!
Αν συναθροίσουμε την ίδια στιγμή το ποσοστό της Ν.Δ. με του ΛΑΟΣ, δηλαδή Κικίλιας 20,69% συν Αδώνιδας 6,63% έχουμε ένα σύνολο 27,32% (που θα έβαζε τα πράγματα στη θέση τους), ενώ το ΠΑΣΟΚ με Σγουρό 24,0% συν Δημαρά (έστω το όλον) 15,84 θα έφθανε το 39,93%.
Βεβαίως στην ιστορία (και την πραγματικότητα καθώς αποκρυσταλλώνεται από λεπτό σε λεπτό κι από ώρα σε ώρα) δεν υπάρχει «αν». Οντως. Η Αριστερά δεν είναι ενωμένη. Για αυτό ακριβώς όμως θα μπορούσε να ‘ναι ενωτική. Ο λαός τής δίνει ένα 35% στην Αττική κι αυτή τού το επιστρέφει σε κομμάτια του 10% και θρύψαλα του 3%. Διότι, βεβαίως, αυτά που χωρίζουν την Αριστερά είναι περισσότερα από εκείνα που την ενώνουν. Κι εμείς πρέπει
να μάθουμε να ζούμε με αυτό, άλλωστε με αυτό το μάθημα εκπαιδευτήκαμε (οι αριστεροί) να ζούμε από το 1968 το 1991 κι εντεύθεν.
Τι σημασία έχει αν έρχονται μαύρες μέρες; Τι σημασία έχει αν το ποσοστό που έδωσε πανελλαδικώς στην Αριστερά ο λαός (ακριβώς επειδή τη χρειάζεται) υπερβαίνει το 25%; Τι σημασία έχει αν ο δικομματισμός πέτυχε το μικρότερο ποσοστό του από τη μεταπολίτευση; Σημασία
έχει ότι η Αριστερά δεν χρειάζεται τον λαό αν το κάθε κομμάτι της δεν τον έχει όλον δικόν του. Είναι μια σχέση μονογαμική. Την κατανοώ, αλλά στο μεταξύ ο δικομματισμός, το Μνημόνιο και η Διαπλοκοδιαφθορά μάς πηδάνε όλους μαζί. Κι αυτό το κατανοώ, αλλά δεν τη βρίσκω.
Η Αριστερά δεν χρειάζεται να ενωθεί, θα αρκούσε να ‘ναι ενωτική. Τότε το σύστημα θα την έτρεμε κι ο λαός θα έπαιρνε ανάσα. Και συνεπώς θα την ενδυνάμωνε ακόμα περισσότερο.
………………………………
Ονειρα «θερινής νυκτός» θα μου πείτε ορισμένοι και απ’ το ΚΚΕ και απ’ τον ΣΥΝ και από τους απέχοντες και απ’ όσους μια τέτοια προοπτική θα τους απελευθέρωνε απ’ το ΠΑΣΟΚ, τη Ν.Δ. και όλες τις σχετικές εκδοχές του δικομματισμού. Σωστόν! Ο καθένας μας μπορεί να μείνει με τις παραμαγούλες του και να μην αντέχει τις παραμαγούλες του άλλου.
