Το χέρι

Υπουργός Παιδείας Ε. Στυλιανίδης :«…Εμείς θα προχωρήσουμε στις μεταρρυθμίσεις, επιδιώκοντας τη βελτίωση της ποιότητας και την επιβολή της δημοκρατίας στα ΑΕΙ». απο την Ελευθεροτυπία 29/05/2008

κάνει καλά την δουλειά του ο Υπουργός και βέβαια όχι μόνο αυτός ….

Αντιγράφω το κείμενο των Κ. Σεβρή και Γ. Μπύρο απο την ΡΗΞΗ αρ 35

“Τις τελευταίες μέρες παρατηρούμε μια εκ νέου αναταραχή στα Α.Ε.Ι. και Τ.Ε.Ι. όλης της χώρας, με αφορμή τις πρυτανικές και προεδρικές εκλογές, που θα πραγματοποιηθούν, σύμφωνα με το νέο νομικό καθεστώς, στο αμέσως ερχόμενο διάστημα.

Τον άφαντο μέχρι πρότινος υπουργό Παιδείας φαίνεται να έχουν επιλέξει τα κυβερνητικά επιτελεία για να προκαλέσει μια νέα επικοινωνιακή σύγχυση στα πανεπιστήμια. Οι προκλητικές δηλώσεις του έχουν αλλάξει άμεσα τημ πολιτική ατζέντα και ήδη περιορίζεται το πολιτικό κόστος της κυβέρνησης από την ασφαλιστική μεταρρύθμιση, την πώληση του Ο.Τ.Ε. και τα φαινόμενα ακρίβειας που παρατηρήθηκαν τις τελευταίες μέρες.

Την ίδια στιγμή, τα μεγάλα εκδοτικά συγκροτήματα και κυρίως η Ελευθεροτυπία πυροδοτούν το κλίμα για νέο γύρο καταλήψεων, γνωρίζοντας πως την αντιπολιτευτική αδυναμία του Πα.Σο.Κ. θα καλύψει ο ΣΥ.ΡΙΖ.Α. και οι ηγεσίες του, παίρνοντας ξανά τα ηνία της «γενιάς του 16». Την εξέλιξη αυτή προσδοκούν και οι συνιστώσες του ΣΥ.ΡΙΖ.Α., γνωρίζοντας πως μια ένταση στα πανεπιστήμια θα προκαλέσει μια νέα δημοσκοπική άνοδο των ποσοστών του, τη στιγμή που η αυξητική πορεία των τελευταίων μηνών είχε αρχίσει να αντιστρέφεται.
Σε αυτή την εξέλιξη, όπου από τη μία η κυβέρνηση προσπαθεί να συγκαλύψει το κόστος των νεοφιλελεύθερων πολιτικών της σε διάφορους τομείς, και από την άλλη ο χώρος του Πα.Σο.Κ. προσπαθεί να συγκροτήσει τους μηχανισμούς ώστε να υπάρξει ένα πολιτικό ζήτημα με ικανούς αντιπολιτευτικούς πυλώνες, βρίσκεται το φοιτητικό κίνημα.

Το φοιτητικό κίνημα, μετά από δύο γύρους κινητοποιήσεων, βρίσκεται σε απόλυτη εσωστρέφεια και αδυναμία. Η άρνηση του συνόλου των συνιστωσών του κινήματος να κρίνουν τις πολιτικές επιλογές των ηγεσιών του και κυρίως η άρνησή τους να δομηθεί ένα εναλλακτικό πολιτικό περιεχόμενο, ικανό να θέσει ζητήματα ουσίας, οδήγησε επί ένα χρόνο τα πανεπιστήμια να είναι από πολιτικής πλευράς νεκρά. Τα συνθήματα δεν άλλαξαν και οι πολιτικές απόψεις των διάφορων πολιτικών χώρων φαντάζουν ίδιες με αυτές του 2006, απομακρύνοντάς τους όλο και περισσότερο από τον μέσο φοιτητή.

Ο ρόλος του πανεπιστημίου στις νέες εργασιακές και οικονομικές σχέσεις δεν αναλύεται. Τα ζητήματα της υπερεξειδείκευσης και της γενικευμένης αμάθειας, που αποτελούν τον βασικό άξονα της εκπαιδευτικής πολιτικής, δεν θίγονται. Η έννοια του άνεργου πτυχιούχου, με περιορισμένη ικανότητα κριτικής και πολιτικής αντίληψης, παραμένει εκτός διαλόγου. Ο ρόλος των καθηγητών, η συμμετοχή τους στα διάφορα προγράμματα και η οικογενειοκρατία που μαστίζει τα πανεπιστήμια αποσιωπάται (η ΠΟΣΔΕΠ είναι απαραίτητος (;) σύμμαχος).

Αντίθετα, οι ηγεσίες του κινήματος επέλεξαν την ίδια οδό, χωρίς καμία ανάλυση των συσχετισμών που υπάρχουν τόσο σε κεντρικό επίπεδο, όσο και στο εσωτερικό των σχολών. Οι καταλήψεις ευνοούν αυτή τη χρονική στιγμή κυρίως τους κυβερνητικούς σχεδιασμούς, καθώς στην παρακμή του κλειστού πανεπιστημίου η «έξοδος προς τα δεξιά» φαντάζει η καλύτερη λύση σε μεγάλη μερίδα της ελληνικής κοινωνίας.

Η μόνη λύση στο διαφαινόμενο αδιέξοδο που οδηγείται το φοιτητικό κίνημα είναι να ξεκινήσει από τα κάτω μια εκ νέου αναζήτηση ενός εναλλακτικού τρόπου προσέγγισης του ρόλου του πανεπιστημίου, που θα σχετίζεται τόσο με έναν διαφορετικά διαρθρωμένο παραγωγικό ιστό, όσο και με μια διαφορετική κοινωνικοπολιτική πραγματικότητα. Με επίκεντρο την ολόπλευρη μόρφωση του φοιτητή, με δυνατότητα να καταλαμβάνει διάφορες εργασιακές θέσεις, καθιστώντας τον ρόλο του εμφανώς ανώτερο από τον σημερινό. Με ερευνητική διαδικασία ανταποκρινόμενη στις πραγματικές ανάγκες της κοινωνίας και όχι της ελεύθερης αγοράς.

Το φοιτητικό κίνημα δεν έχει ανάγκη από πυροτεχνήματα τη στιγμής, αλλά από μια διαδικασία άμεσης- κριτικής ανασυγκρότησης, ικανής να δώσει νέο όραμα και περιεχόμενο στο υπό διάλυση πανεπιστήμιο.”