Μπορούμε να πίνουμε μαζί το ουζάκι μας ο σ. Παφίλης κι εγώ, ο σ. Ψαριανός και ο σ. Χάγιος, μπορεί να βλεπόμαστε με τον σ. Αλέκο, τη σ. Αλέκα και τον σ. Αλέξη, αλλά μπροστά στον λαό
ο σ. Τσίπρας είναι σοσιαλδημοκρατικό ανάχωμα, η σ. Αλέκα σταλινικό απολίθωμα, ο σ. Διάκος όχι αρκετά αριστερός, ο σ. Αλέκος αίφνης αριστεριστής, κι εγώ πολύ μαλάκας (με την καλή έννοια της λέξης, ανοιχτή σε κάθε ερμηνεία)…
Θα μου πείτε ότι υπάρχουν ορισμένοι που αν η Αριστερά λειτουργήσει ως Μέτωπο θα τους ξυνίσει και θα πάνε στο ΠΑΣΟΚ. Ποιοι; αυτοί που πήγαν; αυτοί που πάνε τώρα; αυτοί που θα πάνε στο μέλλον; Βλέπουμε δηλαδή το 1-2% και δεν βλέπουμε το 35% που δίνει ο λαός στην Αριστερά;
Εννοείται ότι όλα τα παραπάνω δεν είναι παρά μία ακόμα «άλλη» ανάγνωση των εκλογικών αποτελεσμάτων, μία ανάμεσα σε άλλες 100.000! Σωστόν! Αλλοιώς διαβάζει τα αποτελέσματα ο Αλέξης, αλλοιώς η Αλέκα αλλά με τον ίδιον τρόπο θα απολύονται αυτοί που τους ψήφισαν κι όσοι δεν τους ψήφισαν…
09 Τρίτη Νοε 2010
Posted in φωτογραφία, Ταξίδι
Ετικέτες
καφεδάκι, τσίπουρα…
κορφές ,ορίζοντες…
τρεχούμενα νερά …
Που είσαι ωρέ Κατσαντώνη!που λέει και ο “αδερφός μου” Chris k
οι φωτογραφίες είναι Chris K
06 Σάββατο Νοε 2010
Posted in 'Αρθρα
του Γιάννη Τριάντη
Τέρμα τα ψέματα! Τέρμα οι απειλές και οι εκβιασμοί! Τέρμα ο φόβος και η ανασφάλεια που καλλιεργεί συνειδητά ο κυνισμός τους. Τέρμα οι προσβολές εκ μέρους των ολετήρων.
Τέρμα στη φλυαρία, την προπαγάνδα και τις φωτοβολίδες με τις οποίες προσπαθούν να ρίξουν στάχτη στα μάτια και να κρύψουν την ανικανότητα και τον λαϊκισμό τους. Τέρμα στα ψεύτικα πιστόλια τους, στις πομφόλυγες και στη μάσκα με την οποία κρύβουν το πραγματικό πρόσωπό τους. Τέρμα στους εξαρτημένους που αλυσόδεσαν τη χώρα και την έκαναν πειραματόζωο. Τέρμα στους δεδομένους! *** Ούτε ένας από τους βαρείς χαρακτηρισμούς δεν είναι άδικος. Μία-μία οι λέξεις το μαρτυρούν: Με χυδαία ψέματα πήραν την εξουσία. Ηξεραν με το νι και με το σίγμα τη σοβαρότητα της κατάστασης, αλλά έλεγαν ότι «λεφτά υπάρχουν». Ηξεραν ότι δεν μπορούν να υλοποιήσουν τίποτε από αυτά που έταζαν και -ενώ είχαν έτοιμο το σημερινό, τραγικό σχέδιό τους- καθυστερούσαν εγκληματικά να πάρουν αποφάσεις γιατί δεν ήθελαν να εκτεθούν και να γίνουν αμέσως περίγελως στα μάτια των εξαπατημένων ψηφοφόρων τους. Και σκάρωσαν ψέματα μεγαλύτερα από τα προεκλογικά. Οτι δήθεν μάχονται σκληρά και διαπραγματεύονται επί ίσοις όροις με τους εταίρους. Οτι δήθεν ακούγεται η φωνή τους. Οτι βγάζουν πιστόλια στο τραπέζι. Και, βέβαια, ότι με το Μνημόνιο έσωσαν τη χώρα από τη χρεωκοπία. Το πιο κυνικό, το πιο ωμό, το πιο χυδαίο ψέμα τους. Η πιο μεγάλη απάτη… Απολύτως τίποτε δεν διαπραγματεύτηκαν. Απολύτως τίποτε καλό για τη χώρα δεν πέτυχαν. Ηξεραν -ή όφειλαν να γνωρίζουν- ότι ο κίνδυνος να χρεωκοπήσει η χώρα ήταν ανύπαρκτος. Διότι, εκείνοι που θα έβγαιναν πρωτίστως χαμένοι είναι οι Γαλλογερμανοί (θα έχαναν τα χρήματά τους). Και το ευρώ. Τέτοια τρικυμία, τέτοιον κλονισμό κανένας δεν ήθελε. Ο «κίνδυνος της χρεωκοπίας» ήταν όπλο στα χέρια της Ελλάδος, δεν ήταν δαμόκλειος σπάθη. Και αν υπήρχε σοβαρός ηγέτης να θέσει ευθέως και δραματικά το θέμα της «επαπειλούμενης πτώχευσης», οι Ευρωπαίοι θα βρίσκονταν ξαφνικά σε δυσχερέστατη θέση. Και εκόντες άκοντες θα ενέδιδαν. Με αποτέλεσμα και επιμήκυνση του χρόνου αποπληρωμής (των χρεών) να δοθεί, και δάνειο με ανεκτό επιτόκιο. Και όλα αυτά τότε, τον Οκτώβριο ή τον Νοέμβριο του 2009, προτού η αθλιότης των ημετέρων δηλώσεων περί χρεωκοπίας εκτινάξουν τα spreads *** Τώρα τρέμουν! Γιατί ξέρουν ότι εξόντωσαν τη χώρα, αλλά και τις δικές τους -λιγοστές, αλλά υπαρκτές και σημαντικές- προτάσεις για το συμμάζεμα του κράτους. Τις εξόντωσε η ανικανότης, το απαράσκευον και τα μυαλά της δράκας που κυβερνά το Μαξίμου… Τώρα τρέμουν! Γι’ αυτό εκβιάζουν με… εκλογές και απειλούν. Γιατί ξέρουν ότι από όσα έχουν πει, μονάχα ένα θα βγει αληθινό: θα τους πάρουν με τις πέτρες!
πηγή :enet.gr
06 Σάββατο Νοε 2010
Ετικέτες
δείτε πληροφορίες για τον ΑΝΤΑΡΣΥΑ ΕΔΩ
06 Σάββατο Νοε 2010
Posted in πολιτική
Ετικέτες
Θεσμικά αδιανόητο χαρακτηρίζεται από έγκριτους συνταγματολόγους το ενδεχόμενο κήρυξης δίδυμων εκλογών με αναβολή του δεύτερου γύρου των αυτοδιοικητικών εκλογών και ταυτόχρονη διεξαγωγή τους με τις πρόωρες βουλευτικές εκλογές [...]
Τα ακραία σενάρια που τροφοδοτεί η κυβέρνηση και κυκλοφορούν τις τελευταίες ημέρες, σύμφωνα με τα οποία ο πρωθυπουργός θα πάει σε πρόωρες εκλογές στην περίπτωση που το ΠΑΣΟΚ υποστεί καθαρή ήττα στις 7 Νοεμβρίου και εάν χρειαστεί θα αναβληθούν και οι επαναληπτικές αυτοδιοικητικές εκλογές ώστε να γίνουν τον Δεκέμβριο μαζί με τις εθνικές εκλογές, απορρίπτονται με τον πιο κατηγορηματικό τρόπο.
Κοινή είναι η διαπίστωση ότι η πρόταση για διπλή κάλπη είναι εντελώς αδύνατη, αφού προσκρούει σε ανυπέρβλητα συνταγματικά εμπόδια και τυχόν υλοποίησή της θα συνιστούσε θεσμική εκτροπή. Προϋποθέτει τη διάλυση της Βουλής πριν από τον δεύτερο γύρο των αυτοδιοικητικών εκλογών, ενέργεια όμως που ακυρώνει πλήρως τον χαρακτήρα των εκλογών για την αυτοδιοίκηση, κατά παράβαση των συνταγματικών διατάξεων. Το ίδιο αδιανόητη είναι και η σκέψη ότι αρκεί μια απλή τροπολογία ή μια πράξη νομοθετικού περιεχομένου για να μετατεθούν χρονικά οι εκλογές της 7ης Νοεμβρίου.
Ο συνταγματολόγος Αντ. Μανιτάκης δεν αφήνει κανένα περιθώριο: «Το σενάριο είναι πολιτικά απίθανο και συνταγματικά αδύνατο. Η πρόταση δεν αντέχει σε σοβαρή βάσανο συνταγματικότητας», δηλώνει στην «Ε».
Την εκτίμηση προσυπογράφει και ο συνταγματολόγος Ν. Αλιβιζάτος. Οπως εξηγεί, «τυχόν μετάθεση της ημερομηνίας του β’ γύρου των δημοτικών εκλογών ώστε να συμπέσουν με τη διεξαγωγή βουλευτικών εκλογών τον προσεχή Δεκέμβριο θα συνιστούσε κατάφωρη παραβίαση του Συντάγματος και τούτο, ακόμη κι αν η μετάθεση αποφασιζόταν με νόμο ή με πράξη νομοθετικού περιεχομένου.
Διότι με τη μεθόδευση αυτή, θα μεταβάλλονταν αιφνιδίως οι όροι της πολιτικής αντιπαράθεσης για μια μείζονα και από μακρού λεπτομερώς ρυθμιζόμενη αναμέτρηση, κάτι το οποίο μόνον λόγοι αποδεδειγμένης ανωτέρας βίας, όπως π.χ. πόλεμος, θα μπορούσε να δικαιολογήσει. Συνεπώς, δεν πιστεύω ότι η σκέψη αυτή απασχόλησε σοβαρά οποιονδήποτε από τους πολιτικούς μας υπευθύνους».
πηγή:enet.gr
04 Πέμπτη Νοε 2010
Posted in κοινωνία
Ετικέτες
ΔΝΤ, Δημοτικές εκλογές, Καλλικράτης, Μια Πόλη Ανάποδα, Νέα Σμύρνη, εκλογές
«ΜΙΑ ΠΟΛΗ ΑΝΑΠΟΔΑ – ΑΡΙΣΤΕΡΗ ΠΑΡΕΜΒΑΣΗ ΣΤΟΥΣ ΔΡΟΜΟΥΣ ΤΗΣ ΝΕΑΣ ΣΜΥΡΝΗΣ».
Το ψηφοδέλτιο αποτελείται από δεκάδες αγωνιστές, μέλη εργατικών σωματείων και φοιτητικών συλλόγων, επιστήμονες, νέους της δουλειάς, συνδικαλιστές και ανθρώπους των γραμμάτων.
To ψηφοδέλτιο απαρτίζεται από 29 άνδρες και 18 γυναίκες. Μέσος όρος ηλικίας τα 32 χρόνια. Ο μικρότερος είναι 19 ετών και ο μεγαλύτερος 60 Συνεχίστε την ανάγνωση »
03 Τετάρτη Νοε 2010
ο ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΟΣ Γιάννης Πολίτης μέσα απο το δικό του ραδιοφωνικό “παράθυρο” (όχι το μοναδικό…) την έπεσε στους Τεχνικούς του Ραδιοφώνου κατηγορώντας τους οτι είναι ο μόνος κλάδος σε όλη την Ελλάδα που δεν έχει πληγεί από την μνημονιακή βαρβαρότητα (εξυπακούεται ότι ο ίδιος ούτε χρησιμοποίησε ούτε και υπονόησε τη λέξη βαρβαρότητα) που βιώνουμε καθημερινά και ότι οι εργαζόμενοι τεχνικοί είναι οι πιο προνομιούχοι εργαζόμενοι στον χώρο των Μ.Μ.Ε(!)
ακούστε το απόσπασμα στο ΒΗΜΑ FM :2010-11-02 FM. 1.51 (1)
και η απάντηση δεν άργησε να έρθει
Ένωση Τεχνικών Ελληνικής Ραδιοφωνίας (ΕΤΕΡ)
Δελτίο Τύπου
Όταν οι Διευθυντές μιλάνε για τους εργαζόμενους
Χθες, Τρίτη 2 Νοεμβρίου 2010 και στην εκπομπή του κυρίου Γιάννη Πολίτη που μεταδίδεται από τη συχνότητα του Βήμα FM, γίναμε αυτήκοοι μάρτυρες του πώς ένας δημοσιογράφος – Γενικός Διευθυντής ραδιοφωνικού σταθμού παράγει δημοσιογραφικό έργο και κρίνει απαξιωτικά, στοχοποιώντας τους παράλληλα, ολόκληρους εργασιακούς κλάδους.
Ας πάρουμε τα πράγματα με τη σειρά:
Κατά τη διάρκεια συνέντευξης του κ. Πολίτη με την υποψήφια στις Περιφερειακές Εκλογές κα. Μαρία Καρακλιούμη και σε αποστροφή του λόγου της περί δια βίου εκπαίδευσης και επαγγελματικής κινητικότητας, (το νέο «φρούτο» της καπιταλιστικής βαρβαρότητας), ο κος. Πολίτης αναφέρθηκε με δική του πρωτοβουλία στην Ε.Τ.Ε.Ρ και τον κλάδο των τεχνικών ραδιοφώνου, προφανώς από προσωπική εμπάθεια ορμώμενος, λέγοντας από τη μια ότι δίνει συγχαρητήρια στην Ε.Τ.Ε.Ρ και άλλα παρόμοια, σπεύδοντας όμως να συμπληρώσει από την άλλη ότι οι τεχνικοί της ραδιοφωνίας είναι ο μόνος κλάδος σε όλη την Ελλάδα που δεν έχει πληγεί από την μνημονιακή βαρβαρότητα (εξυπακούεται ότι ο ίδιος ούτε χρησιμοποίησε ούτε και υπονόησε τη λέξη βαρβαρότητα) που βιώνουμε καθημερινά και ότι οι εργαζόμενοι τεχνικοί είναι οι πιο προνομιούχοι εργαζόμενοι στον χώρο των Μ.Μ.Ε(!)
Σήμερα το πρωί και ώρα 09.30, μισή ώρα πριν από την εκπομπή του η οποία αρχίζει στις 10.00 στο Βήμα FM, επικοινωνήσαμε με τους ανθρώπους της παραγωγής του, δίνοντας, όπως μας ζητήθηκε, όλα τα στοιχεία μας και ζητώντας το αυτονόητο, να απαντήσουμε στον αέρα, στην ίδια εκπομπή και στην ίδια ώρα μετάδοσης, αλλά μια μέρα μετά, επικαλούμενοι και τον σχετικό Κώδικα Δεοντολογίας της ΕΣΗΕΑ. Κάτι τέτοιο δεν μας το επέτρεψε ο κος. Πολίτης, στερώντας μας το δημοκρατικό δικαίωμα του αντιλόγου το οποίο, δίκην προνομιούχου πραίτορα χειρίζεται από μια δημόσια συχνότητα (99,5), από όπου λοιδορεί και κατηγορεί ευσχήμως έναν ολόκληρο κλάδο, απαγορεύοντάς του μάλιστα και τον αντίλογο.
Το μέγεθος του ατοπήματός του μεγεθύνεται δε, αν ληφθεί υπόψη και η πρόσφατη εφετειακή Διαιτητική Απόφαση που δημοσιεύθηκε από τον Ο.ΜΕ.Δ και που είναι η μόνη πανελλαδικά η οποία καταργεί προηγούμενη απόφαση του Ο.ΜΕ.Δ, κατ’ εφαρμογή του επαίσχυντου Νόμου Λοβέρδου.
Επειδή δεν μας έδωσε τη δυνατότητα αντιλόγου ο κος Πολίτης, τον ενημερώνουμε ότι προνομιούχος δεν είναι ο εργαζόμενος που κερδίζει το ψωμί του έχοντας μία εργασία και αμειβόμενος με βάση την Σ.Σ.Ε του. Αντιθέτως, προνομιούχος εργαζόμενος είναι, λόγου χάριν, κάποιος που, ως Διευθυντικό στέλεχος του 98.4, παράλληλα βρίσκεται και στη ΝΕΤ, ή, για να αναφέρουμε κι ένα άλλο παράδειγμα προνομιούχου εργαζόμενου, κάποιος που πριν π.χ ένα χρόνο πήρε άδεια άνευ αποδοχών από τον 98.4, για να διευθύνει άλλον ανταγωνιστικό του 98.4 σταθμό, με αποδοχές το ύψος των οποίων εμείς τουλάχιστον δεν γνωρίζουμε.
Εν ολίγοις, καλούμε τον κ. Πολίτη να κοιτάξει γύρω του προσεκτικότερα, μήπως και ανακαλύψει τους προνομιούχους που νέμονται σήμερα τη σάρκα της Ελλάδας έχοντας τρεις και τέσσερις δουλειές, τους γόνους των οικογενειών που έχουν καταλάβει όλα τα πόστα και είναι οι θησαυροφύλακες και ανθρωποφύλακες του συστήματος, από το οποίο άλλωστε τρέφονται την ίδια ώρα που, ανερυθρίαστα, εμφανίζονται ως κήνσορες και κριτές των πάντων.
Πληροφορούμε τον κ. Πολίτη ότι εμείς ανήκουμε στα εκατομμύρια των εργαζομένων που κάνουν μια δουλειά και παίρνουν ένα μισθό το ύψος του οποίου μπορούν ανά πάσα στιγμή να δημοσιοποιήσουν, χωρίς κανένα φόβο να γίνουν προκλητικοί και χωρίς να έχουν χτίσει τον εργασιακό τους βίο πάνω στον εργασιακό θάνατο άλλων συναδέλφων τους.
Επομένως φρονούμε, κύριε Πολίτη, ότι ο όρος προνομιούχος, που κατά τη γνώμη μας προϋποθέτει τα δύο ανωτέρω, μόνο σε εμάς δεν αρμόζει. Δικαιούμαστε όμως να υποθέσουμε ότι αυτή η απρόκλητη και απροκάλυπτη από μέρους σας στοχοποίησή μας απευθύνεται προς τους εργοδότες σας που τυχαίνει να είναι και δικοί μας εργοδότες, στους οποίους δείχνετε με το δάχτυλο έναν ολόκληρο κλάδο απλών εργαζομένων που, κατά πάσα πιθανότητα, θα αποτελέσουν και το επόμενο target group προς δίωξη.
Και, για να μην μακρηγορούμε, δεν γνωρίζουμε αν ο κύριος Πολίτης και όσοι αισθάνονται αλληλέγγυοί του θα αγανακτήσουν με το «θράσος» μας, τους πληροφορούμε όμως ότι εμείς θεωρούμε την εργασία δικαίωμά μας, τη Συλλογική μας Σύμβαση Εργασίας κατάκτησή μας και τα ασφαλιστικά μας δικαιώματα τελευταίο κοινωνικό δημοκρατικό μας αποκούμπι που το πληρώνουμε πολύ ακριβά και που, ως τέτοιο, θα το υπερασπιστούμε πάντα με κάθε μέσο και με κάθε τρόπο.
Για το Διοικητικό Συμβούλιο
Ο Πρόεδρος
Δημήτρης Καμαρινόπουλος Ο Γενικός Γραμματέας
Δημήτρης Καραπανάγος
